บทที่ 0214

เสียงตะโกนของหรงหรงได้ผลค่อนข้างดี ผ่านไปสักพัก คนเหล่านั้นก็หยุดเคลื่อนไหวแล้วยืนอยู่ห่าง ๆ ด้วยความโกรธเคือง และถามคนรอบข้างอย่างต่อเนื่อง

หลายคนถามกันต่อหน้าหรงหรงว่ารู้จักเธอเมื่อไหร่และคบกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่

"ข้ารู้จักเธอในงานเลี้ยงวันเกิดขององค์หญิงเมื่อหลายปีก่อน ข้ารู้จักเธอก่อน! พวกเจ้าคงคุกคามเธอในภายหลังแน่ ๆ ใช่ไหม?"

"ไร้สาระมาก ในงานเลี้ยงวันเกิดขององค์หญิงเธอริเริ่มที่จะเขียนบทกวีรักให้ข้า ตั้งแต่ปีนั้นจนถึงตอนนี้เราอยู่ด้วยกันมาตลอด เธอเอาลูกในท้องของเธอออกเพื่อข้าอีกด้วย เพราะกลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของข้า เราจองวันแต่งงานไว้แล้ว เธอจะพัวพันกับเจ้าได้อย่างไร?"

"พวกเจ้าสองคนต่างหากที่ไร้สาระ เธอบอกข้าอย่างชัดเจนว่าผู้ชายหลายคนรอบองค์หญิงมีความคิดกับเธอและแม้กระทั่งรบกวนเธอและข่มขู่เธอ ข้าเห็นว่าพวกเจ้าก็คือคนเหล่านั้น!"

"คำพูดแบบนี้ข้าก็เคยได้ยินแล้ว ไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้กับพวกเจ้าด้วย! ข้ายังคิดว่าองค์หญิงรังแกคนอื่น หรงหรง เจ้าทำให้ข้ารู้สึกคลื่นไส้จริง ๆ!"

เมื่อมองดูผู้หญิงที่ไร้เดียงสาและธรรมดาที่อยู่ตรงหน้า ทุกคนก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังโกหก แต่ยิ่งพวกเขาพูดมากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหกมากขึ้นเท่านั้น

ในที่สุดพวกเขาก็พบว่าพวกเขาทั้งหมดถูกหลอก!

คุณชายจางหรี่ตาลงแล้วพูดว่า "ดังนั้นข้ารู้จักช้าที่สุดเหรอ? งั้นครั้งก่อนที่เจ้าบอกว่าแท้งเพื่อข้าล่ะ..."

"ครั้งก่อน? เธอพูดชัดเจนว่าเด็กคนนั้นเป็นของข้า!"

หยูเหวินซื่อกัดฟันแล้วพูด และทุกคนก็ตระหนักได้ชั่วครู่หนึ่ง

หรงหรงก็ละอายใจ ทำยังไงดี? ตอนนี้เธอควรทำยังไงดี?

ชั้นสอง

หนานซินยิ้มไม่หุบ "ข้าได้ยินมานานแล้วว่าผู้ชายเหล่านี้มีความสัมพันธ์กับเธอ เดิมทีแค่คิดว่าจะลองเชิญพวกเขามา ไม่คิดว่าจะเป็นชู้กับเธอทั้งหมดจริง ๆ นี่เป็นเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ"

หลิ่วเซิงเซิงเลิกคิ้ว "เป็นการแสดงที่ยิ่งใหญ่ ตื่นเต้นมาก"

เสียงสาปแช่งต่าง ๆ ดังมาจากชั้นล่าง แต่เดิมผู้ชายเหล่านั้นยังคงคุยกันอยู่ คุยกันแล้วก็เริ่มด่าหรงหรงกันทั้งหมด ถ้าไม่ใช่การตีผู้หญิงน่าเกลียด ตอนนี้พวกเขาต้องรีบขึ้นไปตีเธอกันหมด

หนานซินรู้สึกประทับใจมากจนเธอมองดูหลิ่วเซิงเซิงด้วยความชื่นชม

"ข้าสงสัยจริง ๆ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพระราชบุตรเขยยังอยู่กับเธอ? วันนั้นพระราชบุตรเขยขอร้องให้ข้าให้อภัย ยังดีที่ข้าไม่ได้ให้อภัยเขา ดูสิ่งที่เขาพูดด้วยความจริงใจ ข้าคิดว่าเขาไม่ติดต่อกับหรงหรงนั่นแล้วจริง ๆ"

"เดาเอา ข้าแค่คิดว่าผู้หญิงแบบนี้ไม่น่าจะปล่อยปลาตัวไหนไปง่าย ๆ"

หลิ่วเซิงเซิงชงชาให้ตัวเองอย่างใจเย็น จิบแล้วพูดว่า "เพื่อให้สามารถหลอกลวงผู้ชายจำนวนมากในเวลาเดียวกัน และทำให้พวกเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีอยู่ หรงหรงคนนี้เป็นปรมจารย์อย่างแท้จริง"

ทันใดนั้นผู้หญิงคนหนึ่งก็รีบเข้ามาตบหน้าหรงหรง ปากยังด่าว่าเธอล่อลวงสามีตัวเอง

ทุกคนจึงตระหนักได้ว่าหนึ่งในผู้ชายที่หรงหรงหลอกยังมีผู้ชายที่เมียแล้วอีกด้วย

และมีมากกว่าหนึ่ง

เห็นแต่ผู้หญิงหลายคนวิ่งเข้าไปกระชากผมของเธอและตบไม่หยุดและลากเธอออกจากโรงเตี๊ยม ฉากนั้นวุ่นวายไปหมด

ผู้ชายชั้นล่างไม่รู้ว่าเห็นพวกเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่นานหยูเหวินซื่อก็รีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน

"องค์หญิง ในที่สุดข้าก็จะเชื่อสิ่งที่ท่านพูดแล้ว โปรดยกโทษให้ข้าด้วยได้ไหม? ข้าโดนหลอกหลอนไปแล้วจริง ๆ เลยถูกผู้หญิงแบบนี้หลอก!"

ผู้ชายคนอื่น ๆ ก็เห็นหนานซินเช่นกัน แต่ในฐานะเพื่อน พวกเขารู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่ต้องเผชิญหน้ากับหนานซินในขณะนี้

ผู้ชายส่วนใหญ่ที่ถูกหลอกนั้นเป็นลูกขุนนาง พวกเขาอายเล็กน้อยที่จะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ ดังนั้นพวกเขาจึงออกจากโรงเตี๊ยมในไม่ช้า

หรงหรงถูกทุบตีอย่างหนักจนร้องขอความเมตตาไม่หยุด แต่ผู้คนรอบตัวเธอต่างก็เฝ้าดูความสนุกสนานนี้ และไม่มีใครเข้ามาช่วยเหลือ และบางคนถึงกับถ่มน้ำลายอยู่ข้าง ๆ

หนานซินมองดูหยูเหวินซื่อจากที่สูง "ไสหัวไป ไม่งั้นข้าจะฆ่าเจ้าซะ"

บางทีอาจมีเสียงรบกวนมากเกินไป ดังนั้นองครักษ์ที่ปกป้ององค์หญิงอย่างลับ ๆ จึงวิ่งขึ้นไปชั้นบน หลังจากนั้นไม่นานก็ลากหยูเหวินซื่อออกไป ไม่ว่าเขาจะพูดหวานแค่ไหนพวกเขาก็ไม่สนใจ

เพื่อปกป้ององค์หญิง องครักษ์จึงรีบขับไล่แขกทุกคนในโรงเตี๊ยมออกไปอย่างรวดเร็ว และในไม่ช้าโรงเตี๊ยมก็เงียบลง