บทที่ 0242

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกว่าหัวเดียวต้องใหญ่เป็นสองหัวแล้ว แบกคนสองคนกลับไปด้วยกันคงเป็นไปไม่ได้ แค่กระดูกตัวเล็ก ๆ ของตัวเอง พยุงอาสิงขึ้นมาที่นี่ก็หมดแรงแล้ว

เธอจับชีพจรให้ทั้งสองคน อาสิงอวัยวะภายในให้เสียหายอย่างหนัก ถ้าไม่รีบนํากลับไปรักษาด้วยการฝังเข็ม กลัวว่าต่อไปจะรอดชีวิตไม่ได้ ศิลปะการต่อสู้ก็จะหมดไป

สําหรับพวกเขา การเสียศิลปะการต่อสู้ก็หมายความว่ากลายเป็นขยะ...

สำหรับจิ่งฉุนแม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บภายใน แต่อาการบาดเจ็บก็ไม่ได้รุนแรงมากนัก สาเหตุที่เขาสลบก็เพราะพิษที่ตกค้างอยู่ในร่างกาย ตอนนี้ตัวเองได้แก้พิษตกค้างให้เขาแล้ว อีกไม่นานก็จะตื่นขึ้นมา...

หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็ตัดสินใจทิ้งจิ่งฉุนไว้ก่อน หลังจากนั้นไม่นานเขาก็จะตื่นขึ้นมา ถ้าเขาไม่ตื่นก็ไม่เป็นไร ตัวเองกลับไปแล้วจะเรียกคนมารับเขาทันที

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธอจึงพยายามช่วยจิ่งฉุนไปที่มุมถนน ให้เขานั่งบนเสาข้างถนน จากนั้นจึงถอดเสื้อคลุมของเธอออกแล้วสวมให้เขา

"เจ้าอย่าเกลียดข้าเลย ข้าพยายามอย่างเต็มที่แล้ว อาสิงบาดเจ็บหนักกว่านิดหน่อย ข้าต้องพาเขากลับไปก่อน ถ้าเจ้าตื่นแล้วอย่าลืมไปหาข้าทันที ถ้าไม่ตื่น พอข้ากลับไปข้าจะเรียกคนมารับเจ้า"

เที่ยงคืนแล้ว บนถนนไม่มีใครอยู่ น่าจะไม่มีอะไร?

ในท้ายที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็แบกอาสิงกลับไปก่อน

อีกด้าน

ในจวนอำมาตย์

"คุณหนู ข้าน้อยคิดไปคิดมา ก็ยังรู้สึกว่าคุณชายคนนั้นเก็บไว้ไม่ได้ ท่านคิดดูสิ วัยรุ่นที่สง่างามแบบนั้น ถ้าพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองนอนอยู่บนถนน ทำอะไรก็ทําให้เกิดเรื่องตลกทั้งเมือง ถ้าเขาเป็นคนรักหน้าตา เขาจะต้องเกลียดท่านด้วยเหตุนี้แน่ ๆ ก็จะได้ไม่คุ้มเสีย"

สาวใช้มองเหอเชียนชิวด้วยใบหน้าที่จริงจัง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "นอกจากนี้ เขายังเป็นเพื่อนของอ๋องชาง และตอนนี้เขารู้แล้วว่าท่านลักพาตัวเด็กน้อยคนนั้น หากเรื่องนี้ไปถึงหูอ๋องชาง ผลที่ตามมาจะเป็นหายนะ…"

สีหน้าของเหอเชียนชิวน่าเกลียดมาก เมื่อฟัง หัวใจของเธอก็กระสับกระส่ายเล็กน้อย

"สิ่งที่เจ้าพูดก็สมเหตุสมผล ฆ่าเขาเถอะ…"

เสี่ยวสุ่ยพยักหน้า "ตอนนี้เขาอยู่ไม่ไกลจากที่นอกจวนอำมาตย์ บนถนนไม่มีใครเลย เราแอบออกไป ฆ่าเขาแล้วกลับมา ไม่มีใครพบแน่นอน"

ดังนั้นในไม่ช้า พวกเธอก็แอบย่องออกจากจวนอำมาตย์

เหอเชียนชิวโยนมีดให้เสี่ยวสุ่ย "เจ้าลงมือ"

พวกเธอมาถึงจิ่งฉุน แล้วและเห็นเขานั่งอยู่ริมถนนเสี่ยวสุ่ยตกใจมากจึงรีบซ่อนมีดไว้

"คุณหนู เขาตื่นแล้วใช่ไหม? ข้าน้อยเพิ่งทิ้งเขาไว้บนถนน ไม่ได้พิงเลย..."

เหอเชียนชิวก้าวไปข้างหน้าทีก้าว "เมื่อกี้เจ้าได้คลุมผ้าให้เขาหรือเปล่า?"

เสี่ยวสุ่ยส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ไม่ แค่โยนลงถนนมา..."

"เขายังไม่ตื่นเลย แล้วเสื้อผ้าของใครล่ะ?"

เหอเชียนชิวหยิบชุดนั้นขึ้นมาดู แต่ก็จำไม่ได้สักพักหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าจิ่งฉุนยังไม่ตื่น เธอจึงพูดว่า "เสี่ยวสุ่ย ลงมือเลย"

เสี่ยวสุ่ยหยิบมีดออกมาอย่างสั่นเทาและกำลังจะลงมือทันทีทันใดนั้นก็เห็นเปลือกตาของจิ่งฉุนขยับ เธอเก็บมีดออกไปด้วยความกลัว "ตื่น ตื่นแล้ว..."

เหอเชียนชิวสะดุ้งและรีบซ่อนเสื้อผ้าไว้ด้านหลัง เมื่อมองดี ๆ จิ่งฉุนก็ลืมตาขึ้นมาจริง ๆ

เขามีอาการปวดหัวแทบแตกและดวงตาของเขาพร่ามัวเล็กน้อย

เสี่ยวสุ่ยกลัวมากจนรีบถอยออกไป แต่เหอเชียนชิวแสร้งทำเป็นสงบและพูดว่า "ในเมื่อเจ้าตื่นแล้ว จงออกไปจากที่นี่โดยเร็ว"

จิ่งฉุนยื่นมือออกมาลูบหัว เมื่อเห็นตัวเองนั่งอยู่บนถนน เขาก็อดสงสัยไม่ได้ "เจ้าพาข้าออกมาเหรอ?"