บทที่ 245 ไม่จำเป็นต้องโกรธขนาดนั้น

เมื่อเห็นรถม้าเคลื่อนตัวออกจากพระราชวัง สาวใช้ตัวที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลก็กลับมาหาฮ่องเต้

สนมโหรวยิ้มเบา ๆ "เจ้าแน่ใจหรือว่าพวกเขาขึ้นรถม้ากลับไปด้วยกัน?"

"ตอบพระสนม ข้าน้อยเห็นทั้งสองกอดกันและเข้าไปในรถด้วยตาของตัวเอง อาจเป็นเพราะฤทธิ์ยา…"

หนานกงเฉิงกล่าวว่า "เจ้าแน่ใจหรือว่ายานี้จะไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายของอาเจ๋อ"

สนมโหรวโบกมือ และสาวใช้ในวังก็ก้าวถอยหลังอย่างระมัดระวัง

จากนั้นก็ได้ยินเธอพูดอย่างไพเราะ "ฝ่าบาท ไม่มีปัญหาหรอก นั่นเป็นสิ่งที่หม่อมฉันซื้อมาด้วยเงินจำนวนมาก มีแต่จะทําให้อาเจ๋อได้สัมผัสกับความสุข และจะไม่ทําให้เขาสัมผัสกับความเจ็บปวดใด ๆ อย่างเด็ดขาด แม้ว่าจะไม่ได้กินยาแก้พิษ อย่างมากก็อึดอัด ไม่ทำร้ายร่างกายของเขาเลย ฝ่าบาทไม่ต้องกังวลเลย..."

หนานกงเฉิงกอดเธอ "เป็นแบบนี้ก็ดี อาเจ๋อเข้มงวดเกินไป ถ้าไม่ผลักเขา เขาไม่มีวันรู้จักชีวิต"

"ฝ่าบาทตรัสถูกแล้ว ฝ่าบาทเป็นห่วงอ๋องชางขนาดนี้ เป็นบุญของอ๋องชาง ไม่ว่ายังไงเขาก็จะไม่ถือโทษโกรธท่าน"

"เห้อ ข้าแค่ห่วงเขาว่าแก่แล้วจะไม่มีลูก อายุมากแล้ว มีพระชายาแค่คนเดียว ลูกไม่มีแม้แต่คนเดียว พอนึกถึงเขาก็ปวดหัว"

สนมโหรวหัวเราะ "ฝ่าบาทไม่ต้องเป็นห่วง เรื่องนี้มอบให้เป็นหน้าที่ของหม่อมฉัน หม่อมฉันจะต้องช่วยอ๋องชางและอ๋องชางพระชายาอ๋องชางให้ได้"

หนานกงเฉิงพยักหน้า "ถ้าเจ้าทำได้จริง ข้าจะให้รางวัลเจ้าอย่างแน่นอน ถ้าเจ้าทำไม่ได้ ข้าคิดว่าลูกสาวอาจารย์เหวินนั้นก็ไม่เลว ให้เป็นสนมของอาเจ๋อก็ดีเหมือนกัน"

"..."

อีกด้าน

ในที่สุดรถม้าก็จอดอยู่ด้านนอกจวนอ๋องชาง ทันทีที่รถหยุด หลิ่วเซิงเซิงก็รีบวิ่งออกจากรถ ทำให้พวกองครักษ์ที่อยู่ข้างนอกงงไปหมด

พอเห็นหนานมู่เจ๋อหน้าแดงลงจากรถอีกคน พวกเขาดูเข้าใจอะไรบางอย่างจึงก้มหน้าลงทันที...

หลิ่วเซิงเซิงวิ่งกลับไปที่จวนชิงเฟิงโดยไม่หันกลับมามอง หัวใจของเธอเต้นเร็วมากตลอดทาง

จบแล้วจบแล้ว หัวใจเต้นเร็วเกินไปแล้ว!

เป็นเพราะพิษยังไม่ได้รับการล้างพิษใช่ไหม?

เมื่อนึกถึงฉากนี้ที่ทำให้ผู้คนหน้าแดงและเต้นรัว ใบหน้าของหลิ่วเซิงเซิงก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือนแอปเปิ้ล และก็ล้างหน้าด้วยน้ำเย็นทันทีที่กลับมา

จริง ๆ แล้วเป็นหนานมู่เจ๋อตั้งใจหรือเพราะฤทธิ์ยา

ไม่เหมาะสมเกินไปที่จะทำสิ่งนี้ในเวลากลางวันแสก ๆ...

"ดูเหมือนเจ้าจะตื่นเต้นมาก ล้างหน้าทันทีที่กลับมา ต่อไปจะอาบน้ำไหม?"

มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ในหูของเธอ หลิ่วเซิงเซิงก็หันกลับมาและเห็นจิ่งฉุน

"ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่?"

หลิ่วเซิงเซิงเพียงเหลือบมองเขาแล้วหันกลับมาราวกับว่าเธอไม่ต้องการสนใจเขา

จิ่งฉุนยืนข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้ม "รอเจ้าไม่ได้เหรอ? ข้าว่าสาวปากร้าย ไม่จำเป็นต้องอาฆาตแค้นขนาดนั้นใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา

เขากล่าวเสริมว่า "เรื่องเล็กน้อยนั้นผ่านไปแล้วไม่ใช่เหรอ? เห้อ ไม่จำเป็นต้อง..."

"เรื่องที่ควรพูดข้าก็พูดไปหมดแล้ว เจ้าก็ไม่อยากได้ยินข้าพูดซ้ำแล้วซ้ำอีกใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงพูดไม่ออก "เจ้าเอาแต่พูดว่า 'เรื่องเล็กน้อย' กลัวว่าจะเป็นคนกลุ่มเดียวกับที่พูดว่า 'มันเป็นเรื่องตลก' ใช่ไหม?"