บทที่ 0249

มู่ชิงชิงก็ถูกจับกุมเช่นกัน ส่วนหนานลั่วเฉินและหลิ่วเซียวฝานถูกนำตัวไปยังสถานที่ที่ไม่รู้จัก

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเวียนหัว ร่างกายตัวเองชาไปทั้งตัว เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ เลย แต่เธอก็รู้สึกอึดอัดไปทั่วทั้งตัว

เธอโยนเหอเชียนชิวลงกับพื้น จากนั้นจึงนั่งข้าง ๆ อย่างอ่อนแอ

ผู้คนจากจวนอำมาตย์ได้ยินความโกลาหลจึงรีบวิ่งไป เมื่อเห็นสภาพที่น่าสังเวชของเหอเชียนชิว จวนอำมาตย์จึงสาปแช่งด้วยความโกรธ

"เล่าหลิ่ว บอกลูกสาวเจ้าให้ปล่อยลูกสาวข้าเดี๋ยวนี้! ทำร้ายลูกสาวข้ากลางถนน ยังมีกฎหมายอยู่ไหม?"

หลิ่วหย่งหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า "ใครก็ได้ แยกพวกเธอสองคนออกจากกัน..."

"ใครก็อย่าเข้ามา"

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างเย็นชา คว้ามีดแล้ววางไว้ที่คอของ เหอเชียนชิว

"เข้ามาข้าจะฆ่าเธอ"

อำมาตย์เหอกังวลมากจนสาปแช่งครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้คนที่เฝ้าดูวุ่นวายไปหมด หลิ่วเซิงเซิงเวียนหัวและไม่ได้ยินอะไรเลย

เธอเห็นว่าหนานซินยังคงสอบปากคำชายชุดดำ แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม

เธอเห็นมู่ชิงชิงพยายามต่อสู้ แต่ถูกลากออกไป

เธอเห็นหลิ่วหย่งสีหน้าผิดหวังราวกับว่าเขาเสียใจที่ให้กำเนิดเธอ

เธอลดสายตาลงและมองไปที่เหอเชียนชิวที่นอนอยู่บนพื้น และถามเบา ๆ ว่า "ชายชุดดำคนนั้นคือใคร? ตอนแรกเจ้าแค่อยากจะลักพาตัวฝานฝาน เพื่อสอนบทเรียนให้เราใช่ไหม? เขามาหาเจ้าก่อน หรือเจ้าไปหาเขาก่อน? เจ้ารู้ว่าเขาเป็นใครใช่ไหม?"

เหอเชียนชิวมองคนรอบข้างอย่างน่าสงสาร ไม่สนใจเธอเลย

เธอตบหน้าเหอเชียนชิว

"ถามเจ้าอยู่? เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเองเป็นแค่ขี้เถ้า? คนอื่นไม่ได้ถือว่าเจ้าเป็นคนเลย เจ้าคิดว่าเจ้าฉลาดแค่ไหนที่ปรากฏตัวที่นี่เพื่อใส่ร้ายข้า? คนอื่นหนีไปนานแล้ว ตอนนี้ทิ้งเจ้าไว้ที่นี่ รอเดี๋ยวฝานฝานฟื้นขึ้นมา การเสแสร้งทั้งหมดของเจ้าจะถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ ไม่จําเป็น"

"พวกเขาปลอดภัยดี แต่เจ้าคือคนที่ตายในที่สุด เจ้ายังอยากช่วยพวกเขาอยู่อีกเหรอ?"

"..."

เหอเชียนชิวส่งเสียง "ถุย" "อย่าพูดเรื่องไร้สาระเลย อยากฆ่าหรือทำอะไรก็ตามใจเจ้า!"