บทที่ 0248

ถนนเต็มไปด้วยผู้คนและมีฝูงชนจำนวนมากอยู่นอกประตู

ดูเหมือนว่ามู่ชิงชิงก็มาถึงแล้ว เธอตื่นเต้นมากจนอยากจะเบียดเข้าไป พลางยังคงตะโกนใส่ร้ายไม่หยุด

"พวกเจ้าอย่าใส่ร้ายเธอ! ไม่ใช่เธอ! ไม่ใช่เธอแน่นอน!"

แต่เธอเบียดเสียดเข้าไปไม่ได้ ประชาชนที่อยู่รอบ ๆ ก็สาปแช่งไปหมด

พวกเขาโง่เขลาและไร้สาระมาก

แค่ฟังคนอื่นไม่กี่คำก็เหมือนได้ยืนอยู่ในมุมมองของพระเจ้าและคิดว่าตัวเองรู้ทุกอย่างแล้ว

หลิ่วเซิงเซิงหายใจเข้าลึก ๆ เธอผลักเหอเชียนชิวลงไปที่พื้นแล้วมัดเขาไว้โดยไม่แสดงสีหน้า จากนั้นเธอก็กลับไปหาหลิ่วเซียวฝาน และดึงเข็มเงินออกจากร่างกายของเขาทีละอัน

เลือดทำให้มือของเธอเปื้อนสีแดง แต่ดูเหมือนเธอจะไม่รู้สึกเจ็บปวดที่ฝ่ามือ

บางทีมันอาจจะเจ็บมาก

แต่น้อยกว่าความเจ็บปวดในใจมาก

หลิ่วชูคุกเข่าลงบนพื้น และขอร้องให้เธอปล่อยหลิ่วเซียวฝานไปอย่างน่าขัน

หลิ่วหย่งรู้สึกว้าวุ่นใจ "ทำแบบนี้ไม่ได้! เซิงเซิง เจ้ากำลังทำอะไรอยู่... "

หนานลั่วเฉินไม่รู้ว่าถูกใครแบกออกไป

เมื่อหลิ่วเซิงเซิงรู้ตัว เขาก็ถูกพาไปที่ประตูแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าแห่งชัยชนะของเหอเชียนชิว หลิ่วเซิงเซิงก็เริ่มวิตกกังวล

"อย่าปล่อยให้พวกเขาพาหนานลั่วเฉินไป! พวกเขาจะฆ่าเขา! รีบหยุดพวกเขาเร็วเข้า!"

แต่ เหอเชียนชิวกล่าวว่า "พาองค์ชายสองไปรักษาโดยเร็ว ไม่ต้องสนใจข้า เร็ว..."

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกตื่นเต้นและต้องการรีบไปข้างหน้า แต่ทันทีที่เธอออกจากฝั่งหลิ่วเซียวฝาน องครักษ์หลายคนก็ขวางทางเธอ

เธอตะโกน "อาชิง! ช่วยข้าหยุดพวกเขาไว้!"

เมื่อมู่ชิงชิงที่ประตูได้ยินสิ่งนี้ เธอก็รีบวิ่งไปข้างหน้าและหยุดชายที่แบกหนานลั่วเฉินออกไป

แต่ข้างนอกมีคนมากเกินไป และมู่ชิงชิงก็ถูกจับกุมเช่นกัน

หลิ่วชูอุ้มหลิ่วเซียวฝานไว้แน่นและวิ่งออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ "เร็วเข้า รีบไปหาหมอมา เร็วเข้า!"

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา และเธอก็วิ่งออกไปหลังจากนั้นไม่นาน

เหอเชียนชิวไม่พอใจอย่างยิ่ง!