บทที่ 213 อาณาจักรหลานฉวี่และอาณาจักรเฟิงชิง

"เรื่องอื่นข้ารอได้ แต่เรื่องฝานฝานรอไม่ได้ เขาอายุเท่าไหร่? ตอนนี้กี่วันแล้ว? หลายวันมานี้ก็ไม่รู้ว่าเขาทนทุกข์ทรมานมากแค่ไหน และเมื่อคืนท่านอ๋องก็ไม่ได้กลับมา ถ้าเขาพบคนจริง ๆ ตอนนี้คงกลับมาแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงพูดด้วยน้ําเสียงหนักแน่นว่า "ในเมื่อท่านอ๋องยังไม่กลับมา ก็แสดงว่าเขาไม่พบฝานฝาน แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเขาไปหาที่ไหน แต่ในเมื่อเขาไปแล้ว ก็แสดงว่าสถานที่นั้นไม่ต้องการข้าอีกต่อไป แต่ข้าไม่สามารถนั่งรอได้ ข้าต้องให้ความเป็นไปได้กับตัวเองมากขึ้น ถ้าทางท่านอ๋องไม่พบฝานฝาน ทางข้าก็ควรมีการค้นพบใหม่ ๆ แบบนี้จึงจะสามารถหาฝานฝานได้เร็วขึ้น!"

สิ่งที่หลิ่วเซิงเซิงพูดก็สมเหตุสมผล

อาสิงสับสนเล็กน้อย "ถ้าท่านสงสัยจริง ๆ ว่าคุณชายน้อยเป็นคนทำ ข้าน้ยสามารถไปลองได้ ถ้าเจอเขาได้ ข้าน้อยค่อยถามเขา"

"เจ้าจะถามอะไรได้?"

หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจ "ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อเจ้า ข้าแค่อยากจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เจ้าไม่ต้องห่วง เราจะถอนตัวทันทีหากมีอันตราย"

สุดท้ายก็โดนหลิ่วเซิงเซิงพูดจาโน้มน้าว หลังจากอาสิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตามหลิ่วเซิงเซิงไป

เพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจ พวกเขาทั้งสองจึงเปลี่ยนชุดก่อนออกไปข้างนอกบนถนน จากนั้นมุ่งหน้าไปยังจวนอำมาตย์ในลักษณะที่ธรรมดามาก

"พระชายา เสวี่ยหลิงหลงชิ้นนั้นท่านเก็บไว้ให้ดี ท่านอ๋องตามหามันมาหลายปีแล้วและได้เสียสละพี่น้องนับไม่ถ้วนเพื่อมัน"

ขณะเดิน อยู่ ๆ อาสิงก็เตือนประโยคดังกล่าว

จากนั้นหลิ่วเซิงเซิงก็จำเรื่องของเสวี่ยหลิงหลงได้ เธอซ่อนเสวี่ยหลิงหลงไว้อย่างเงียบ ๆ ในอวกาศแล้วพูดว่า "ไม่ใช่หยกชิ้นหนึ่งเหรอ? มีความเป็นมายังไง?"

อาสิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย พระชายาไม่รู้เกี่ยวกับเสวี่ยหลิงหลงเหรอ?

แต่เขาก็ยังอธิบายอย่างจริงจังมาก

"ประมาณเจ็ดปีที่แล้ว มีประเทศหนึ่งชื่ออาณาจักรหลานฉวี่พินาศลง เมื่อประเทศล่มสลาย ฮ่องเต้ของประเทศนั้นได้ซ่อนทองคำ เงินและเครื่องประดับทั่วประเทศไว้บนเกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นเกาะเล็ก ๆ ที่ใกล้ที่สุดกับอาณาจักรหลานฉวี่ ชื่อเกาะกุ่ยเซวีย บนเกาะมีประตูลับบานหนึ่ง สมบัติก็ถูกซ่อนอยู่ในประตูลับ"

หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้ว "เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเสวี่ยหลิงหลง?"

"พระชายาไม่รู้อะไร หลายปีมานี้ มีคนจำนวนไม่น้อยที่ใช้ความพยายามอย่างมากในการขึ้นเกาะเพื่อค้นหาสมบัติ แต่จนถึงตอนนี้ก็ไม่มีใครสามารถเปิดประตูลับได้ ในตํานานเล่าว่ามีแต่เสวี่ยหลิงหลงเท่านั้นที่สามารถเปิดประตูลับได้ ดังนั้นคนในโลกจึงแย่งเสวี่ยหลิงหลงกันอย่างบ้าคลั่ง แต่เมื่อเสวี่ยหลิงหลงปรากฏขึ้น ไม่รู้ว่าใครทำของเลียนแบบมานับไม่ถ้วน ตอนนี้เสวี่ยหลิงหลงที่แพร่กระจายในยุทธภพล้วนเป็นของปลอมเกือบทั้งหมด หลายปีที่ผ่านมา ท่านอ๋องได้พบของปลอมมากกว่าสิบชิ้นแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "ดูเหมือนว่าชิ้นที่ได้ในวันนี้ น่าจะเป็นของปลอมด้วย"

"มีความเป็นไปได้ แต่ก็อาจจะไม่ใช่ของปลอม ตอนท่านอ๋องยังเด็กเคยเห็นเสวี่ยหลิงหลง เอาไปให้เขาดู เขาก็จะรู้ว่าจริงหรือของปลอม"

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง อาสิงงกล่าวเสริมว่า "ถ้าไม่ใช่เพราะประตูลับที่ไม่อาจทำลายได้และหน้าผาที่อยู่รอบ ๆ โลกคงไม่ต้องหลั่งเลือดทั้งหมดเพื่อเสวี่ยหลิงหลงชิ้นเดียว"

หลิ่วเซิงเซิงถามอีกครั้ง "ท่านอ๋องก็ต้องการสมบัติข้างในด้วยเหรอ?"

ตามเหตุผลแล้ว อาณาจักรเฟิงชิงเป็นหนึ่งในสามประเทศใหญ่ที่ใหญ่ที่สุดในทวีปนี้ ทรัพยากรทางการเงินยิ่งเป็นหนึ่งในสุดยอด ในฐานะท่านอ๋องแห่งอาณาจักรเฟิงชิง ไม่ควรขาดทองคำ เงินและเครื่องประดับ ทําไมเขาถึงอยากล่าสมบัติด้วย?

แต่อาสิงถอนหายใจ "ตอนแรกเสวี่ยหลิงหลงนั้นอยู่ที่ไทเฮา"

ไทเฮา？

นั่นคือแม่หนานมู่เจ๋อเหรอ?

หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้ว "ทำไมถึงอยู่ที่ไทเฮา?"

"ในตอนแรก การล่มสลายของอาณาจักรหลานฉวี่มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับอาณาจักรเฟิงชิง สมบัติของอาณาจักรหลานฉวี่ดั้งเดิมถูกเก็บไว้ในกระเป๋าของไทเฮามานานแล้ว แต่ในปีนั้นไทเฮาป่วยหนัก ออกจากวังเพื่อค้นหาหมอเทวดา แต่ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีข่าวคราวใด ๆ หลังจากไทเฮาหายตัวไป เสวี่ยหลิงหลงก็หลุดไปอยู่ในยุทธภพ ทุกคนบอกว่าไทเฮาเสียชีวิตไปแล้ว ดังนั้นเสวี่ยหลิงหลงจึงปรากฏออกมา..."

ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็จำได้ว่าเสี่ยวถังดูเหมือนจะเคยพูดถึงการหายตัวไปของไทเฮา...

ได้ยินว่าเธอยังป่วยเพื่อช่วยตัวเองที่ตกน้ํา และเพราะเธอป่วยเลยจึงออกจากวังไปหาหมอและไม่กลับมา และตัวเองถูกหนานมู่เจ๋อรังเกียจก็มีเหตุผลนี้...

ไม่แปลกใจเลยที่อาสิงจะบอกว่าหนานมู่เจ๋อเคยเห็นเสวี่ยหลิงหลงตอนเด็ก ๆ ที่แท้เสวี่ยหลิงหลงก็อยู่ที่แม่ผู้ให้กำเนิดของเขามาก่อน

"ดังนั้นเขาจึงตามหาเสวี่ยหลิงหลง แต่ที่จริงแล้วต้องการตามหาไทเฮา?"