บทที่ 290 พูดแล้วก็เป็นความเข้าใจผิด

สีหน้าของเฉินโย่วเปลี่ยนไป "อะไรนะ? ใครกล้าดีขนาดนั้น กล้ามัดเธอบนถนน?"

คนใช้เหลือบมองหลิ่วเซิงเซิงอย่างลังเล จากนั้นจึงมองไปที่อี้โจวข้าง ๆ หลิ่วเซิงเซิง และสุดท้ายก็หันกลับมามองที่เฉินโย่ว

เฉินโย่วไม่ใช่คนโง่ เข้าใจความหมายของการมองนั้นอย่างรวดเร็ว

เขาหันกลับไปมองหลิ่วเซิงเซิง ในขณะที่กำลังจะถามอะไรบางอย่าง ก็เห็นคนอีกกลุ่มหนึ่งเข้ามาใกล้ นำโดยท่านเจ้าเมืองเฉินเหลียงเฟิง

เห็นแต่เฉินเหลียงเฟิงมาหาพวกเขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าและพูดว่า "นี่คือหมอเทวดาหลิ่วใช่ไหม? ชื่อเสียงโด่งดังมานาน และวันนี้มันยิ่งโด่งดังมากขึ้น เชิญเข้ามาก่อน"

หลิ่วเซิงเซิงพยักหน้าอย่างสุภาพ จากนั้นมองไปที่เฉินโย่วและพูดว่า "ท่านเจ้าเมืองน้อยลองไปถามฮูหยินของท่านก่อน ตอนพวกท่านรักษาประตูเมือง เธอทำอะไรอยู่ หรือถามชาวบ้านในเมืองก็ได้"

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็เดินตามท่านเจ้าเมืองเข้าไป

ในสถานการณ์แบบนี้เฉินโย่วก็ไม่สามารถพูดอะไรได้แค่พูดว่า "ไปตรวจสอบ ตรวจสอบดีแล้วค่อยว่ากัน"

"ได้ ขอรับ..."

"..."

จวนเจ้าเมืองในวันนี้สนุกสนานและมีชีวิตชีวามาก ถนนด้านนอกจวนเจ้าเมืองยังเต็มไปด้วยผู้คนที่ส่งเสียงเชียร์และเฉลิมฉลองชัยชนะ

ชาวบ้านเกือบทุกคนต่างพูดถึงเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นเมื่อกี้ และชื่นชมความกล้าหาญของหลิ่วเซิงเซิง

ทันใดนั้นชาวบ้านบนถนนก็ถอยกลับไปทั้งสองข้าง จึงเห็นชายหนุ่มรูปงามขี่ม้ากลับมาอย่างมีชัย

"อ๋องชาง ท่านนั้นคืออ๋องชาง!"

"หล่อมาก สมแล้วที่เป็นผู้ชายที่หล่อที่สุดของเมืองหลวง …"

"เหม่ออะไรอยู่? ยังไม่รีบคุกเข่าทำความเคารพอีก!"

"คุกเข่าบ้านแกสิ! อ๋องชางออกคำสั่งมานานแล้วว่าชาวบ้านในเมืองไม่ต้องคุกเข่า ข้าว่าอ๋องชางช่างมีน้ำใจจริง ๆ"

"ผู้ชายที่หล่อเหลาและยอดเยี่ยมเช่นนี้ แค่ได้เห็นแวบเดียวก็ทำให้ข้าภูมิใจแล้ว และไม่รู้ว่าผู้หญิงแบบไหนถึงจะคู่ควรกับเขา..."

"..."

ชาวบ้านบนท้องถนนพูดคุยกันไม่หยุดและสายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่หนานมู่เจ๋อ ดวงตาของผู้หญิงจำนวนนับไม่ถ้วนเบิกกว้างด้วยความชื่นชม

ท่ามกลางฝูงชน ชายและหญิงคนหนึ่งกำลังโต้เถียงกันไม่หยุด

"แม่นางหย่งซวน บทกวีที่เจ้าเขียนนั้นขโมยมาจากคนอื่นหมดเลยใช่ไหม? เจ้าทำไมถึงทำแบบนี้? เมื่อก่อนมีชาวบ้านบอกว่าเจ้าปลอมเป็นคนที่ช่วยเด็ก ๆ ข้าก็ยังไม่เชื่อ แต่วันนี้เจ้าก็ใช้บทกวีของคนอื่นอีกแล้ว เจ้าทำเกินไปแล้ว!"

ชายหนุ่มรูปงามมองหย่งซวนด้วยความโกรธ "ของขวัญที่ข้าให้เจ้าก่อนหน้านี้ไม่จําเป็นต้องคืนแล้ว หลังจากนี้เจ้าอย่ามายุ่งกับข้าอีก ข้ากับเจ้าจบสิ้นกันแล้ว!"

ใบหน้าของหย่งซวนเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธ "เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร? บทกวีเหล่านั้นข้าเป็นคนเขียน!"

"เจ้ายังคงสร้างเรื่องไร้สาระอยู่! บทกวีที่เจ้าท่องในวันนี้เขียนโดยหลี่ไป๋อย่างชัดเจน!"

เมื่อได้ยินคำว่าหลี่ไป๋ หย่งซวนก็ตกตะลึง "เจ้า เจ้ารู้ได้ยังไง?"

ชายหนุ่มเยาะเย้ย "ว่าแล้ว มันเขียนโดยหลี่ไป๋จริง ๆ"

"เจ้ารู้จักหลี่ไป๋ได้อย่างไร? เจ้าเป็นใคร? หรือว่าเจ้าก็เดินทางข้ามเวลามาเหมือนกัน?"

ชายหนุ่มไม่เข้าใจคำพูดของเธอเลย เขาจึงผลักเธอออกไปด้วยความรังเกียจ

"แม่นางหย่งซวน ต่อไปเจ้าอย่ามาที่งานบทกวีอีกเลย ทุกคนที่สามารถไปที่นั่นได้เต็มไปด้วยความรู้ เจ้าเป็นคนที่ลอกเลียนแบบคนอื่นมาปลอมตัวเป็นคนอื่น ไม่มีสิทธิ์ปรากฏตัวที่นั่นเลย ตอนนี้ทุกคนรู้ความจริงแล้ว ถ้าเจ้าไปอีก เจ้าจะทำตัวเองขายหน้าเท่านั้น!"

ดวงตาของหย่งซวนฉายแววด้วยความตื่นตระหนก "เจ้าพูดให้รู้เรื่อง ทำไมเจ้าถึงรู้จักหลี่ไป๋? ไม่มีใครในโลกนี้รู้จักเขา พวกเจ้าได้ยินมาจากไหน?"

"พวกเราไม่รู้ว่าหลี่ไป๋คือใคร แต่เรารู้ว่าบทกวีหลายบทที่เจ้าอ่านเป็นของเขา ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีบทกวีของคนอื่นอีกมากมายที่เจ้าใช้ในชื่อของเจ้า หากบทกวีของพวกเขาไม่ปรากฏในงานบทกวี เราทุกคนคงถูกเจ้าหลอกต่อไป!"