บทที่ 289 อ๋องชางเชิญท่านไปงานเลี้ยง

เชียงไชโย เสียงตะโกน ตะโกนออกมาทีละคน!

นี่เป็นการต่อสู้ที่น่าตื่นเต้น แม้ว่าในเมืองจะมีทหารไม่ถึงสองหมื่นนาย แต่ในขณะนี้ ดูเหมือนว่าทหารแต่ละคนจะมีทหารหลายพันนายอยู่ข้างหลังพวกเขา!

เมื่อมีชาวบ้านเข้าร่วม สงครามก็พลิกกลับอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงแต่รักษาประตูเมืองได้เท่านั้น แต่กองทัพศัตรูที่หลงผิดปีนขึ้นไปบนกำแพงก็ถูกโค่นล้มทีละคนและพ่ายแพ้เหมือนภูเขา!

แม้แต่หนานมู่เจ๋อที่อยู่ในสนามรบมาหลายปีก็ไม่เคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ มีเพียงทหารเท่านั้นที่ปกป้องชาวบ้านมาตลอด เคยเห็นชาวบ้านช่วยเหลือทหารที่ไหน?

ใครกันที่มีแรงดึงดูดอันทรงพลังเช่นนี้?

บนกำแพงเมือง ขวัญกำลังใจของทหารอยู่ในระดับสูง และชาวบ้านต่างเคลื่อนย้ายอาวุธและช่วยเหลือ เกือบทุกคนพยายามอย่างเต็มที่เพื่อต่อต้านศัตรู!

ใต้กำแพงเมืองชาวบ้านตะโกนเสียงดัง

"ออกแรงหน่อย! ทุกคนอดทนไว้!"

"แม่งเอ๊ย ถ้าไม่กลัวว่าพวกเขามีโรคระบาด คงจะเปิดประตูเมืองและฆ่าเต่าพวกนี้!"

"ทุกคนสู้ ๆ!"

"..."

สงครามยังคงดำเนินต่อไป และไม่มีใครสังเกตเห็นร่างทั้งสองยืนอยู่อย่างเงียบ ๆ บนหลังคาในระยะไกล

"ฉากนี้ ทำให้คนรู้สึกตื่นเต้นจริง ๆ"

เสี่ยวกงถอนหายใจและกล่าวเสริม "ไม่เคยเห็นชาวบ้านสามัคคีกันขนาดนี้มาก่อน"

"สามัคคี? มันเป็นเพียงเรื่องของผลประโยชน์ของทุกคน"

จิ่งฉุนที่อยู่ด้านข้างพูดอย่างใจเย็น

เสี่ยวกงพยักหน้า "ต้องบอกว่าแม่นางคนนั้นมีความสามารถจริง ๆ ได้ยินมาว่าเธอมีรูปร่างหน้าตาขี้เหร่และผอมมาก ผู้หญิงที่บอบบางเช่นนี้กล้าที่จะบุกไปด้านหน้าและสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้คนได้ ไม่รู้ว่าเธอเป็นใครกัน"

พวกเขาอยู่ไกลจากประตูเมือง และจากระยะไกลพวกเขาสามารถมองเห็นได้เพียงกลุ่มคนที่หนาแน่นเท่านั้น

ทันใดนั้น คนที่คุ้นเคยคนหนึ่งก็เข้าตามา จิ่งฉุนหายใจถี่ ๆ กระโดดลงจากหลังคาด้วยวิชาตัวเบา และวิ่งไปในทิศทางนั้นอย่างรวดเร็ว

"นายท่าน!"

เสี่ยวกงรีบไล่ตามเขาไป

จิ่งฉุนเดินอย่างรวดเร็วและมองไปทางซ้ายและขวาหลังจากวิ่งเข้าไปในฝูงชน

มันเป็นภาพลวงตาเหรอ?

ไม่นะ?

เขาเห็นผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ!

มันไม่ใช่ภาพลวงตาอย่างแน่นอน!

แต่ฝูงชนกลับหนาแน่น และจิ่งฉุนก็ค้นหาบุคคลที่คุ้นเคยในฝูงชนมาเป็นเวลานานแต่ก็ไม่พบ

"นายท่าน มีดวงตาหลายคู่จ้องมองเราอยู่!"

เมื่อได้ยินเสียงของเสี่ยวกง จิ่งฉุนก็กลับมามีสติอีกครั้ง เขาพูดอย่างเคร่งขรึม "ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ตายใช่ไหม?"

เสี่ยวกงรีบก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า " นายท่าน ที่นี่มีคนเบียดเสียดกันมากเกินไป น่าจะเป็นท่านตาฝาดไป..."

"ตาฝาดไปเหรอ?"

ทันใดนั้นความรู้สึกว่างเปล่าและความโศกเศร้าที่อธิบายไม่ได้แล่นเข้ามาในหัวใจของเขา จิ่งฉุนมองไปรอบ ๆ อย่างไม่เต็มใจ แล้วจากที่นั่นไปอย่างหดหู่ใจ

ตรงประตูเมืองมีคนพลุกพล่าน ทุกมุมก็เต็มไปด้วยชาวบ้านที่ถืออาวุธ ทุกคนมีขวัญกำลังใจสูง ไม่มีใครเห็นร่างทั้งสองเดินออกจากฝูงชนอย่างเงียบ ๆ แล้วหายไปจากประตูเมืองอย่างเงียบ ๆ

"แม่นาง วันนี้สามารถรักษาเมืองเจียงเฉิงได้ ถือเป็นความดีความชอบของท่าน ทำไมท่านถึงหนีออกมาก่อน"

เดินออกห่างแล้ว อี้โจวจึงเปิดปากพูด

หลิ่วเซิงเซิงพูดเพียงว่า "พูดแบบนี้ไม่ได้ ทุกคนที่มาที่นี่ต้องรวบรวมความกล้าหาญ พวกเขาล้วนเดิมพันด้วยชีวิตของตัวเอง แต่เดิมนี่ไม่ใช่หน้าที่ของพวกเขา ดังนั้นทุกคนจึงมีความดีความชอบหมด ถ้าข้าอยู่รับความดีความชอบไว้คนเดียว กลับไม่เหมาะสม"

"..."

ขณะเดียวกัน หรงหรงก็ได้รับการช่วยเหลือ เธอตื่นตระหนกและต้องการหลบหนี แต่คนรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ บอกเธอว่าหยุนตูถอนกำลังแล้ว

ในตอนแรกเธอประหลาดใจ จากนั้นก็หัวเราะออกมาดัง ๆ "ถอนกำลังเหรอ? นั่นหมายความว่าเจียงเฉิงไม่เป็นอะไรแล้ว?"

"ใช่แล้วฮูหยิน อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ได้ยินว่ากองกำลังเสริมก็เข้ามาในเมืองแล้ว บวกกับมีอ๋องชางอยู่ ต่อไปก็จะไม่มีปัญหาอีกต่อไป"

หรงหรงถอนหายใจด้วยความโล่งอก "เยี่ยมมาก ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว..."

อย่างน้อยก็รักษาทุกสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ตอนนี้