บทที่ 214 ไม่สามารถใช้อำนาจรังแกคนได้

คนจวนอำมาตย์พบพวกเขา!

เมื่อเห็นคนกลุ่มใหญ่วิ่งมาในทิศทางนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็กลอกตาไปที่จิ่งฉุน และทำได้เพียงวิ่งเข้าไปในป่าด้านอย่างรวดเร็ว

จิ่งฉุนตามไปด้วยรอยยิ้ม "อ้ายยะอ้ายยะ ถูกค้นพบแล้ว ถ้ารู้อย่างนี้เมื่อกี้เราถอยไปไกลกว่านี้ดีกว่า"

หลิ่วเซิงเซิงกลอกตา หากเขาไม่ปรากฏตัวอย่างกะทันหัน พวกเขาก็คงแอบเข้าไปได้แล้วใช่ไหม?

ถ้ารู้ว่าผู้ชายคนนี้สมควรโดนทุบ วันนั้นในซอยเล็ก ๆ ก็ไม่ควรล้างพิษให้เขา!

แต่อาสิงรีบปิดหน้าแล้วพูดว่า "พระชายา ท่านถอยก่อน ข้าน้อยจะให้พวกเขาเห็นท่านไม่ได้ รอข้าน้อยล่อพวกเขาออกไปแล้วค่อยกลับมาหาท่าน"

โดยไม่รอหลิ่วเซิงเซิงตอบสนอง เขาก็หลบและวิ่งไปในทิศทางอื่น

จิ่งฉุนพูดขณะวิ่งไปว่า "คนของพี่เจ๋อมีความภักดีมาก และพวกเขาสมควรได้รับคำชม"

"เจ้าหายดีเร็วมากเหรอ? วิ่งแบบนี้ตลอดไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

คำถามของหลิ่วเซิงเซิงทำให้จิ่งฉุนสับสน เธอรู้ได้อย่างไรว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บ

เป็นไปได้ไหมที่หนานมู่เจ๋อบอกเธอ?

เมื่อคิดว่าทั้งสองคนสนิทกันมากเมื่อเร็ว ๆ นี้ จิ่งฉุนก็ไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาแค่ยิ้มแล้วพูดว่า "ถ้าไม่ใช้กำลังภายในคงไม่ตาย ทำไมสาวปากร้ายเจ้าเป็นห่วงข้าเหรอ?"

"ข้าว่าเจ้าออกมาไม่ได้พกยา น้ำเข้าสมองแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงเร่งฝีเท้าอย่างรวดเร็ว อยากจะเหวี่ยงเขาไปไกล ๆ

ในเวลาเดียวกัน ที่ชายฝั่งด้านนอกเมืองหลวง

เรือลำเล็กลำหนึ่งจอดอยู่ตามลำพังบนฝั่ง ผู้คนเบียดเสียดอยู่รอบเรือ องครักษ์นับไม่ถ้วนล้อมรอบฝั่ง ตรงกลางมีชาวประมงสามคนสวมเสื้อผ้าขาด ๆ คุกเข่าลงบนพื้นร้องไห้

"ท่านอ๋องไว้ชีวิตด้วย! ท่านแม่ทัพโปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย! ข้าน้อยจะกล้าจับคุณชายจวนแม่ทัพได้อย่างไร? ถ้าข้าน้อยรู้ว่าเด็กคนนั้นมาจากจวนแม่ทัพ ข้าน้อยจะไม่กล้าขายเขาเลยแม้แต่น้อย ให้ข้าน้อยใจกล้าเกินร้อยข้าก็ไม่กล้าขายไป!"

ชาวประมงอีกคนหนึ่งก็ตกใจกลัวและคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า "อ๋องชาง มีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับเรื่องนี้! ผู้หญิงคนหนึ่งขอให้ข้าน้อยลักพาตัวเด็กคนนั้น ไม่มีใครบอกเราถึงตัวตนของเด็กคนนั้น แค่ให้เงินเรา ให้เราลักพาตัวคน และบอกว่าจะตายหรือเป็นก็ไม่เป็นไร ดังนั้นเราจึงเอาคนไปขาย..."

"ใช่แล้ว ไม่เกี่ยวกับเรา เป็นผู้หญิงคนนั้นทั้งหมด ผู้หญิงคนนั้นคลุมหน้า พวกข้าน้อยก็ไม่รู้ตัวตนของเธอ ถ้ารู้ ตอนนี้ต้องเปิดเผยทั้งหมดแน่ ๆ สิ่งสำคัญคือเธอให้มากจริง ๆ พวกข้าน้อยไม่ได้คิดมากขนาดนั้น... ทั้งหมดเป็นความเห็นแก่เงิน!"

"..."

หนานมู่เจ๋อยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาอย่างไร้ความรู้สึก ไม่ได้พักผ่อนมานาน และดูเหนื่อยเล็กน้อย

หลิ่วหย่งที่อยู่ด้านข้างแสดงความโกรธออกมาแล้ว "เจ้าขายคนไปที่ไหน? รีบบอกมา!"

ชาวประมงทั้งสามส่ายหัว

"ไม่รู้จริง ๆ ขายตอนกลางดึก คนซื้อจ่ายมาร้อยตำลึงก็ปิดหน้าด้วย เราในธุรกิจนี้ รู้จักเงินแต่ไม่รู้จักตัวคน จะจำหน้าตาของตัวเขาได้อย่างไร?"

"ถ้าเดาไม่ผิด บางทีเด็กคนนั้นอาจถูกซื้อมาเป็นลูกชายโดยบางครอบครัวใหญ่…"

"ถูกต้อง เด็กผู้ชายมักจะไม่ตกอยู่ในอันตรายมากเกินไป พวกเขาจะสบายดี ลองคิดดูสิ นี่เพิ่งคืนเดียว ไม่ว่าจะในหมู่บ้านใกล้เคียง หรือในเมืองหลวง หรือในบริเวณใกล้เคียง น่าจะไปได้ไม่ไกล..."

"..."

หลิ่วหย่งโกรธมากจนดึงดาบออกมาฟันชาวประมงคนหนึ่งจนเสียชีวิต

"ใครก็ได้! โยนคนพวกนี้ลงทะเลแล้วให้อาหารปลา!"

หลายคนร้องขอความเมตตาอย่างรวดเร็ว แต่ถึงแม้จะคำนับจนหัวแตกก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้ และในไม่ช้าพวกเขาก็ถูกโยนลงทะเล

หนานมู่เจ๋อยังมีสีหน้าเศร้าหมอง "หาต่อไป หาคนกลับมาไม่ได้ใครก็ห้ามพักผ่อน"

"ขอรับ!"

องครักษ์ที่อยู่รอบ ๆ แยกย้ายกันอีกครั้ง แต่เสี่ยวเจียงพูดด้วยสีหน้ากังวล "ท่านอ๋อง เมื่อวานท่านไม่ได้นอนมาทั้งคืน หมกมุ่นกับการหาคนเหล่านี้ ตอนนี้ทุกคนหาเจอแล้ว ตามเบาะแสใหม่ คาดว่าคงต้องหาอีกนาน ไม่งั้นกลับไปพักผ่อนก่อน..."

หนานมู่เจ๋อเหลือบมองที่เสี่ยวเจียงอย่างเย็นชา จากนั้นหันไปมองหลิ่วหย่ง