บทที่ 243 ไม่โหดร้ายเกินไปเหรอ

จิ่งฉุนยืนอยู่บนต้นไม้อย่างไม่ใส่ใจ โบกพัดในมือมองดูหลิ่วเซิงเซิงด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า "สาวปากร้าย ต้องการความช่วยเหลือไหม?"

เมื่อได้ยินเสียงของจิ่งฉุน หลิ่วเซิงเซิงก็ไม่โต้ตอบใด ๆ เลย เธอหยิบเข็มเงินออกมาแล้วโยนมันไปที่ชายชุดดำที่อยู่ตรงหน้าเธอ

แต่เห็นได้ชัดว่าชายชุดดำเหล่านั้นรู้ดีว่าเธอสามารถใช้อาวุธลับได้ ดังนั้นพวกเขาจึงหลบการโจมตีของเธออย่างง่ายดาย คว้าดาบและฟาดฟันเธออย่างแรง!

จิ่งฉุนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกระโดดลงจากต้นไม้และกระแทกชายชุดดำสองคนล้มลงกับพื้นอย่างง่ายดาย

แป๊ปเดียว หนานหว่านหนิงเป็นเพียงคนเดียวที่ยังยืนหยัดอยู่

เห็นแต่หนานหว่านหนิงจ้องมองจิ่งฉุนด้วยความโกรธ "เจ้าคือคนที่แย่งเสวี่ยหลิงหลงข้าไปเมื่อครั้งที่แล้วใช่ไหม?"

"พูดอะไรแบบนั้น? เสวี่ยหลิงหลงเดิมเป็นของข้า เจ้าแย่งไปจากข้า ข้าแค่ไปเอาคืนมาเฉย ๆ"

จิ่งฉุนขยับพัดและพูดเบา ๆ "สาวปากร้าย ฆ่าไอ้นี่เลยไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงเพิกเฉยต่อเขา และมีสิ่งสีดำปรากฏขึ้นบนมือของเธออย่างลึกลับ

จิ่งฉุนเลิกคิ้ว "นี่มันคืออะไร?"

"ปืน"

ขณะหลิ่วเซิงเซิงพูดก็เล็งไปที่หนานหว่านหนิง

หนานหว่านหนิงก้าวถอยหลังทีละก้าว "เรื่องนี้ไม่มีทางปล่อยไปง่าย ๆ พวกเจ้ารอก่อนเถอะ!"

พูดจบเขาก็ออกไปด้วยวิชาตัวเบา

ทันใดนั้นก็มีเสียงดัง "ปัง" และหนานหว่านหนิงที่กำลังจะกระโดดขึ้นไปก็ล้มลงกับพื้นทันที!

เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากไหล่ของเขา และความเจ็บปวดอันใหญ่หลวงเกือบจะทำให้เขาชา

ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว นี่คืออาวุธอะไรกัน?

ไม่มีเวลาคิด หลิ่วเซิงเซิงเล็งสิ่งนั้นมาที่ตัวเองอีกครั้ง หนานหว่านหนิงกัดฟันและกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ด้วยวิชาตัวเบา

มีเสียง "ปัง" อีกครั้ง โชคดีที่หนานหว่านหนิงซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้และรอดพ้นจากการโจมตีครั้งนี้

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะหลบหนี หลิ่วเซิงเซิงก็รีบเล็งไปที่เขาอีกครั้ง

แต่การต่อสู้เมื่อกี้นี้ทำให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บมากมาย ขณะที่หนานหว่านหนิงวิ่งไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเวียนหัวอยู่พักหนึ่งแล้วก็หมดสติไป...

ปืนในมือก็ตกลงไปที่พื้นเช่นกัน

จิ่งฉุนรีบอุ้มเธออย่างรวดเร็ว "สาวปากร้าย เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?"

อย่างไรก็ตามหลิ่วเซิงเซิงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย

จิ่งฉุนหยิบปืนบนพื้นขึ้นมา อุ้มหลิ่วเซิงเซิงจากไปอย่างรวดเร็ว

ด้วยความงุนงง หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเบาและโปร่งสบาย ราวกับว่าตัวเองกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า...

เธอพยายามลืมตา และในที่สุดเธอก็มองเห็นคางของจิ่งฉุน

หลิ่วเซิงเซิงตกใจและผลักเขาออกไปอย่างรวดเร็ว

แต่จู่ ๆ จิ่งฉุนก็กอดเธอไว้แน่น และในที่สุดก็พาเธอกลับไปที่จวนชิงเฟิง

จวนชิงเฟิงในปัจจุบันไม่เงียบสงบเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป ลานบ้านเต็มไปด้วยสาวใช้ที่ยุ่งวุ่นวาย เพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิด จิ่งฉุนจึงเข้าไปทางหน้าต่างของห้องนอนและค่อย ๆ วางหลิ่วเซิงเซิงลงบนเตียง

เดิมทีหลิ่วเซิงเซิงต้องการตำหนิเขา แต่เมื่อเธอคิดว่าเขาช่วยชีวิตตัวเองไว้ ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

จิ่งฉุนกลับเหมือนคนไม่มีเรื่องอะไร "เจ้าก็เก่งเหมือนกัน นอนหลับสนิทบนรถม้าได้ ทหารลับคนนั้นของเจ้าล่ะ? ทำไมเขาไม่ติดตามเจ้าไป ไม่ไปปกป้องเจ้า?"

"ไม่รู้"

"เอาล่ะ ดูเหมือนว่าเจ้าจะหลับบนรถม้า"