บทที่ 0244

จิ่งฉุนสองมือกำแน่น "ตรวจสอบได้หรือยังว่าใครอยู่เบื้องหลัง?"

"เฝ้าดูสถานการณ์อยู่เฉย ๆ ยังตรวจสอบไม่พบ นายท่าน ต้องไปช่วยอ๋องชางหน่อยไหม?"

จิ่งฉุนหัวเราะเยาะ "เขาต้องให้เจ้าช่วยด้วยเหรอ?"

ขณะพูด เขาก็หรี่ตาลง "ทำไมคนนั้นต้องลงมือกับหนานลั่วเฉินด้วย? แล้วรู้จักกับเหอเชียนชิวได้อย่างไร?"

ชายชุดดำคนหนึ่งกล่าวว่า "ยังไม่ชัดเจนในขณะนี้ แต่ที่แน่ ๆ พวกเขาบีบให้หลิ่วเซิงเซิงไปหา เพื่อเสวี่ยหลิงหลงชิ้นนั้นที่อยู่บนตัวเธอ"

"ไม่ว่ายังไงก็ตาม เสวี่ยหลิงหลงไม่สามารถตกไปอยู่ในมือของพวกเขาได้"

"ข้าน้อยรับทราบ!"

ชายชุดดำก้มหน้าลงและพูดอีกว่า "นายท่าน ท่านให้ทุกคนไปตรวจสอบเรื่องนี้หมด ไม่เหลือใครอยู่ข้างตัวเลย มันอันตรายเกินไป มีเรื่องอะไรพวกข้าน้อยก็ไม่รับรู้ ไม่งั้น..."

"ข้าไม่จำเป็นต้องให้พวกเจ้าปกป้อง พวกเจ้าทำตามที่ข้าสั่งให้ดีก็พอ"

"ขอรับ!"

"ไปที่ท่านมาอีกแล้ว ไม่จำเป็นไม่ต้องลงมือ"

"ขอรับ!"

"..."

หลังจากที่ชายชุดดำแยกย้ายกันไป จิ่งฉุนไม่ได้ไปที่ท่านมาอีกแล้ว แต่กลับแอบไปที่จวนอำมาตย์อย่างเงียบ ๆ

อย่างที่เขาคาดไว้ จวนอำมาตย์กำลังคึกคัก ประหนึ่งว่าต้องทำเรื่องใหญ่อะไร

เขาแอบเข้าไปโดยไม่มีใครสังเกตเห็น และบุกเข้าไปในห้องนอนของเหอเชียนชิวอีกครั้ง

เหอเชียนชิวตกใจกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเขา จึงรีบปิดประตูห้องอย่างรวดเร็ว

"เจ้ามาทำไมอีก?"

จิ่งฉุนพิงหน้าต่าง "จู่ ๆ มีคนมารวมตัวกันมากมาย จะไปไหนกัน?"

เหอเชียนชิวหลบสายตาเล็กน้อย "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้าไหม? เมื่อกี้ข้าพึ่งไว้เจ้า หรือว่าเจ้าจะลงมือกับข้างั้นเหรอ?"

"คนที่เจ้าไปเจอเมื่อไม่นานมานี้คือองค์ชายห้าใช่ไหม?"

เหอเชียนชิวสะดุ้ง "เจ้า เจ้าเรื่องอะไร?"

"การดำรงอยู่ของหนานลั่วเฉินจะคุกคามต่อองค์ชายห้าเท่านั้น ดังนั้นคนที่เอาหนานลั่วเฉินเข้าไปพัวพันกับอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า นอกจากองค์ชายคนอื่นในวังแล้วจะมีใครอีก? และองค์ชายที่มีปฏิสัมพันธ์กับเจ้าก็คือองค์ชายห้า ด้วยวิธีนี้ คนที่พาหลิ่วเซียวฝานไปก็เดาได้ไม่ยากแล้ว"

เหอเชียนชิวพิงประตูด้วยความตื่นตระหนก "อย่าพูดไร้สาระ ข้าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย! ข้า..."

"เขาส่งข่าวอะไรให้เจ้า? จู่ ๆ เจ้าก็รวบรวมคนมากมายขนาดนี้ กำลังจะไปที่ท่านมาอีกแล้วใช่ไหม?"

หัวใจของเหอเชียนชิวค่อย ๆ เต้นเร็วขึ้น "เจ้าต้องการอะไรกันแน่?"

"เสวี่ยหลิงหลง"

จิ่งฉุนกล่าวว่า "เห็นแก่เจ้าที่ช่วยชีวิตข้าสองครั้ง ครั้งนี้ข้าจะไว้หน้าเจ้า ไม่ยุ่งกับเรื่องนี้ แต่ถ้าเจ้าไป ต้องเอาเสวี่ยหลิงหลงมาให้ข้า ไม่งั้น ข้ายากที่จะรับประกันว่าจะไม่เข้าไปยุ่ง"

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเสวี่ยหลิงหลงเหรอ?

เหอเชียนชิวตกตะลึง ไม่น่าแปลกใจเลยที่หนานหว่านหนิงช่วยตัวเอง ที่แท้มีเป้าหมายอื่น...

เหอเชียนชิวกัดริมฝีปาก "ข้าไม่ได้ต้องการเสวี่ยหลิงหลงอะไรนั่น ตั้งแต่ต้นจนจบสิ่งที่ข้าต้องการคือสอนบทเรียนให้กับหลิ่วเซิงเซิงสองพี่น้องเท่านั้น ตอนนี้เรื่องมันใหญ่ขนาดนี้ หนานลั่วเฉินยังเห็นหน้าข้าอีก ข้าถอนตัวไม่ได้แล้วจริง ๆ"

ขณะพูด เธอก็ก้าวไปข้างหน้าและจับมือของจิ่งฉุน "ข้าไม่สนใจเสวี่ยหลิงหลงอะไรนั่นทั้งนั้น ถ้าเป็นไปได้ ถ้าข้าได้เสวี่ยหลิงหลงมา ข้าจะเอามาให้เจ้าแน่นอน! ดังนั้นเจ้าช่วยข้าหน่อยได้ไหม? คืนนี้ เจ้าช่วยข้าครั้งหนึ่งคืนนี้ บุญคุณที่เจ้าติดค้างข้าถือว่าจบกันดีไหม?"

จิ่งฉุนผลักมือของเธอออกเบา ๆ "ต่อเมื่อเจ้าสามารถแย่งเสวี่ยหลิงหลงมาได้"

"ถ้าข้ามีความสามารถ ข้าจะแย่งมาให้เจ้าอย่างแน่นอน!"

เหอเชียนชิวพูดอย่างหนักแน่น "ข้าแค่อยากจะสอนบทเรียนให้หลิ่วเซิงเซิงเท่านั้น และสัญญาว่าจะไม่เอาชีวิตเธอ ตอนนี้น้องชายของเธอถูกลงโทษแล้ว ข้าก็จะไม่ทำอะไรกับเขาแล้ว ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้ารู้ทุกอย่างแล้ว ข้าแค่หวังว่าเจ้าจะไม่พูดเรื่องนี้ออกไป จากนั้นก็อย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ เจ้าไม่จำเป็นต้องช่วยอะไรข้า เจ้าแค่ต้องนิ่งดูดายก็พอแล้ว ได้ไหม?"

"สิ่งที่เจ้าต้องการคือชีวิตขององค์ชายสองเลยนะ"