บทที่ 0200

ขณะที่หลิ่วเซิงเซิงกำลังรอความตาย ในที่สุดหนานมู่เจ๋อก็พูดอีกครั้ง

"พระชายาก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการปล้นคุกด้วย แต่เมื่อพิจารณาว่าได้ทรงบำเพ็ญประโยชน์ในการช่วยชีวิตผู้คน ความดีและโทษของพระนางก็สมดุลกัน โบยแปดสิบที เป็นไง?"

แค่โบย?

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เขากลับไม่ได้ฆ่าตัวเองทันที...

แต่แล้วก็คิดได้ว่า แค่สามสิบโบยก็จะเอาชีวิตตัวเองแล้ว ตอนนี้แปดสิบ...

แค่กลัวว่าตัวเองจะออกจากวังไม่ได้แล้ว

แม้แต่หลิวฟางก็ไม่คัดค้านในขณะนี้ โบยแปดสิบที เพียงพอที่จะฆ่าผู้หญิงคนนี้

ดูเหมือนว่าอ๋องชางจะโกรธมากจริง ๆ และไม่ได้ปกป้องหลิ่วเซิงเซิงเลย

หนานกงเฉิงก็พยักหน้าเล็กน้อย "งั้นก็จัดการแบบนี้เถอะ ข้าเหนื่อยแล้ว"

หลังจากพูดเช่นนี้ หนานกงเฉิงก็กลับมาที่ห้องหนังสือหลวง

หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้ขัดขืนเลยเมื่อถูกลากออกไป แต่ไม่ได้มองหนานมู่เจ๋อเลยในระหว่างกระบวนการทั้งหมด

เธอนอนลงบนเก้าอี้แล้วหลับตาไม่กล้ามองใครรอบตัว

เธอไม่คิดว่าตัวเองไม่ผิด ในทางกลับกัน คราวนี้เธอจะต้องจบลงแบบนี้ เธอทำได้เพียงตำหนิความผิดพลาดในแผนของตัวเอง ไม่สามารถตำหนิใครได้

ถ้าทนไม่ไหวเธอก็จะยอมรับมัน

มันยังคงเจ็บปวดบีบหัวใจ

หลังจากที่ไม้ขนาดใหญ่หลายไม้หล่นลงมา หลิ่วเซิงเซิงก็เจ็บปวดมากจนเหงื่อออกอย่างเย็นชา ดวงตาจำนวนนับไม่ถ้วนรอบตัวจ้องมองที่ตัวเอง แต่หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้พูดอะไรสักคำ

สิบ สิบเอ็ด สิบสอง...

เวลาของการถูกโบยผ่านไปอย่างช้า ๆ หลิ่วเซิงเซิงกัดฟันและนิ่งเงียบ

เสี่ยวเจียงหันหน้าหนี แม้ว่าเขาจะโกรธ แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นพระชายาถูกโบย

เหงื่อเย็นหยดหนึ่งไหลลงมาที่หน้าผากของหนานมู่เจ๋อ แต่หลิ่วเซิงเซิงหมดสติไปแล้วด้วยความเจ็บปวดเพียงโบยไปยี่สิบหกที

แต่คนเหล่านั้นไม่ได้หยุดเพราะเธอหมดสติ แต่ออกแรงขึ้นเรื่อย ๆ แค่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดของหลิ่วเซิงเซิง

ทันใดนั้น หนานมู่เจ๋อก็ก้าวไปข้างหน้า

"พอแล้ว"

องครักษ์ที่โบยก็ตกใจและหยุดทันทีโดยไม่กล้าพูด

หลิวฟางขมวดคิ้วและพูดว่า "อาเจ๋อ พึ่งโบยไปเพียงสามสิบครั้งเท่านั้นและยังเหลืออีกห้าสิบครั้ง มีคนคอยดูอยู่จำนวนมาก เจ้าอาจนับผิด แต่ทุกคนไม่ได้นับผิด"

นี่เป็นนอกห้องหนังสือหลวงและฮ่องเต้ก็อยู่ข้างใน หากคำพูดที่อ๋องชางพูดด้วยตัวเองไม่ทำตาม มันจะไม่น่าขำสำหรับทุกคนที่อยู่ที่นั่นเหรอ?

หลิวฟางมองหนานมู่เจ๋ออย่างมีชัย แต่เธอยังคงสงสัยอยู่ในใจ หนานมู่เจ๋อถูกหลอกและยังคงช่วยเหลือผู้อื่น เขาคิดอะไรอยู่

"ไม่ได้นับผิด ยังเหลืออีกห้าสิบทีจริง ๆ"

หนานมู่เจ๋อพูดอย่างเย็นชา

ภายใต้การจ้องมองที่อยากรู้อยากเห็นของทุกคน ทันใดนั้นหนานมู่เจ๋อก็อุ้มหลิ่วเซิงเซิงขึ้นมา จากนั้นค่อย ๆ วางเธอไว้ใต้ต้นไม้ข้าง ๆ จากนั้นเดินไปที่เก้าอี้แล้วนอนลงบนเก้าอี้โดยไม่ลังเล

"ที่เหลือข้าจะรับแทนเธอ"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไป ผู้ชมทั้งหมดก็ตกตะลึง!

เสี่ยวเจียงยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก "ท่านอ๋อง ท่านจะทำแบบนี้ได้ยังไง…"

"นี่เป็นความผิดที่เธอทำ! มันเป็นการลงโทษที่เธอสมควรได้รับ! ท่านคืออ๋องชาง ท่านจะรู้กฎหมายและฝ่าฝืนมันได้อย่างไร!"

หลิวฟางดูโกรธ และนอกจากจะโกรธแล้ว ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความไม่เชื่ออีกด้วย

หนานมู่เจ๋อพูดเบา ๆ "เธอเป็นพระชายาของข้า ข้ารับโทษแทนเธอผิดตรงไหน?"

"เจ้า…"

"โบย"

หนานมู่เจ๋อพูดอย่างเย็นชา และเมื่อมองดูการแสดงออกที่หนักแน่นของเขา หลิวฟางก็ยืนยันว่าเขากำลังช่วยเหลือหลิ่วเซิงเซิงในที่สุด

ถึงขนาดนี้แล้ว แต่เขาก็ยังไม่เกลียดหลิ่วเซิงเซิง

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?