บทที่ 0213

ในขณะนี้หรงหรงกำมือแน่นและมีเหงื่อออกมาก

เธอคิดไม่ออกจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็มาเดตไกลบ้านแล้วทำไมเขายังมาตามหาได้

แต่ตอนนี้ผู้ชายคนนี้หมดค่าไปนานแล้ว คนที่มีค่าจริง ๆ ก็คือคุณชายจาง ดูเหมือนว่าวันนี้จะต้องละทิ้งปลาตัวนี้เท่านั้น

เมื่อคิดแบบนี้ เธอก็รีบจับมือคุณชายจางไว้ "คุณชายอย่าเชื่อคำพูดของเขา ข้าไม่มีอะไรกับเขา คนที่ข้าชอบคือท่าน เราเตรียมจะแต่งงานกันอยู่แล้ว ข้าจะทําเรื่องที่ผิดต่อท่านได้ยังไง?"

คุณชายจางยืนนิ่งอยู่กับที่ เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจสถานการณ์

หยูเหวินซื่อเยาะเย้ยและถอยออกไปอย่างช้า ๆ

"วิธีดี เป็นวิธีที่ดีจริง ๆ หรงหรง เจ้าเก่ง เจ้าเก่งจริง ๆ ไม่น่าแปลกใจที่แม้แต่องค์หญิงสามก็ไม่สามารถสู้เจ้าได้ ฮึฮึ เสียแรงที่ข้าคิดว่าเจ้าจริงใจกับข้า เสียแรงที่ข้าคิดว่าตัวเองอยู่ในใจเจ้าคือคนที่พิเศษ ข้าคิดว่าเจ้าอยากจะใช้ชีวิตกับข้าจริง ๆ ข้าคิดว่า ฮึฮึ ฮ่าฮ่าฮ่า"

เขาหัวเราะอย่างเจ็บปวดทำให้คนรอบข้างว่ากล่าว

หรงหรงก็ปล่อยไปเลยตามเลย " คุณชายสี่ ตอนนี้ท่านไม่ใช่พระราชบุตรเขยอีกต่อไปแล้ว และคำขู่ของท่านต่อข้าก็ไม่มีประโยชน์ ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านบงการอีกแล้ว คนที่ข้าชอบจริง ๆ คือคุณชายจาง หวังว่าท่านจะไม่มารบกวนชีวิตเราอีก"

เมื่อฟังคำสารภาพอย่างจริงใจของหรงหรง คุณชายจางก็รู้สึกประทับใจมาก

"หรงหรง เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ให้เขารังควานเจ้า"

หรงหรงพยักหน้าอย่างน้อยใจ และในขณะที่กำลังจะพูด ชายหนุ่มอีกคนก็เดินเข้ามาจากประตูทันที

"เขาคือรักแท้ของเจ้า แล้วข้าล่ะ?"

เมื่อมองไปที่ผู้ชายที่โผล่ออกมาอย่างกะทันหัน ฝูงชนก็โห่ เกิดอะไรขึ้น?

รักสี่เศร้า?

ผู้หญิงหน้าตาธรรมดาคนนี้ถูกผู้ชายหล่อสามคนไล่ตามจีบในเวลาเดียวกัน เธอมีความสุขมากเกินไปแล้วมั้ง?

แต่หรงหรงรู้สึกเขินอายเล็กน้อย "คุณชายหลิน ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"

"เจ้าให้คนเชิญข้ามาไม่ใช่เหรอ? ข้าก็ว่าสองวันนี้เจ้าดูเย็นชากับข้าขนาดนี้ ยังคิดจะซื้อเครื่องประดับมาทำให้เจ้าดีใจ สุดท้ายเจ้ากลับซ่อนตัวอยู่ที่นี่เพื่อแอบนัดพบกับคนอื่น นี่ก็คือที่เจ้าบอกว่ายังไม่อยากแต่งงานไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องของเราสองคนเหรอ? นี่ก็คือที่เจ้าบอกว่าต้องรอให้แต่งงานกันก่อนค่อยประกาศความสัมพันธ์ของเราเหรอ? หรงหรงนะหรงหรง เจ้าหลอกข้าอย่างน่าสังเวชมาก!"

หลังจากได้ยินคำพูดของคุณชายหลิน หยูเหวินซื่อก็หัวเราะออกมาอย่างดัง

"เก่งจริง ๆ เบื้องหลังเจ้ายังซ่อนผู้ชายไว้อีกกี่คนกันแน่?"

ตอนนี้คุณชายจางก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย "หรงหรง เขาเป็นใคร?"

หรงหรงรู้สึกเหมือนหัวของเธอกำลังจะระเบิด!

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ทำไมคนพวกนี้ถึงมาที่นี่กันหมด?

เรื่องที่ตัวเองมาที่นี่ไม่ได้บอกใครเลย...

เธอแสร้งทำเป็นสงบและกระซิบ "คุณชายหลินเป็นเพื่อนของข้า เราโตมาด้วยกันและมีความสัมพันธ์ที่ดีมาก บางทีเขาอาจจะเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง ตอนเรากลับไปแล้วข้าจะอธิบายให้ท่านฟัง!"

พูดจบเธอก็รีบวิ่งไปหาคุณชายหลิน "พวกเขาสองคนเป็นเพื่อนของข้า ท่านอย่าเข้าใจผิดนะ ข้าไม่ได้เย็นชากับท่าน เพียงแต่สองวันนี้ยุ่งมากจริง ๆ ข้า..."

"กำลังกระซิบอะไรอยู่? หรือว่าพวกเราสองคนก็เป็นเพื่อนเจ้าอีก?"

หยูเหวินซื่อพูดอย่างเย็นชา