บทที่ 249 หนานหว่านหนิงเริ่มแก้แค้น

จิ่งฉุนหรี่ตาลง "หลงระเริงในความสัมพันธ์ชู้สาวแล้วจะทําเรื่องใหญ่ได้อย่างไร? ตอนแรกพี่เจ๋อมัวแต่ตามหาเสวี่ยหลิงหลง แต่ตอนนี้กลับ... จุ๊ ๆ เมื่อไหร่เขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้"

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็ยืนขึ้นและพูดว่า "เสี่ยวอู่ เจ้าพูดสิ ข้าต้องช่วยพี่เจ๋อหน่อยดีไหม?"

เสี่ยวอู่ก้มหัวลงแล้วพูดว่า "ข้าน้อยคิดว่า ทุกอย่างเน้นแผนการเป็นหลัก เน้นเสวี่ยหลิงหลงเป็นสําคัญ!"

"มีเหตุผล ถึงเวลาทำให้พี่เจ๋อมีสติแล้ว"

จิ่งฉุนเล่นกับขวดเล็ก ๆ ในมือ ทันใดนั้นใบหน้าขี้เล่นของหลิ่วเซิงเซิงก็แวบเข้ามาในสมอง พึมพำว่า "หญิงคนนั้นบอกว่าครีมขจัดรอยแผลเป็นแบบนี้ใช้ดีมาก จุ๊ รอยแผลเป็นเก่าแก่ก็มีประโยชน์เหรอ?"

เสี่ยวอู่กล่าวว่า "มันเป็นเพียงขวดเล็ก ๆ แม้ว่ามันจะมีประโยชน์ แต่ก็ไม่เพียงพอไหม?"

เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของจิ่งฉุน เสี่ยวอู่จึงรีบพูดอย่างรวดเร็ว: "ข้าน้อยพูดมากเกินไป... "

"..."

หลิ่วเซิงเซิงกลับไปที่จวนอ๋องชางด้วยความสิ้นหวัง

เมื่ออาสิงเห็นเธอก็พูดมากมายหลายอย่าง ประมาณว่า ตอนที่เธอประสบอุบัติเหตุ เขาไม่อยู่พอดี บอกว่าคนเราต้องมีเรื่องรีบร้อน เขาเพิ่งจากไปสักพักก็พบว่ารถม้าหายไป มีการตามหาเธอทุกที่ก็หาไม่เจอ จนกระทั่งได้ข่าวว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้วจึงกลับมา

ยังมีอย่างอื่นอีกหลิ่วเซิงเซิงก็ไม่ได้ฟัง ไล่เขาไปพักผ่อน ป้าหวังก็นำอาหารร้อน ๆ มาให้เธอ

ขณะที่บอกว่าวันนี้เธอฆ่าเป็ดด้วยตัวเอง บำรุงและรสชาติดีแค่ไหน พลางพูดว่าท่านอ๋องยุ่งอยู่ที่ห้องหนังสือ ถามเธอว่าจะไปไหม?

หลิ่วเซิงเซิงปวดหัวอย่างรุนแรง "ตอนนี้ข้าแค่อยากพักผ่อน"

ป้าหวังถอนหายใจ "พระชายา ที่จริงแล้วไม่ใช่ว่าท่านอ๋องไม่ชอบท่าน ตอนนี้ข้าน้อยรู้สึกได้ว่าเป็นเพราะท่านเปลี่ยนใจจากท่านอ๋อง พอเธอสวยขึ้นนิสัยของท่านก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปด้วย..."

"ทำไมเจ้าได้แต่สนใจเรื่องรักรักใคร่ใคร่ทุกวัน? ข้าไม่สนใจเลยว่าเขาจะชอบข้าหรือไม่ และไม่อยากรู้ว่าข้าชอบเขาหรือไม่ ข้าบอกแล้ว ข้าเหนื่อย ข้าอยากพักผ่อน"

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างไม่อดทน เมื่อเห็นป้าหวังตกตะลึง หลิ่วเซิงเซิงก็สงบลงอีกครั้ง "ตอนนี้ข้าอารมณ์ไม่ดี เจ้าออกไปก่อนเถอะ"

"ได้ ได้เพคะ..."

ป้าหวังถอยกลับด้วยน้ำเสียงหดหู่ หลิ่วเซิงเซิงหายใจเข้าลึก ๆ และรอจนกระทั่งสงบลง ก่อนจะกลับไปที่ห้องเพื่อพักผ่อน

แต่ในขณะที่นั่งบนเตียง เสียงของสาวใช้ก็ดังมาจากนอกประตู

"พระชายา อาชิงมาหาท่านอีกแล้ว ขณะนี้เขาถูกขวางอยู่นอกจวน ท่านต้องการพบเขาไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงยืนขึ้นและเดินออกไป "ให้เขาเข้ามา"

สาวใช้พยักหน้าและนำมู่ชิงชิงเข้ามาในไม่ช้า

ทันทีที่เขาเห็นเธอ มู่ชิงชิงก็พูดอย่างเร่งรีบ "เซินเอ๋อ มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นที่โรงเตี๊ยม..."

"เกิดอะไรขึ้น?"

มู่ชิงชิงมองไปรอบ ๆ และกระซิบ "เสี่ยวเอ้อคนหนึ่งในร้านเสียชีวิตกะทันหัน และการตายของเขาช่างน่าสังเวชอย่างยิ่ง..."

หลิ่วเซิงเซิงถามด้วยความสับสน "ทำไมถึงตาย?"

เสี่ยวเอ้อในร้านใหม่เกือบทั้งหมดเป็นชายหนุ่มและแข็งแกร่ง ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงตาย?

มู่ชิงชิงพูดอย่างวิตกกังวล "แน่นอนว่าถูกฆ่าตาย และศพก็ถูกโยนไว้ที่ประตู เมื่อเราเปิดประตูเมื่อเช้านี้ ทุกคนก็หวาดกลัว ตอนนี้ข้าสงสัยอย่างมากว่าองค์ชายห้ามาแก้แค้นพวกเรา จะมีใครอีกนอกจากเขาที่สามารถทำเรื่องบ้า ๆ แบบนี้ได้?"

หลังจากฟังคำพูดของมู่ชิงชิงแล้ว สีหน้าของหลิ่วเซิงเซิงก็เคร่งขรึมมากขึ้น

ไม่น่าแปลกใจที่มู่ชิงชิงคิดเช่นนี้ เนื่องจากหนานหว่านหนิงก็ฆ่าเสี่ยวเอ้อหลายคนในครั้งที่แล้ว...

ดวงตาของมู่ชิงชิงเต็มไปด้วยน้ำตา "ช่วงนี้เสี่ยวเอ้อคนนั้นใกล้ชิดกับข้ามาก ข้าถือว่าเขาเป็นเพื่อนที่ดีของตัวเองแล้ว ตอนนี้เกิดอุบัติเหตุอย่างกะทันหัน ในขณะที่ข้ารู้สึกไม่สบายใจ ข้ายังรู้สึกตื่นตระหนกเป็นพิเศษ เจ้าว่าถ้าเป็นการแก้แค้นขององค์ชายห้าจริง ๆ จะทําอย่างไร? ต่อไปเขาจะไม่ปล่อยเสี่ยวเอ้อคนอื่นไปแน่นอน..."

"เจ้าก็รู้จักข้าดี จริง ๆ แล้วข้าไม่เคยคิดว่าพวกเขาเป็นคนงาน ทุกคนในร้านก็เหมือนกับครอบครัวของข้า ข้าไม่อยากเห็นใครเกิดเรื่อง แต่ตอนนี้เป็นแบบนี้ คนในร้านตื่นตระหนก ข้าทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ปิดประตูชั่วคราว แต่ปิดตลอดเวลาก็ไม่ใช่เรื่อง..."