บทที่ 244 ข้าทนถึงตอนนั้นไม่ได้แล้ว

"รีบให้คนกลับมาเถอะ ในเมื่อท่านอ๋องรอข้าอยู่ในวัง งั้นตอนนี้ข้าเข้าวังไปก็พอแล้ว ไม่ต้องให้เขาวิ่งไปวิ่งมาแล้ว"

หลังจากที่หลิ่วเซิงเซิงพูดจบเธอก็เดินออกไปอีกครั้ง

ป้าหวังกังวลมากจนเหงื่อออก "พระชายาของข้า เพิ่งจะกลับมา ท่านจะออกไปทำไมอีก? จากนี่ไปพระราชวังนั้นไกลมาก ให้ข้าน้อยไปกับท่าน..."

คราวนี้หลิ่วเซิงเซิงไม่ปฏิเสธอีก เพราะเธอกลัวจะทำให้ป้าหวังเป็นห่วง

แต่ป้าหวังไม่ได้นั่งรถไปกับเธอ แต่เดินตามรถม้าเหมือนสาวใช้ทั่วไป

แต่ก่อนที่เธอจะไปถึงพระราชวัง เธอก็ชนเข้ากับรถม้าของหนานมู่เจ๋อ

รถม้าของเขาเคลื่อนตัวเร็วมากและเห็นได้ชัดว่าเขากำลังรีบออกไปตามหาตัวเอง...

หลังจากพบว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว หนานมู่เจ๋อก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด และก็เรียกหลิ่วเซิงเซิงขึ้นรถม้าของเขา

"เกิดอะไรขึ้น?"

หลิ่วเซิงเซิงเล่าเรื่องหนานหว่านหนิงซื้อคนขับรถม้าแล้วขวางตัวเอง และเรื่องที่จิ่งฉุนช่วยตัวเองไว้ให้ฟังทั้งหมด พร้อมบอกหนานมู่เจ๋อว่าไม่ต้องห่วงตัวเอง

แต่เมื่อมองดูแขนของเธอที่พันด้วยผ้าสีขาว หนานมู่เจ๋อก็โกรธเล็กน้อย "ต่อไปจวนแม่ทัพมาเชิญเจ้าอีก พยายามไม่ต้องกลับไป"

หลิ่วเซิงเซิงเข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึง

เนื่องจากตัวเองประสบปัญหาหลายครั้ง จวนอ๋องชางได้รับข่าวและรีบออกไปตามหาตัวเอง แต่จวนแม่ทัพกลับเงียบกริบ

เมื่อคิดถึงสิ่งที่หลิ่วหย่งพูดตอนจากมา เธอก็ยิ้มอย่างขมขื่นและพยักหน้า "ข้าก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน"

อยู่ให้ห่าง ๆ พวกเขา จะดีกับทั้งสองฝ่าย

ในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงพระราชวังด้วยกัน

ฮ่องเต้ได้จัดเตรียมงานเลี้ยอย่างยิ่งใหญ่ แต่สิ่งที่ทำให้หลิ่วเซิงเซิงประหลาดใจก็คือสนมโหรวก็อยู่ที่นั่นด้วย

"เซิงเซิงมาแล้ว รีบนั่งลงเถอะ"

เห็นแต่สนมโหรวดึงหลิ่วเซิงเซิงให้นั่งลงด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า จากนั้นจึงกลับไปที่ข้างหนานกงเฉิง

หลิ่วเซิงเซิงต้องการทำความเคารพ แต่หนานมู่เจ๋อดึงเธอให้นั่งโดยตรง ดูเหมือนเป็นการทานอาหารแบบครอบครัวธรรมดา แต่หลิ่วเซิงเซิงไม่สามารถเป็นตัวเองได้

คิดจะกินแค่คำเดียวแล้วออกไป แต่เมื่อหยิบข้าวขึ้นมาดมกลิ่น ก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติทันที

ข้าวนี้ใส่ยาไว้...

จิตใต้สํานึกของเธอก็อยากบอกทุกคนว่าอย่ากิน แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้น ทั้งสามคนก็กินข้าวเข้าปากไปแล้ว

นี่มันแย่แล้ว...

จะว่าไปนี่ไม่ใช่ยาที่คุกคามถึงชีวิต แต่คนที่กล้าวางยาทั้งฮ่องเต้และอ๋องชางในเวลาเดียวกัน กลัวแต่จะไม่ธรรมดามาก

เธอมองไปรอบ ๆ เพื่อดูว่ามีใครน่าสงสัยรอบตัวเธอหรือไม่

ทันใดนั้น หนานกงเฉิงก็พูดว่า "อาหารไม่ถูกปากเหรอ?"

หนานมู่เจ๋อก็มองดูเธอในเวลานี้เช่นกัน

เธอพูดอย่างเชื่องช้า "ไม่ ไม่..."

สัญชาตญาณของเธอบอกเธอว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดา

หากผู้คนรอบตัวฮ่องเต้สามารถวางยาทุกคนได้อย่างง่ายดาย ฮ่องเต้ก็จะไม่มีอยู่ในโลกนี้อีกต่อไป

หากยานี้มีไว้สำหรับเธอเท่านั้น ก็ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงขนาดนั้น แม้ว่าจะใส่ให้เธอในจวนอ๋องชางก็ง่ายกว่าการให้ยาแก่เธอในวังแห่งนี้...

เว้นแต่จะมียาอยู่ในชามของหนานมู่เจ๋อด้วย

และมีเพียงชามทั้งสองของพวกเขาเท่านั้นที่มี...

เมื่อมองไปที่สนมโหรวที่จ้องมองตัวเองเป็นครั้งคราวด้วยรอยยิ้มเขินอายนั้น มันเป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าเธอไม่รู้อะไรเลย

ดังนั้น เธอเป็นคนวางยา?

หลิ่วเซิงเซิงทานอาหารคำเล็ก ๆ แล้วคิดในใจว่าจะหายาแก้พิษได้ที่ไหน

เพราะถ้าสนมโหรวหรือฮ่องเต้เป็นคนวางยาจริง ๆ งั้นตัวเองก็ไม่สามารถต่อต้านพวกเขาที่นี่ได้อย่างแน่นอน และจุดประสงค์ที่พวกเขาวางยาตัวเองคืออะไร?

หรือว่าอยากจะจัดผู้ชายคนอื่นให้ตัวเอง เป็นไปไม่ได้หรอก?

ตัวเองไม่ได้หาเรื่องพวกเขา

นอกจากนี้พวกเขายังรู้ว่าตัวเองเข้าวังมาพร้อมกับหนานมู่เจ๋อ และไม่มีโอกาสจะได้พบกับผู้ชายคนอื่น...

คำอธิบายเดียวก็คือพวกเขากำลังพยายามจับคู่ตัวเองกับหนานมู่เจ๋อ...