บทที่ 0245

"เจ้าก็คือนายท่านของพวกเขา?"

หลิ่วเซิงเซิงจ้องมองเขาอย่างเย็นชา ทุกอย่างผู้ชายคนนี้เป็นคนทำเหรอ?

หนานหว่านหนิงแต่งกายด้วยชุดสีดำ มีผ้าคลุมหน้า เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่ง ไม่เพียงเท่านั้น เขายังสวมหมวกสีดำอีกด้วย แม้แต่คนที่รู้จักเขาเห็นเขาตอนนี้ก็อาจจำไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงหลิ่วเซิงเซิงที่ไม่เคยเห็นเขามาก่อน

เขายิ้มและปรบมือ ชายในชุดดำชั้นบนจับหลิ่วเซียวฝานขึ้นมาแล้วโยนเขาลงจากบันไดโดยไม่พูดอะไรสักคำ

หลิ่วเซิงเซิงตกใจและรีบวิ่งไป

แต่หนานหว่านหนิงรับเขาไว้ในพริบตา "อย่ากังวลไปเลย นี่คือตัวประกันของข้า ข้าจะไม่ให้ตายง่าย ๆ หรอก"

หลิ่วเซียวฝานตกใจมากจนน้ำตาไหล แต่ปากของเขาถูกปิดก และเขาไม่สามารถแม้แต่จะร้องไห้ได้

หลิ่วเซิงเซิงกำมือแน่นด้วยความวิตกกังวล "คุณแค่ต้องการเสวี่ยหลิงหลงไม่ใช่เหรอ? ข้าเอาของมาแล้ว เจ้าปล่อยพวกเขาสองคนไป!"

หนานหว่านหนิงโยนคนลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ "พระชายา เสวี่ยหลิงหลงชิ้นหนึ่งสามารถแลกได้เพียงคนเดียวเท่านั้น มีอีกคนอยู่ชั้นบน เจ้าต้องแสดงความจริงใจก่อนจึงจะพาทุกคนออกไปได้ใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงเอาเสวี่ยหลิงหลงออกจากอ้อมแขน แล้วยกสูงขึ้น

"ในเมื่อข้ากล้ามาที่นี่คนเดียว ก็ไม่ได้คิดจะพูดดี ๆ กับเจ้าอยู่แล้ว! ปล่อยพวกเขาสองคนไป ไม่งั้นข้าจะโยนสิ่งนี้ให้แตก อย่างมากเราก็ตายกันไปข้างหนึ่ง!"

ใบหน้าหนานหว่านหนิงสั่นเทา "ไม่งั้นเจ้าก็ลองดู? เจ้ากล้าโยน เจ้าสามคนก็..."

"งั้นก็ตายด้วยกัน!"

หลิ่วเซิงเซิงไม่กลัว มืออีกข้างก็หยิบระเบิดออกมา

หนานหว่านหนิงหัวเราะเยาะ "พระชายาพูดเล่นเก่งมาก แม้ว่าจะตายก็มีแต่เจ้าสามคนเท่านั้นที่ตาย พวกข้าจะไม่เป็นเช่นนั้น นอกจากนี้เสวี่ยหลิงหลงในมือของเจ้าก็ไม่ใช่ของจริง คนที่เสียเปรียบจริง ๆ แล้วคือเจ้า"

หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้พูดอะไรไร้สาระและโยนของในมือของไปที่เขาโดยตรง

หนานหว่านหนิงหลบและพูดว่า "หลิ่วเซิงเซิง อายุเท่าไหร่แล้ว? อย่าไร้เดียงสาแบบนี้ได้ไหม? เจ้าคิดว่าเจ้าโยนลูกบอลสีดําออกมาตามใจชอบ ก็จะทำให้ตกใจได้..."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ก็ได้ยินเสียงดังก้อง และจู่ ๆ ก็มีหลุมระเบิดที่บันไดใกล้ ๆ สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโรงเตี๊ยม

ชายชุดดำสองสามคนที่ยืนอยู่รอบ ๆ บันไดไม่รับรู้ถึงการระเบิด และมีคนอย่างน้อยเจ็ดหรือแปดคนถูกระเบิดล้มลงกับพื้น

หนานหว่านหนิงที่อยู่ไม่ไกลก็ตัวสั่นเกือบล้มลงพื้น บันไดพังกะทันหันทำให้ชั้นสองพังทลายทั้งหมด...

พลังมหาศาลนี้ทำให้ทุกคนหวาดกลัว!

หนานหว่านหนิงตากว้างด้วยความหวาดกลัว เขาเคยเห็นสิ่งนี้ในสนามรบเป็นส่วนใหญ่เท่านั้น และระเบิดในสนามรบก็ใหญ่และหนักมาก การระเบิดครั้งใหญ่เช่นนี้จะทำได้ด้วยลูกบอลสีดำขนาดเล็กได้อย่างไร?

เมื่อมองดูคนเจ็ดหรือแปดคนที่เสียชีวิตจากเหตุระเบิด หนานหว่านหนิงก็ตกใจอยู่พักหนึ่ง แต่โชคดีที่ตัวเองรอดมาได้...

ในขณะนี้ เขาไม่มีความสงบเหมือนตอนแรกอีกต่อไป แต่มองไปที่หลิ่วเซิงเซิงด้วยความหวาดกลัว "เจ้าทำได้ยังไง?"

"เจ้าไม่ต้องยุ่งว่าข้าทำได้ยังไง? บอกความจริงกับเจ้า ข้ามีอาวุธแบบนี้อยู่เต็มตัว ตอนนี้แค่อันเดียวก็มีพลังขนาดนี้ ตราบใดที่ข้าขยับนิ้ว ทุกคนที่อยู่ที่นี่จะต้องฝังเป็นเพื่อนข้า!"

หลิ่วเซิงเซิงมองดูเขาอย่างแน่วแน่ "เจ้าปล่อยพวกเขาสองคนไป ไม่งั้นข้าตาย พวกเจ้าก็ต้องตายทั้งหมด!"

ทั้งโรงเตี๊ยมเริ่มสั่นสะเทือน ในที่สุดชายในชุดดำชั้นบนก็หวาดกลัว และพวกเขาก็กระโดดลงมาจากชั้นบนหลังจากนั้นไม่นาน

ใบหน้าของหนานหว่านหนิงยังคงสั่นเทา ประเมินผู้หญิงคนนี้ต่ำไปจริง ๆ...

แต่เขากลับกลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?

เห็นแต่เขาดึงดาบออกมาแล้วแทงเข้าไปในท้องของหลิ่วเซียวฝาน!

ทันใดนั้นหลิ่วเซิงเซิงก็เบิกตากว้าง "เจ้ากล้า..."

"หยุด!"

หนานหว่านหนิงตะโกนว่า "หลิ่วเซิงเซิง ข้ายอมรับว่าเจ้ามีความสามารถ แต่ข้าจะบอกเจ้า เจ้าทำให้ข้ากลัวไม่ได้ ข้ามีตัวประกันสองคนอยู่ในมือ ถ้าเจ้าระเบิดที่นี่จริง ๆ พวกเจ้าต้องตาย แต่ข้าก็ไม่แน่ ด้วยวิชาตัวเบาของข้า ข้าสามารถหลบหนีได้ก่อนจะระเบิด"

เมื่อพูดเช่นนั้น เขาก็ปล่อยมือและผลักหลิ่วเซียวฝานลงไปที่พื้น

"เจ้าอย่าคิดว่าข้าจับพวกเขามาแค่ให้เจ้าดู ตอนนี้ดาบเล่มนี้ยังไม่ได้ดึงออกมา เชื่อว่าด้วยความสามารถของเจ้า เจ้ายังสามารถช่วยคนกลับมาได้ แต่ถ้าเจ้ายังลีลาอีก ข้าจะดึงดาบออกมาตอนนี้ ถึงตอนนั้นเลือดก็หยุดไม่ได้แล้ว ถ้าขาดตัวประกันไปหนึ่งคน พวกเราต้องเอาตัวประกันอีกคนมาคุยกันเท่านั้น"