บทที่ 0212

หนานซินถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ข้ากลัวแทบตาย ไม่คิดว่านังนั่นจะสกปรกขนาดนี้ ปล่อยเธอไปแบบนี้ มันง่ายเกินไปสำหรับเธอ!"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มแล้วพูดว่า "แล้วควรทำอย่างไรดีถึงจะปล่อยวางได้ล่ะ?"

"แน่นอนว่าต้องฆ่าเธอ! ตอนแรกข้ายังเห็นแก่มิตรภาพอันน้อยนิดเลยไม่ได้เอาชีวิตเธอ แต่ตอนนี้เธอยั่วยุข้าครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงขีดจำกัดของข้าแล้ว ข้าอยากหาคนมาฆ่าเธอทันทีจริง ๆ ทางที่ดีไม่ต้องเจอเธอไปตลอดชีวิตจะดีกว่า!"

หลิ่วเซิงเซิงส่ายหัว "ไม่ดี"

"ข้าคิดว่าเจ้าใจดีเกินไป คนนี้ก็ช่วยคนนั้นก็ช่วย คนแบบนี้เก็บไว้จะมีประโยชน์อะไร? มีชีวิตอยู่ให้เธอหลอกคนบริสุทธิ์ต่อไปเหรอ?"

"เจ้าคิดอะไรอยู่? ข้าไม่ได้ช่วยเธอ ข้าแค่คิดว่าฆ่าเธอไม่ดี"

หลิ่วเซิงเซิงมองดูคนสองคนคุยกันและหัวเราะที่ชั้นล่างอย่างใจเย็นแล้วพูดว่า

"เจ้าก็รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นหลอกคนเก่ง แม้ว่าพระราชบุตรเขยจะรู้โฉมหน้าที่แท้จริงของเธอแล้ว แต่ผู้ชายผู้บริสุทธิ์คนอื่นไม่รู้ ดังนั้นเจ้าลองคิดดู ถ้าเธอตาย เธอจะต้องเป็นแสงจันทร์สีขาวของใครอีกกี่คน? ทําให้ใครอีกกี่คนไม่มีวันลืม?"

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หนานซินก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล "แล้วเจ้าคิดว่าควรทำอย่างไร?"

หลิ่วเซิงเซิงกวัหมือ ให้หนานซินเข้ามาใกล้ ๆ แล้วกระซิบคำสองสามคำในหูของเธอ

เปลือกตาของหนานซินกระตุก "เจ้านี่ช่างร้ายกาจจริง ๆ"

"นี่ไม่ใช่เพระอยากช่วยองค์หญิงแก้เผ็ดเหรอ?"

เมื่อมองดูหลิ่วเซิงเซิงที่ยิ้มอยู่ตรงหน้าเธอ หนานซินก็ดีใจที่ตัวเองไม่เคยทำให้เธอขุ่นเคือง...

ในไม่ช้า เธอก็ทำตามคำแนะนำของหลิ่วเซิงเซิง ในขณะที่หลิ่วเซิงเซิงยังคงนั่งอยู่ที่เดิม จิบชาและมองลงไปชั้นล่างเป็นครั้งคราว

ไม่นาน ร่างที่คุ้นเคยก็รีบวิ่งเข้าไปในโรงเตี๊ยม