บทที่ 0241

"คุณหนูคิดมากเกินไป พวกเราโยนเขาออกไปแล้ว เขาจะคิดถึงพวกเราอีกได้อย่างไร?"

สาวใช้พึมพำเบา ๆ แต่ก็ยังเชื่อฟังหาคนและโยนคนออกจากประตูอย่างเงียบ ๆ

กลัวจะถูกจับจึงมองซ้ายมองขวาแล้วก็จากไปอย่างสบายใจเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่บนถนน

ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ถนนที่ว่างเปล่า มีแต่จิ่งฉุนนอนอยู่ข้างถนนอย่างกระสับกระส่าย

ภายใต้แสงจันทร์ที่อยู่ไม่ไกล มีร่างสองร่างเดินเซจากระยะไกล

"พระชายา ทำไมเจ้าไม่กลับไปเองล่ะ? มันดึกมากแล้วและมันอันตรายเกินไปสำหรับท่านที่จะพยุงข้าน้อยต่อไป"

ใบหน้าของอาสิงซีดและน้ำเสียงของเขาอ่อนแอ

หลิ่วเซิงเซิงสนับสนุนเขาด้วยความยากลำบาก "อย่าพูดแบบนั้น เกือบจะถึงแล้ว"

อาสิงรู้สึกละอายใจ หากตัวเองไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนเกินไปและต้องหยุดอยู่ตลอด พวกเขาก็ควรจะกลับจวนอ๋องได้แล้ว

วิชาตัวเบาของหลิ่วเซิงเซิงก็ธรรมดาอยู่แล้ว การพาคนยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย ประคองอาสิงที่สูงกว่าตัวเองมาก เดินมาถึงที่นี่ได้ก็ดีมากแล้ว

"เจ้าไม่ต้องละอายใจ เจ้าบาดเจ็บเพราะข้า ข้าควรพาเจ้ากลับไป"

"พระชายาไม่ควรคิดแบบนี้ ข้าน้อยเป็นแค่คนใช้ ไม่คู่ควรให้ท่าน..."

"ชีวิตของคนใช้ก็คือชีวิตเช่นกัน"

อาสิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกอบอุ่นในใจ ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงเปลี่ยนมุมมองต่อเธอ...

การมีเจ้านายเช่นนี้ถือเป็นบุญในชีวิตอย่างแท้จริง

"นั่นคือจิ่งฉุนไม่ใช่เหรอ?"

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ อาสิงก็กลับมามีสติสัมปชัญญะอีกครั้ง และหันกลับมาเพื่อดูร่างของจิ่งฉุน

เมื่อเห็นเขานอนอยู่บนถนนในสภาพที่น่าสังเวช ทั้งสองจึงรีบเดินเข้าไป