บทที่ 242 พวกเจ้าอย่าโทษข้าเลย

หลิ่วเซิงเซิงตอบสนองอย่างรวดเร็ว ขั้นแรกแก้เชือก โยนรถม้าทิ้ง แล้วขี่ม้ากลับไปให้เร็วที่สุด

ทันใดนั้น ลูกธนูก็ยิงเข้ามาอย่างแรงจากระยะไกล!

หลิ่วเซิงเซิงสะดุ้ง รีบปีนไปบนหลังม้าและหลบหนีไปอย่างหวุดหวิด!

ข้างหน้ามีป่า ลูกธนูมาจากทางนั้นจึงเห็นได้ว่าที่นั่นจะต้องมีการซุ่มโจมตีแน่!

แต่ถนนสายนี้ไม่คุ้นเคยเลย บางทีวิธีเดียวที่จะกลับเมืองหลวงก็คือการกลับไปทางเดิม ขณะคิด หลิ่วเซิงเซิงก็พูดว่า "เจี้ย" แล้วเร่งความเร็วขึ้น

ในขณะนี้ จู่ ๆ ร่างสีดำก็กระโดดลงมาจากต้นไม้ข้างถนนด้วยวิชาตัวเบา ขวางทางข้างหน้า

ม้าตกใจกลัวและคำรามขึ้นไปบนฟ้าทันที แทบจะเหวี่ยงหลิ่วเซิงเซิงลงจากหลังม้า!

หลิ่วเซิงเซิงต้องการชนเขา แต่ก่อนที่จะทันโต้ตอบ ร่างสีดำก็แทงด้วยดาบแล้ว!

หลิ่วเซิงเซิงนอนลงบนหลังม้าอีกครั้งและหลบดาบขณะขี่ม้า

ขณะที่กำลังจะหนีไปได้ไกล ทันใดนั้นร่างสีดำหลายร่างก็ขวางไว้อีกครั้ง!

เรื่องไม่ดีแล้ว!

ลูกธนูแทงเข้าที่ก้นม้า และม้าก็วิ่งไปรอบ ๆ ด้วยความเจ็บปวด หลิ่วเซิงเซิงทำได้แค่ละทิ้งม้าและกระโดดลงไปที่พื้นด้วยวิชาตัวเบา

ขณะที่กระโดดลงพื้น เงาสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้ามาหาเธอ แต่พวกเขาไม่ได้โจมตีเธอ แต่ล้อมเธอไว้!

"พวกเจ้าเป็นใคร?"

หลิ่วเซิงเซิงจ้องที่พวกเขาอย่างระมัดระวังเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาทำการโจมตีอย่างกะทันหัน

กลุ่มคนที่อยู่ข้างหน้าแยกย้ายกันไป จากนั้นใบหน้าที่คุ้นเคยก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาหา

เห็นแต่หนานหว่านหนิงเดินไปหาหลิ่วเซิงเซิงด้วยท่าทีอาฆาต "เสด็จอาหญิง เราเจอกันอีกแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงกำหมัดแน่น กลับเป็นเขา...

ในช่วงเวลานี้ หนานมู่เจ๋อตามหาเขาไปทุกที่ คิดว่าคงไม่กล้าปรากฏตัวแล้ว

เห็นหนานหว่านหนิงม้วนริมฝีปากแล้วพูดว่า "ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเหรอ? ทำไมยังไปที่จวนแม่ทัพเพื่อช่วยคนได้อีก?"

"องค์ชายห้า ผิดที่ล่ะขั้น เจ้าทำผิดครั้งใหญ่แล้ว รู้ผิดสามารถแก้ไขได้ อย่าผิดไปมากกว่านี้ ถ้าเจ้ายอมปล่อยข้ากลับไป ข้า..."

"เจ้าคิดว่าข้าจะหันหลังกลับได้อีกเหรอ?"

หนานหว่านหนิงมองเธอด้วยรอยยิ้มก้ำกึ่ง "ข้าอยากรู้จริง ๆ เจ้าเริ่มสงสัยข้าตั้งแต่เมื่อไหร่? และเจ้าเริ่มมีความกล้าที่จะวางแผนต่อต้านข้าตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"กระดาษห่อไฟไม่มิด..."

"เจ้ามีหน้าอะไรมาพูดแบบนี้? ถ้ากระดาษห่อไฟไม่มิดจริง ๆ แล้วที่เจ้าเอามีดแทงตัวเอง ในที่สาธารณะไม่ช้าก็เร็วความจริงก็จะถูกเปิดเผย! แต่ตอนนี้ความจริงจะถูกเปิดเผยแล้วหรือยัง?"

หนานหว่านหนิงหัวเราะเยาะและพูดว่า "มีไม่กี่คนเท่านั้นที่พบว่าข้าเป็นคนทำเรื่องพวกนั้น ข้าคิดไม่ออกจริง ๆ ทำไมผู้หญิงอย่างเจ้าถึงคิดว่าเป็นข้าแน่ ๆ? ทําไมถึงมั่นใจขนาดนั้น ยังใส่ร้ายข้าอีกขนาดนี้? ไม่กลัวว่าตัวเองจะใส่ร้ายคนผิดด้วยซ้ำ หลิ่วเซิงเซิง รอบตัวข้าคงไม่มีคนของเจ้าอยู่นะ?"

"คำพูดนี้น่าจะเป็นข้าที่ถามเจ้าไหม? เจ้าเอาคนมาไว้ข้างตัวข้าใช่ไหม? ไม่งั้นเจ้าจะพาข้ามาที่นี่โดยไม่รู้ตัวได้อย่างไร?"

หนานหว่านหนิงเลิกคิ้ว "ข้าบอกเจ้า เจ้าจะบอกข้าไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงมองเขาอย่างระมัดระวังและไม่พูดอะไร

เขากล่าวว่า "จริง ๆ แล้วคนของจวนอ๋องชางโง่เกินไปเท่านั้น ข้าขู่คนขับรถม้าคนเดียว แต่คนขับรถม้าก็จัดองครักษ์ที่อยู่ด้านหลังออกไปอย่างง่ายดายและพาเจ้ามาที่นี่..."

"ไร้สาระ! ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ปล่อยให้คนขับพาข้ามาไม่ได้!"

"ใช่ ในไม่ช้าพวกเขาก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติและตามมา แต่ตอนนี้พวกเขากลายเป็นศพไปหมดแล้ว ต้องพาเจ้าไปดูหน่อยไหม?"

หนานหว่านหนิงมองดูเธอด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของเธอ หนานหว่านหนิงก็รู้สึกโล่งใจอย่างอธิบายไม่ถูก

"พูดตามตรง ข้าค่อนข้างชื่นชมเจ้า แต่ผู้หญิงอย่างเจ้าทำแบบนี้ได้ยังไง? เสด็จอาบอกเจ้าเรื่องนี้ หรือมีคนทรยศอยู่ข้างตัวข้า?"

หลิ่วเซิงเซิงไม่สนใจฟังเรื่องไร้สาระของเขา และใช้สายตามองไปรอบ ๆ