บทที่ 0276

หลิ่วเซิงเซิงไม่เข้าใจสิ่งที่หนานมู่เจ๋อพูด เขาต้องการให้ตัวเองพูดอะไร?

นี่เป็นพระราชโองการของฮ่องเต้ หรือตัวเองต้องให้เขาขัดพระราชโองการฒ

เป็นไปได้เหรอ?

เหมือนที่ป้าหวังพูด ผู้ชายในสมัยโบราณมีภรรยาสามคนและนางสนมสี่คน ยิ่งไปกว่านั้นหนานมู่เจ๋อยังเป็นถึงอ๋องชาง เหนือกว่าคนอื่น เขาที่มีฐานะสูงส่งขนาดนั้น ไม่สามารถแต่งงานกับคนเดียวตลอดไปได้

แม้ว่าตัวเองจะมีความรู้สึกบางอย่างกับเขาจริง ๆ แต่ก็ไม่ถึงกับต้องบังคับให้เขาขัดต่อพระราชโองการและหักหน้าฮ่องเต้ได้

นอกจากนี้ตัวเองยังไม่ชอบแบ่งปันคนกับผู้หญิงคนอื่นและก็ไม่ชอบบังคับคนอื่นให้ปกป้องตัวเอง หนานมู่เจ๋อเป็นอิสระ

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็พูดว่า "นี่คือเจตจำนงของฮ่องเต้ ท่านอ๋องไม่สามารถขัดขืนได้"

หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว "แล้วไงล่ะ?"

"การแต่งงานของท่านอ๋องควรให้ท่านอ๋องตัดสินใจเอง"

หลังจากพูดเช่นนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็หันหลังและจากไป

เธอกลัวว่าตัวเองจะพูดอะไรหยาบคายถ้าเธอยังยืนอยู่ที่นั่น เนื่องจากตัวเองเคยปฏิเสธเขามาก่อนเสมอ และถ้าเธอพูดอะไรแปลก ๆ ในตอนนี้ มันก็จะเสแสร้งเกินไป

หลังจากที่เธอเดินจากไปจริง ๆ เธอจึงตระหนักว่าในใจตัวเองรู้สึกไม่สบายใจเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงนี้อธิบายไม่ถูกเลย มันขมขื่นละว่างเปล่า

เหมือนตัวเองหวั่นไหวนิดหน่อยจริง ๆ...

น่าเสียดายที่ดูเหมือนว่าจะสายเกินไปแล้ว

ยังดี แค่นิดหน่อยเท่านั้น

ไม่ได้จมลึกเกินไป

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกโชคดีในใจ ไม่นานก็จากสายตาของพวกเขาไป

เสี่ยวเจียงหายใจเข้าลึก ๆ "ท่านอ๋องจะรับสนมอยู่แล้ว พระชายาไม่ใส่ใจขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ป้าหวังจ้องมองเขา "อย่าพูดพล่าม พระชายาชอบท่านอ๋องมากที่สุดแล้ว เธอต้องอึดอัดใจแน่ ๆ ปากไม่กล้าพูดเท่านั้น"

"พระชายานิสัยเป็นยังไงเราไม่รู้เหรอ? ตอนแรกเธอกล้ารักกล้าเกลียด ตอนชอบท่านอ๋อง เอาชีวิตเข้าแรก ยังไงก็ต้องให้ท่านอ๋องแต่งงานกับเธอ เธอแสดงออกเก่งมาก ถ้าชอบจริง ๆ แล้วจะพูดแบบนี้ได้ยังไง?"

"ตอนนี้พระชายาไม่ใช่พระชายาคนเดิมอีกต่อไป ทุกคนเห็นการเปลี่ยนแปลงของเธอไม่ใช่ไหม?"

"พอแล้ว"

หนานมู่เจ๋อขัดจังหวะพวกเขาทั้งสองอย่างไม่แยแส จากนั้นสองคนก็ปิดปาก

ทันใดนั้นหนานมู่เจ๋อก็โยนพระราชโองการในมือลงบนพื้น

"บอกฮ่องเต้ ว่าข้าจะไม่แต่งงาน!"

เสี่ยวเจียงสะดุ้งและหยิบพระราชโองการขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"ท่านอ๋อง มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน! พระราชโองการออกมาแล้ว และตอนนี้ทุกคนในเมืองหลวงก็รู้เรื่องนี้แล้ว ไม่เพียงแต่หักล้างพระพักตร์ของฮ่องเต้เท่านั้น แต่ยังขัดใจราชครูอีกด้วย..."

เสี่ยวเจียงพูดอย่างประหม่า "ตอนนี้ องค์ชายมากมายประสบอุบัติเหตุ บ้างเสียชีวิต บ้างบาดเจ็บ บ้างหลบหนี องค์ชายสองไม่สามารถกลับวังได้ องค์ชายห้าเอาแต่พูดว่าโดนใส่ร้าย องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน และอุบัติเหตุของพวกเขาทั้งสิ้นเกี่ยวพันกับท่านหรือพระชายา ถ้าท่านยังขัดพระราชโองการในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ คนทั้งโลกจะคิดอย่างไร?"

"แน่นอนว่าทุกคนคงคิดว่าท่านไม่เห็นฮ่องเต้ในสายตา ไม่แน่อาจจะใส่ร้ายว่าท่านมีเจตนาก่อกบฏก็ได้!"