บทที่ 0193

ป้าหวังปาดน้ำตาแล้วพูดว่า "ไม่ใช่ท่านเป็นคนช่วยเธอออกมาเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนหน้านี้เธอกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเสี่ยวถัง แต่ตอนนี้เธอสบายใจแล้ว

ส่งผลให้ป้าหวังจู่ ๆ ก็จับมือเธอแล้วพูดว่า "พระชายา ข้าพาท่านไปพบ ตั้งแต่ท่านเกิดเรื่องเธอก็ร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน ข้าไม่กล้าพาเธอออกไปพบปะผู้คนเลย เธอเกือบจะทำให้ข้ารำคาญตายแล้ว"

"อะไรนะ? เธออยู่ที่บ้านเจ้าเหรอ?"

การแสดงออกของหลิ่วเซิงเซิงเปลี่ยนไปทันที

ตามป้าหวังไปที่บ้านของเธออย่างลับ ๆ และในไม่ช้าก็ได้พบกับเสี่ยวถัง

ทันทีที่เห็นหลิ่วเซิงเซิง เสี่ยวถังก็หลั่งน้ำตาและคุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับสะอื้น

หลิ่วเซิงเซิงหายใจออก "ใครให้เจ้ากลับมา? ข้าไม่ได้บอกเจ้าแล้วเหรอ? ให้หนีไปทันทีหลังจากหนีออกจากวังได้! เจ้ายังกล้ากลับมาได้อย่างไร?"

เสี่ยวถังน้ำตาคลอเบ้า "พระชายา ท่านส่งข้าน้อยกลับไปเถอะ! ทุกอย่างเป็นความผิดของข้าน้อย ทั้งหมดเป็นเพราะข้าน้อย..."

"ตอนนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเจ้าแล้ว เรื่องของเจ้าเป็นเพียงข้ออ้างให้พวกเขาจัดการกับเราเท่านั้น ความตายของเจ้าไม่มีใครสนใจเลย ตอนนี้เจ้าเอาชีวิตรอดมาได้แล้ว เจ้าควรซ่อนตัวให้ไกล ๆ และอย่ากลับมาที่เมืองหลวงอีกเลย!"

"แต่ข้าน้อยไปแล้วท่านจะทำอย่างไร? ส่งข้าน้อยกลับไปเถอะ แบบนี้ท่านก็จะไม่เป็นอะไรแล้ว..."

หลิ่วเซิงเซิงดึงเธอขึ้นมาจากพื้น

"เจ้าอย่าร้องไห้ตลอดเวลาได้ไหม? คำพูดของข้าเจ้าไม่ฟังเหรอ? ในเวลานี้เจ้ายังกล้าวิ่งกลับมาที่จวนอ๋องชาง เจ้าอยากทําอะไร? อยากจะฆ่าท่านอ๋องเหรอ? เดิมทีตอนนี้สถานะของข้าถูกเปิดเผยก็มีหลายคนสงสัยท่านอ๋องแล้ว ถ้าให้คนอื่นรู้ว่าเจ้าซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ท่านอ๋องก็แก้ตัวอะไรไม่ได้แล้ว! ใครที่ไม่รู้และคิดว่าเรื่องปล้นคุกก็เกี่ยวข้องกับเขาด้วย เจ้ารู้เรื่องไหม?"

เสี่ยวถังตกใจมากจนทรุดตัวลงกับพื้น "ข้าน้อย ข้าน้อย แค่อยากแบ่งปันความกังวลของพระชายา ข้าน้อยยอมใช้ตายตัวเองแลกกับความสงบสุขของพระชายา..."

"เจ้าไม่จำเป็นต้องตาย เจ้าแค่ต้องวิ่งหนีอย่างไม่หยุดยั้ง ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้! อย่ากลับมาอีก!"

หลิ่วเซิงเซิงพูดด้วยใบหน้าที่มืดมน จากนั้นมองไปที่ป้าหวังแล้วพูดว่า