บทที่ 291 ไม่กล้าออกไปพบปะผู้คนอีก

มีผู้คนมากมายอยู่รอบ ๆ ทุกคนพูดคุยและหัวเราะ ดื่มเฉลิมฉลอง หลิ่วเซิงเซิงไม่ต้องการคุยกับพวกเขา แต่เธอกลัวที่จะดึงดูดความสนใจมากเกินไป เธอจึงพยักหน้า ยกแก้วขึ้นแล้วชนกับหรงหรง

หรงหรงยิ้มแล้วจิบชา "ข้าคิดมาตลอดว่าคุณชายคือหมอเทวดาหลิ่ว แต่หลังจากได้ยินพวกเขาพูดในวันนี้ข้าจึงรู้ว่าที่แท้เป็นแม่นาง พูดตามตรง ข้าตกใจมาก ข้าไม่ไม่คิดว่าแม่นางจะเป็นวีรสตรี เคยทำไม่ดีมาก่อน หวังว่าแม่นางจะไม่ใส่ใจ"

หลิ่วเซิงเซิงไม่ต้องการสุภาพกับเธอ แค่อยากดื่มให้เสร็จและจากไปโดยเร็ว

แต่แก้วเหล้าสัมผัสริมฝีปาก ทันใดนั้นเธอก็ได้กลิ่นยา เป็นยาระบาย...

เธอเยาะเย้ย เหลือบมองสาวใช้ที่กำลังรินเหล้าอยู่ข้าง ๆ จากนั้นมองดูรอยยิ้มอันน่ายินดีของหรงหรง แล้วเธอก็เข้าใจทุกอย่างในทันที

แต่ยังคงยกแก้วเหล้าและดื่มจนหมด

คิดว่าครั้งนี้หรงหรงคือสำนึกผิดจากใจจริง ไม่คิดว่าจะอยากให้ตัวเองขายหน้าต่อหน้าคนอื่น

เมื่อเห็นเธอดื่ม หรงหรงก็ดูมีความสุขมาก พูดจาสุภาพสองสามคำแล้วเดินไปที่ห้องโถง

บางทีเธออาจตื่นเต้นเกินไป แม้ว่าจู่ ๆ จะรู้สึกเจ็บแปลบที่น่อง แต่เธอก็ไม่ได้จริงจังกับมันและปฏิบัติต่อมันเหมือนกับยุงกัด

หลิ่วเซิงเซิงสะบัดเข็มเงินออกอย่างเงียบ ๆ หยิบยาอีกเม็ดให้ตัวเองกิน และจากไปพร้อมกับอี้โจว

คิดว่าในที่สุดก็ออกไปได้ แต่ปรากฏว่าไม่กี่ก้าวก็เจอฮูหยินท่านเจ้าเมืองอีก ฮูหยินท่านเจ้าเมืองกระตือรือร้นมาก ต้องการพาเธอไปชมดอกไม้ที่สวนหลังบ้าน

บางครั้งยังจับมือเล็ก ๆ ของเธออย่างสนิทสนมและบ่น

"น่าเสียดายที่เสี่ยวโย่วข้าไม่รู้เรื่อง แต่งงานกับคนใจร้ายถ้าเขารู้จักเจ้าก่อนก็ดี คนอย่างเขาไม่ค่อยทันคน หัวอ่อน หาเมียไม่ดูหน้าตาไม่ดูชีวิตครอบครัว ดูแต่จิตใจดี สุดท้ายใจดีหรือเปล่าก็ดูไม่ออก ใครก็หลอกเขาได้ เห้อ ถ้ารู้จักเจ้าก่อนก็คงดี"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มแล้วพูดว่า "ทำไมฮูหยินถึงพูดแบบนั้น?"

"แม่กลัวแม่นางหัวเราะเยาะ แม่นางเป็นหมอเทวดา แน่นอนว่าต้องดูออกว่าผู้หญิงคนนั้นเคยป่วยเป็นอะไรมาก่อน"

หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้พูด แต่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ฮูหยินคนนี้กลับรู้...

แต่รู้ทุกอย่างแล้ว ทำไมเธอไม่ขัดขวางลูกชายตัวเองล่ะ?

จากนั้นก็ได้ยินฮูหยินท่านเจ้าเมืองถอนหายใจ "ผู้หญิงคนนั้นฉลาดมาก มาเมืองเจียงเฉิงไม่ถึงเดือนก็รู้จักเสี่ยวโย่ว มารยาร้อยเล่มเกวียนนั้นเก่งมาก เดี๋ยวก็บอกว่าชอบเสี่ยวโย่วมากจะตาย เดี๋ยวก็บอกว่าตัวเองป่วยหนักอยู่ได้อีกไม่นาน เสี่ยวโย่วจิตใจดี ได้ยินว่าเธอถูกโจรภูเขาทำร้าย ทำให้เป็นโรคภายใน ยังจะขึ้นภูเขาไปปราบโจร ถึงขนาดพยายามหาหมอให้เธอ ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการรักษาโรคภายในของเธอให้หาย"

"ข้าเคยเตือนเขามานานแล้วว่า ครอบครัวอย่างเรา ห้ามแต่งผู้หญิงที่ไม่สะอาดเข้าบ้านเด็ดขาด สุดท้ายผู้หญิงคนนั้นร้องไห้แล้วก็จะแขวนคอตาย มัดใจเสี่ยวโย่วไว้เต็ม ๆ ยังไงก็จะแต่งเธอเข้าบ้าน ถึงขนาดเอาชีวิตมาขู่ เพื่อรักษาชื่อเสียงของครอบครัว ข้าก็ได้แต่ปกปิดเรื่องนี้อย่างมิดชิด เพียงแต่ผู้หญิงคนนั้น ข้ายิ่งมองยิ่งไม่สบายตา ที่เรียกว่าถูกโจรภูเขาทําลาย ใครจะไปรู้ว่าเป็นของจริงของปลอม ยังไงก็เสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว เสียไปยังไงใครจะไปรู้ล่ะ"

ขณะพูด เธอตบหลังมือของหลิ่วเซิงเซิง "เสี่ยวโย่วชองข้าไม่ดูคนที่ภายนอก และก็ไม่ดูครอบครัว เรื่องพวกนี้เขาไม่สนใจทั้งนั้น ถ้าเขาได้รู้จักแม่นางก่อน หน้าจะ..."

"ฮูหยินกรุณาอย่าล้อเล่น"

หลิ่วเซิงเซิงขัดจังหวะเธออย่างสุภาพ

ฮูหยินท่านเจ้าเมืองยิ้มแล้วพูดว่า "เรียกข้าว่าฮูหยินหลี่ก็ได้"

ขณะที่กำลังคุยอยู่ก็มีเสียงดังขึ้นไม่ไกลนัก หากตั้งใจฟัง จะเห็นว่าเป็นเสียงกรีดร้องของผู้หญิงคนหนึ่ง

สีหน้าหลี่หงเปลี่ยนไป "วันนี้อ๋องชางอยู่ที่นี่ ใครกล้าเอะอะโวยวาย?"

สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ส่ายหัว "ไม่ทราบเจ้าค่ะ เหมือนว่าเป็นเสียงของฮูหยินน้อย..."

เมื่อหลี่หงได้ยินดังนั้น ก็รีบพูดว่า "แม่นางเดินเล่นที่นี่ไปก่อน ข้าขอตัวไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น"

หลังจากพูดอย่างนั้นเธอก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

อี้โจวซึ่งอยู่ที่เดิมก็เยาะเย้ย "ดูเหมือนว่าหลังบ้านทุกหลังจะไม่สงบ ดังนั้นชีวิตของหรงหรงในจวนเจ้าเมืองนี้ก็ไม่ได้ดีอย่างที่คิด"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มแล้วพูดว่า "เธอมีสามีที่รักเธอ จะไม่ดีได้ยังไง?"

"เมื่อกี้ข้าเห็นท่านแอบโจมตีเธอ ดังนั้นเธอร้องเพราะ..."

"แค่ยาระบายนิดหน่อย แบบที่ออกอาการทันที"

เมื่อมองดูการแสดงออกที่ไม่เมินเฉยของเธอ มุมปากของอี้โจวก็สั่น ยาที่ออกอาการทันที...

นี่น่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง?