บทที่ 0206

มู่ชิงชิงยิ้ม "เจ้าดื่มมากเกินไป เจ้าพูดอะไรโง่ ๆ? เขาจะหล่อได้อย่างไร? นอกจากนี้แม้ว่าเขาจะหล่อ แต่เขาไม่ใช่สเป็คของข้า"

หลิ่วเซิงเซิงมองเธอด้วยดวงตาที่เฉียบแหลม "ข้าหมายถึงว่า ถ้าเจ้าไม่รู้ว่าเป็นเขา แล้วเขาก็กลายเป็นคนหล่อแบบที่เจ้าชอบโดยสมบูรณ์ และเขาร่วมเป็นร่วมตายมากับเจ้า หลังจากนั้นเจ้าจึงพบว่าเป็นเขา เจ้าจะเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเขาไหม?"

"ข้าว่าเจ้าดื่มมากเกินไปจริง ๆ คนที่น่าขยะแขยงมากจะเปลี่ยนยังไงก็ทําให้ข้าขยะแขยง ข้าไม่ใช่ชอบคนที่หน้าตาเลย ถ้าข้าเป็นคนดูหน้า ตอนแรกมู่เหยียนซีเสียโฉมข้าจะชอบเขาได้อย่างไร?"

มู่ชิงชิงพูดต่อด้วยท่าทางหมดหนทาง "ทำไมเจ้าถึงพูดเรื่องไร้สาระตอนนี้เพราะเจ้าดื่มไปเยอะ? และเจ้าถามคำถามที่เข้าใจยากเช่นนี้กับข้า... "

หลิ่วเซิงเซิงเดินโซเซขึ้นไปบนรถม้า และก่อนออกเดินทาง พิงหน้าต่างแล้วถามเธอว่า "เป็นไปไม่ได้จริง ๆ เหรอที่จะเปลี่ยนมุมมองของเจ้าเกี่ยวกับบุคคลนั้น?"

มู่ชิงชิงเดินไปที่รถอย่างช่วยไม่ได้และแหย่แก้มของเธอ

"เซินเอ๋อเจ้าเป็นอะไรไป? ดื่มมากเกินไปเป็นห่วงข้าขนาดนี้เลยเหรอ? ถามข้าตลอดเกี่ยวกับคนที่ข้าเกลียดทําอะไร? ข้าพูดหลายครั้งแล้ว เกลียดก็คือเกลียด กลายเป็นความชอบไม่ได้ อีกอย่างตอนแรกผู้ชายคนนั้นน่าขยะแขยงขนาดอยากใช้อํานาจในบ้านเขาบังคับให้แต่งงานกับข้า ยังดีที่พ่อของข้าเป็นเสนาบดี เขาจึงบังคับข้าไม่ได้ ไม่งั้นถ้าข้าแต่งงานกับเขาจริง ๆ ชาตินี้จะเกลียดเขาไปตลอด"

ขณะพูด มู่ชิงชิงก็บีบแก้มของหลิ่วเซิงเซิง "ข้ารู้ว่าเจ้าเห็นข้าอยู่คนเดียว และอยากจะหาคนดี ๆ รอบตัวข้าบ้างไหม แต่เจ้าต้องถามคนดีด้วย ทำไมเจ้าถามแค่คนเลวล่ะ?"

หลิ่วเซิงเซิงผลักมือของเธอออกเบา ๆ "ดังนั้นหากเจ้าไม่สามารถตกหลุมรักคนที่เจ้าเคยเกลียดได้ เจ้าจะปลอบข้าและบอกว่าคนอื่นทำได้ได้อย่างไร?"

มู่ชิงชิงสะดุ้ง และใช้เวลานานกว่าจะรู้ว่าเธอหมายถึงอะไร

ปรากฎว่าเธอกำลังเปรียบเทียบเรื่องตัวเองกับเรื่องของเธอ...

มู่ชิงชิงรู้สึกเขินอายอย่างยิ่งและพูดอย่างรวดเร็ว "ไม่ เจ้าอย่ามาก สถานการณ์แตกต่างออกไป... "

"เหมือนกันมาก"

หลิ่วเซิงเซิงลดม่านลง "พวกเจ้าเองก็ไม่สามารถชอบคนที่ตัวเองเคยเกลียดได้ ทําไมคนอื่นถึงอยู่ในสายตาของพวกเจ้าล่ะ? เวลาปลอบใจคนอื่น มักจะพูดจาไพเราะได้เสมอ"

หัวใจของมู่ชิงชิงเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย

เมื่อเห็นรถม้าหายไป เธอเสียใจที่ตัวเองไม่ได้ดื่มเมื่อกี้นี้

ทำไมถึงพูดเรื่องไร้สาระมากมาย?

เธอหายใจออก มันจบลงแล้ว ถ้าอ๋องชางรู้ เขาคงไม่สามารถไว้ชีวิตตัวเองได้อย่างแน่นอนใช่ไหม?

อย่างไรก็ตาม อ๋องชางจะชอบหลิ่วเซิงเซิงตอนนี้จริง ๆเหรอ?

ตอนนี้มู่ชิงชิงก็เริ่มดื่มด้วย โดยมีการเขียนความเศร้าโศกทั่วใบหน้าของเธอ

"..."

ในจวนอ๋องชาง

รถม้าหยุดอยู่ด้านนอกจวน และหลิ่วเซิงเซิงก็โซเซออกจากรถม้าโดยไม่มีใครช่วย เธอบอกว่าตัวเองไม่ได้ดื่มมากเกินไปและเดินเข้าไปในประตูอย่างไม่มั่นคง

เป็นผลให้วิ่งเข้าไปหาหนานมู่เจ๋อตรงหน้าหลังจากเดินไม่กี่ก้าว หลิ่วเซิงเซิงยังคงตื่นอยู่บ้างในขณะนี้และเห็นเธอถอยกลับไปข้างถนนและทำความเคารพตามปกติ

ในจวนอ๋องเธอเป็นแบบนี้มาโดยตลอด แต่หนานมู่เจ๋อไม่ใช่เมื่อก่อนอีกต่อไป

เดิมทีเขาวางแผนที่จะเดินจากไป แต่เมื่อเขาเห็นร่างที่เอนเอียงของหลิ่วเซิงเซิง เขาก็อดไม่ได้ที่จะก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงเธอ

"ท่านอ๋อง ดูเหมือนว่าพระชายาจะดื่มมากเกินไป..."

"ไม่ ไม่ ข้าดื่มเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มากจนเกินไป"