บทที่ 207 ข้าน้อยกลัวว่าจะทำอะไรไม่ได้

หลิ่วเซิงเซิงคิดว่าอย่างเดียวว่าหนานมู่เจ๋อไม่ได้ลงโทษตัวเองเพราะตัวเองโชคดี รอเขานึกออก เขาอาจจะหาเรื่องให้ตัวเองก็ได้

ดังนั้นหลังจากกลับมาที่จวนชิงเฟิง เธอก็ขังตัวเองกลับไปที่ห้อง หวังว่าหนานมู่เจ๋อจะลืมเรื่องนั้นเร็ว ๆ เพื่อตัวเองจะได้ไม่ถูกโบยอีกครั้ง

แต่ในตอนเย็นมีเสียงฝีเท้าเป็นระลอกนอกประตู

หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจ คงไม่ใช่หนานมู่เจ๋ออีกแล้วนะ?

"พระชายา หมอหลวงในวังมา ท่านรีบออกมาให้พวกเขาดูหน่อยเถิด"

หลิ่วเซิงเซิงตกตะลึง หมอหลวงอะไร?

เธอจำไม่ได้ว่าตัวเองป่วยที่ไหน...

แต่เสียงที่อยู่นอกประตูเป็นของป้าหวัง และไม่ว่ายังไงป้าหวังก็ไม่สามารถหลอกลวงตัวเองได้

"พระชายา ท่านอยู่ข้างในหรือเปล่า?"

ป้าหวังถามอย่างไม่แน่ใจอีกครั้ง

ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็เปิดประตู ทันทีที่เธอเปิดประตูเธอก็เห็นชายชราเจ็ดหรือแปดคน ชายชราเหล่านั้นทั้งหมดถือกล่องยา ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นหมอหลวงในวัง

ดวงตาของหลิ่วเซิงเซิงเต็มไปด้วยความสงสัย ป้าหวังก้าวไปข้างหน้าและจับมือเธอด้วยรอยยิ้ม "พระชายา ท่านจะยังอึ้งอยู่ทำไม? รีบมาให้หมอหลวงตรวจดูหน่อยสิ!"

ขณะที่กำลังพูด หมอหลวงเหล่านั้นก็เข้าแถวกัน หมอหลวงเว่ยที่อยู่หน้าสุดกล่าวว่า "ข้างนอกอากาศเย็น พระชายาทรงกลับไปนั่งในห้องพักเถิด"

หลิ่วเซิงเซิงไม่เข้าใจสถานการณ์ เธอจึงดึงป้าหวังเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว "หมอหลวงพวกนี้มาทำอะไรที่นี่?"

"พระชายาพูดอะไร? ในเมื่อเป็นหมอหลวง ก็ต้องมารักษาอาการป่วยให้ท่านสิ"

"รักษาอะไร ข้าไม่ได้ป่วย!"

"พระชายาพูดไร้สาระอีกแล้ว ทุกคนในจวนอ๋องรู้ดีว่าตอนนั้นท่านอ๋องได้ให้ซุปยาคุมท่านหนึ่งชาม ซุปชามนั้นสามารถทำให้พระชายามีบุตรยากไปตลอดชีวิต ท่านลืมสิ่งนี้ไปแล้วเหรอ?"

เปลือกตาของหลิ่วเซิงเซิงกระตุก แน่นอนว่าเธอจำสิ่งนี้ได้ แต่ตัวเองก็บ้วนยาออกมาแล้ว ตอนบ้วนออกมา มีเพียงเสี่ยวถังเท่านั้นที่เห็น และไม่มีใครในจวนรู้

ยังจำได้ว่าถึงแม้จะบ้วนออกมา แต่ก็ยังมียาที่ถูกตัวเองดูดซึมเข้าไปเล็กน้อย และยังทำให้ตัวเองปวดท้องอยู่พักใหญ่ โชคดีที่ตัวเองมีทักษะทางการแพทย์ที่ดี จึงไม่มีผลกระทบกับตัวเอง

แต่ไม่มีใครรู้ว่าตัวเองแอบบ้วนยาออกมา ถ้าตอนนี้ให้หมอหลวงจับชีพจรและพบว่าตัวเองไม่เป็นไร งั้นเรื่องบ้วนยาของตัวเองก่อนหน้านี้ก็จะไม่เป็นที่รู้กันหมดเหรอ?

หนานมู่เจ๋อคงจะรู้สึกว่าตัวเองหลอกเขาแน่นอน แล้วกรอกยาให้ตัวเองอีกครั้งใช่ไหม?

เป็นแบบนี้แน่นอน!

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงมาหาหมอหลวงจำนวนมากมา เพื่อดูว่าตัวเองได้ดื่มซุปยามคุมชามนั้นหรือเปล่า?

เขาก็ไม่เชื่อตัวเองเกินไปแล้ว...

เมื่อคิดเช่นนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องพัก

หมอหลวงเว่ยวางกล่องยาลงบนพื้นอย่างอ่อนโยน จากนั้นเดินไปที่ข้างหลิ่วเซิงเซิงด้วยความเคารพ

"พระชายา โปรดยื่นมือของท่านออกมาด้วย"

"เดี๋ยวก่อน..."

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างรวดเร็วและถามเขาอย่างไม่สบายใจว่า "ท่านอ๋องเป็นคนให้พวกเจ้ามาเหรอ?"

"ขอรับพระชายา ท่านอ๋องบอก..."

"เขาอยากให้พวกเจ้าตรวจดูว่าข้ายังสามารถท้องได้หรือไม่?"

หมอหลวงเว่ยตกตะลึง แม้ว่าคําพูดเดิมของท่านอ๋องจะไม่เป็นแบบนี้ แต่ความหมายก็หมายความว่าอย่างนั้นจริง ๆ

เมื่อเห็นหมอหลวงเว่ยพยักหน้า หลิ่วเซิงเซิงก็รีบพูดว่า "อย่าตรวจเลยดีกว่า? พวกเจ้ากลับไปบอกท่านอ๋อง ตอนนั้นข้าดื่มยานั้นแล้วจริง ๆ ตอนนี้ข้าท้องไม่ได้จริง ๆ ให้เขาไม่ต้องเป็นห่วง..."