บทที่ 0288

เสี่ยวเจียงรู้สึกผิดและเริ่มค้นหาซากปรักหักพัง

เจตนาฆ่าในดวงตาของหนานมู่เจ๋อค่อย ๆ หายไป แต่ดวงตาของเขาดูเหมือนจะสูญเสียจิตวิญญาณไป เขาแค่มองไปที่มู่ชิงชิงอย่างเงียบ ๆ

"เธอยังพูดอะไรอีก?"

มู่ชิงชิงส่ายหัว "ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้จริง ๆ ข้ารู้แค่ว่าเธอชอบท่านมากจริง ๆ! เธอไม่ชอบดื่มเหล้า เธอบอกว่าการดื่มเหล้าเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ที่สุด เมื่อไม่มีความสุขก็ควรหาวิธีเสริมสร้างตัวเองแทนที่จะใช้เหล้าเพื่อคลายความกังวล แต่เมื่อท่านทำให้เธอไม่มีความสุข เธอก็หยิบแก้วเหล้าขึ้นมาเอง"

"ตอนแรกข้ารู้ว่าเซินเอ๋อก็คือหลิ่วเซิงเซิง คนอื่นก็ไม่รู้ ข้าช่วยเธอเก็บความลับ แต่ก็ทำให้ข้าเห็นความอ่อนแอของเธอเยอะมาก เห็นได้ชัดว่าเธอช่วยท่านไว้ แต่เมื่อเธอได้รับความคับข้องใจที่จวนเสนาบดี ท่านกลับไม่ตื่นขึ้นมา พอตื่นขึ้นมาก็เอาของปลอมไปคนหนึ่ง ส่วนเธอได้รับบาดเจ็บสาหัสและต้องรับสายตาเย็นชาของท่าน"

"ท่านยังให้คนโบยเธออีก ทั้ง ๆ ที่เธอกำลังช่วยชีวิตคนอยู่ ท่านก็ไม่เชื่อ พวกท่านทุกคนไม่เชื่อเธอ เธอก็เสียใจเหมือนกัน! เมื่อใดก็ตามที่เธอไม่มีความสุข เธอก็จะมาท่านมาอีกแล้วคุยกับข้า แต่เพื่อปกป้องข้าและเพื่อคำนึงถึงความรู้สึกของข้า ก็ถูกพวกท่านทุกคนเข้าใจผิดและเธอก็ไม่ยอมพูดว่าข้าแต่งตัวเป็นผู้ชาย"

"ทั้งหมดเป็นเพราะข้า ข้าเห็นแก่ตัวเกินไป ถ้าข้าไม่แต่งตัวเป็นผู้ชายก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้ว? ถ้าไม่ใช่ข้า เธอก็จะไม่โดนพวกท่านเข้าใจผิด และเธอก็จะ ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานมากมาย..."

"แต่เธอดีขนาดนั้น ทำไมเธอถึงออกมาไม่ได้ล่ะ คนที่ถูกเผาทั้งเป็นน่าจะเป็นข้ามากกว่า!"

มู่ชิงชิงพูดราวกับว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ น้ำตาไหลออกมาทีละหยด บางทีมันอาจจะเจ็บปวดเกินไป ความเจ็บปวดนั้นลึกมากจนเธอไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากร้องไห้

"ใครเป็นคนจุดไฟ?"

อาสิงกัดฟันถามเธอ

มู่ชิงชิงส่ายหัว "ไม่รู้ ไม่รู้จริง ๆข้ารู้แค่ว่ามีคนโจมตีข้า ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครโจมตีข้า…"

หนานมู่เจ๋อตัวสั่นไปทั้งตัว เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรเหมือนกัน แค่รู้สึกเจ็บหน้าอกมาก ราวกับมีมีดแทงทะลุหัวใจ บิดไปมา ราวกับว่าพยายามจะทะลวงออกหัวใจของเขา

เจ็บ เจ็บมาก

เขาอ่อนแอมากและร่างกายก็โซเซ "หาให้ชัดเจน"

"ขอรับ!"