บทที่ 0243

เสียงร้องที่น่ากลัวนี้ยังไม่ได้เรียกคนข้างนอกมา ก็ปลุกหลิ่วเซิงเซิงที่เพิ่งหลับไปตื่นก่อน

ทันใดนั้นเธอก็ลุกขึ้นนั่ง "นักฆ่าอะไร? อยู่ที่ไหน?"

ป้าหวังชี้ไปที่หน้าต่างอย่างสั่นเทา "มีนักฆ่าอยู่ข้างนอก! เขาแค่อยากจะโจมตีเรา! มีคนกำลังมา! ออกไปจับนักฆ่า!"

ป้าหวังรีบวิ่งออกไปพร้อมกับตะโกน และในไม่ช้าก็พาคนกลุ่มใหญ่มา

องครักษ์นับไม่ถ้วนรีบล้อมจวนชิงเฟิงอย่างรวดเร็ว ทหารลับหลายคนได้ยินเสียงดังจึงเข้ามาไล่ล่าผู้โจมตี นอกจากนี้องครักษ์ยังล้อมลานภายในไม่กี่วินาที

หลิ่วเซิงเซิงมีอาการปวดหัวจะแตกและลุกจากเตียงอย่างอ่อนแรงและนั่งที่โต๊ะ

นักฆ่าคนไหนที่นิสัยเสียขนาดนี้?

การลอบโจมตีในเวลากลางคืนและหลบหนีอย่างรวดเร็ว...

ในเมื่อบุกเข้ามาในจวนอ๋องชางแล้ว ทำไมเขาแค่ยิงลูกดอกเข้ามาในหน้าต่าง

ตามหลักเหตุผลแล้วตัวเองเพิ่งหลับไปแล้ว ถ้าเขาอยากฆ่าตัวเองจริง ๆ การบุกเข้ามาลงมือโดยตรงจะไม่ง่ายกว่าเหรอ?

ทันใดนั้นเธอก็เห็นโน้ตเขียนอยู่บนลูกดอกตรงมุมโต๊ะ...

สีหน้าหลิ่วเซิงเซิงเปลี่ยนไป และเธอก็รีบหยิบกระดาษออกแล้วมองดู "ที่แท้คือจดหมาย..."

เมื่อดูข้อความบนกระดาษ หลิ่วเซิงเซิงก็รู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่หลากหลายในใจ

ป้าหวังวิ่งเหงื่อออกมาก "พระชายา ท่านสบายดีไหม? คนกลุ่มใหญ่กำลังไล่ล่านักฆ่า ท่านอย่ากลัวไป นักฆ่าคงเห็นว่าท่านอ๋องไม่อยู่จึงกล้า…"

"ป้าหวัง อย่าพูดสิ่งที่ข้าจะพูดต่อไปนี้"

หลิ่วเซิงเซิงขัดจังหวะเธออย่างจริงจัง

เมื่อเห็นว่าจู่ ๆ เธอจริงจังแค่ไหน ป้าหวังก็พยักหน้า "พระชายาท่านพูดมา"

หลิ่วเซิงเซิงวางจดหมายไว้ในมือของเธอ "พบฝานฝานแล้ว เขาถูกจับตัวไปจริง ๆ นี่เป็นจดหมายที่คนจับตัวเขาทิ้งไว้"

ป้าหวังเหลือบมองจดหมายอย่างสั่นเทา "พระชายา ท่านไม่สามารถไปได้! นี่มันเป็นกับดัก!"

หลิ่วเซิงเซิงเขิน "ชู่" แล้วพูดว่า "ข้ารู้ว่านี่เป็นกับดัก ดังนั้นข้าจึงจริงจังขนาดนี้ ต่อไปเจ้าจำทุกประโยคที่ข้าพูดให้ดี"

ดวงตาป้าหวังเต็มไปด้วยน้ำตา "พระชายา..."

"อย่าร้องไห้ ฟังข้านะ คนนี้สามารถบุกเข้ามาในจวนอ๋องเพื่อทิ้งสิ่งนี้ไว้โดยไม่รู้ตัว แสดงว่าศิลปะการต่อสู้ของเขาสูงมาก คนในจวนส่วนใหญ่จับเขาไม่ได้ เขาบอกว่าถ้าข้าไม่ไปก่อนรุ่งสาง ฝานฝานและหนานลั่วเฉินจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป พวกเขาจะตายเหมือนกันอย่างไม่ต้องสงสัย ตอนนี้ศัตรูอยู่ในที่ลับเราอยู่ในที่สว่าง ข้าไม่มีทางเลือก"

"ถ้าข้าไม่ไป หรือข้าแอบพาคนไป ข้าเชื่อว่าคนนั้นจะฆ่าฝานฝานและหนานลั่วเฉินจริง ๆ แม้ว่าตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าหนานลั่วเฉินอยู่ในมือของพวกเขาด้วยหรือไม่ แต่ถ้าเกิดเรื่องกับหนานลั่วเฉินจริง ๆ ก็ต้องทำเพราะข้าจึงจะไปช่วยฝานฝาน ข้าไม่สนใจไม่ได้"

หลิ่วเซิงเซิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง พูดต่อว่า "แต่ถ้าข้าไปคนเดียวจริง ๆ ข้าไม่กล้ารับประกันว่าข้าจะช่วยพวกเขาสองคนออกมาได้ ดังนั้นข้าอยากให้เจ้าไปตามท่านอ๋องกลับมาทันที ข้าเชื่อว่าเขาจะมีวิธีรับมือ แต่ก่อนหน้านี้ข้าต้องไปก่อน..."

"พระชายา ท่านสับสนมาก! พวกเขามาหาท่านอย่างโจ่งแจ้ง ถ้าท่านไปคนเดียว ท่านจะรอดกลับมาได้ไหม?"

ป้าหวังจับมือเธออย่างตื่นเต้น "ท่านอ๋องออกจากเมืองไปทะเล ทะเลนั้นอยู่ไกลจากเมืองมาก แม้จะรีบกลับมาโดยไม่หยุดพักก็ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง อีกอย่างตอนนี้ข้าน้อยก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน รอให้ข้าน้อยหาเขาเจอและพาเขากลับมา บางทีฟ้าอาจจะสว่างแล้ว ท่านจะอดทนได้นานขนาดนั้นที่ไหน?"

"เจ้าใจเย็นหน่อย ฟังข้าพูด!"

หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจด้วยความจนใจ "ไปหาท่านอ๋องก่อน พยายามเอาเขากลับมา ถ้าหาเขาไม่เจอจริง ๆ เจ้าก็ไปหาพ่อของข้าและให้พวกเขารอดูการเปลี่ยนแปลง ตอนนี้ข้าต้องไปคนเดียวก่อน แบบนี้ฝานฝานถึงจะปลอดภัยได้ แต่หลังจากข้าไปแล้ว พวกเจ้าสามารถแอบมาช่วยข้าได้ แบบนี้จึงเป็นกลยุทธ์ที่สมบูรณ์แบบ"

ป้าหวังน้ําตาคลอเบ้า "แต่คนพวกนั้นเป็นบ้าไปแล้ว ท่านดูที่พวกเขาพูดนี่สิ ถ้าท่านไม่ไป พวกเขาจะกล้าฆ่าลูกชายของท่านแม่ทัพและโยนลงบนถนนจริง ๆ เหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้ว "พวกเขากล้าเอาองค์ชายสองมาขู่ข้า ทำไมจะไม่กล้าลงมือกับฝานฝาน ถ้าหนานลั่วเฉินถูกแยกศพจริง ๆ ข้าจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตนี้และข้าไม่สามารถเสี่ยงได้"

หลังจากหยุดชั่วคราว เธอพูดต่อ "สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพวกเขาเลือกสถานที่เป็นท่านมาอีกแล้ว ถ้าตอนนี้พวกฝานฝานถูกจับไว้ที่นั่นจริง ๆ แล้วพี่น้องของท่านมาอีกแล้วหรืออาชิงก็ตกอยู่ในอันตรายในขณะนี้ ข้าจำเป็นต้องไปแล้ว พวกเขาไม่ให้ข้าบอกใครและตัวเองต้องไปคนเดียว ถ้าเป็นไปตามที่พวกเขาต้องการจริง ๆ ข้าจะตายอย่างไม่ต้องสงสัย ดังนั้นตอนนี้จึงต้องพึ่งพาเจ้าเพื่อเอาท่านอ๋องกลับมาแล้ว"

ป้าหวังพยักหน้าอย่างหนัก น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างหนัก