บทที่ 292 ทำตัวเองจริง ๆ

เมื่อระยะทางใกล้เข้ามา หัวใจของหลิ่วเซิงเซิงก็เต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เธอไม่สามารถรับประกันได้ว่าหนานมู่เจ๋อ จะจำตัวเองได้หรือไม่เมื่อเขาเห็นตัวเอง...

โชคดีที่หนานมู่เจ๋อไม่ได้มาทางพวกเขา แต่เลี้ยวไปทางแยกถนนข้างหน้า คนรับใช้ที่อยู่รอบ ๆ ก็ก้มหน้าลงและทำความเคารพ หลิ่วเซิงเซิงและอี้โจวก็ก้มศีรษะลงเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่ดึงดูดความสนใจของพวกเขา

จนกระทั่งร่างของพวกเขาค่อย ๆ จางหายไป อี้โจวก็เงยหน้าขึ้น "ข้าไม่เคยเห็นท่านกลัวอะไรเลย ข้าไม่เคยคิดว่าท่านจะกลัวการพบกับอ๋องชาง…"

"ม่ใช่ว่ากลัว แค่ไม่อยาก"

"ได้ยินมาว่าอ๋องชางรักท่านมาก ดูออกว่าท่านก็มีเขาอยู่ในใจ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมต้องหลบหน้าไม่ไปพบ?"

หลิ่วเซิงเซิงเงียบ "บอกไม่ถูก บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าข้าไม่เคยคิดที่จะอยู่ในจวนลึกไปตลอดชีวิต พอคิดว่าอนาคตอาจจะต้องแบ่งปันสามีของตัวเองกับผู้หญิงคนอื่น ก็ยากที่จะยอมรับ แทนที่จะอยู่ที่นั่นและรอให้ตัวเองจมลึก สู้ใจร้ายหน่อย ไม่ต้องเจอกันอีก"

"แต่ข้าได้ยินมาว่า อ๋องชางขัดพระราชโองการ และไม่ได้แต่งงานกับนางสนมใด ๆ เลย…"

อี้โจวกระซิบ "เป็นไปได้ไหมที่ระหว่างท่านสองคนมีความเข้าใจผิดมากมาย?"

"อาจจะ"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มอย่างขมขื่น "แต่ความเข้าใจผิดสามารถเกิดขึ้นได้ นั่นหมายความว่าความรักไม่ลึกซึ้งพอหรือเปล่า?"

อี้โจวหรี่ตาลง "ไม่ว่ายังไงก็ตามข้าสนับสนุนการตัดสินใจของแม่นาง ครั้งหนึ่งแม่นางเคยโดนโบย ได้รับบาดเจ็บ ผมก็ได้ยินมาบ้าง ถ้าสอ๋องชางรักท่านจริง ๆ ไม่ช้าก็เร็วเขาจะได้พบกับท่านอีกครั้ง ถ้ารักไม่พอ แยกจากกันก็เป็นเรื่องดี"

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน จู่ ๆ ก็มีกลิ่นเหม็นมาปะทะใบหน้า จากนั้นร่างที่ทรุดโทรมก็รีบวิ่งเข้ามาหาพวกเขา

"นังขี้เหร่! เจ้าวางยาข้าเหรอ? เจ้าเป็นคนที่ทำให้ข้าขายหน้าต่อหน้าคนอื่นเหรอ! เจ้าเปลี่ยนแก้วเหล้าของเราใช่ไหม? เจ้าช่างน่ารังเกียจจริง ๆ!"

ทันทีที่หรงหรงปรากฏตัวก็พุ่งเข้าหาหลิ่วเซิงเซิง

หลิ่วเซิงเซิงหลบอย่างรวดเร็ว และเมื่อเธอมองย้อนกลับไป เธอก็พบว่าหนานมู่เจ๋อไม่ได้ไปไกลและกำลังมองมาในทิศทางนี้แล้ว

เพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจของเขา หลิ่วเซิงเซิงทำได้เพียงเผชิญหน้ากับหรงหรง โดยไม่พูดอะไรสักคำ

แต่อี้โจวพูดด้วยความโกรธ "ฮูหยินน้อย! โปรดรู้ฐานะตัวเอง แม่นางของเราเป็นแขก มีใครปฏิบัติต่อแขกแบบท่านเหรอ?"

ร่างกายหรงหรงมีกลิ่นเหม็น และเธอก็จ้องมองหลิ่วเซิงเซิงด้วยความโกรธ "แขก? มีแขกอย่างพวกเจ้าด้วยเหรอ? มีแขกที่วางยาพิษเจ้าภาพแบบนี้พวกเจ้าด้วยเหรอ? ข้าขายหน้าแบบนี้ ต้องเป็นเรื่องที่พวกเจ้าทำแน่นอน!"

ถ้าหนานมู่เจ๋อไม่ได้ยืนอยู่ไม่ไกล หลิ่วเซิงเซิงก็คงไม่อดทนต่อเธอเลย

แต่ตอนนี้เธอไม่กล้าพูดอะไร เแค่อยากเลี่ยงหรงหรงและออกจากที่นี่อย่างรวดเร็ว

แต่หรงหรงรั้งเธอไว้ไม่ยอมหยุด "เจ้าอย่าคิดหนี ข้ารู้ว่าเจ้าวางยาพิษข้า! นังขี้เหร่ เจ้าทำร้ายข้าอย่างน่าสังเวช เจ้าทําให้ข้ากลายเป็นเรื่องตลก เจ้าชั่วร้ายมาก!"

หลิ่วเซิงเซิงผลักเธอออกไปอย่างไม่อดทน และอี้โจวถึงกับผลักเธอลงไปที่พื้น

"ฮูหยินน้อยโปรดเคารพตัวเองด้วย! เราไม่เข้าใจสิ่งที่ท่านพูดเลย ตอนท่านชนแก้ว มีคนมากมายอยู่รอบ ๆ เราจะเปลี่ยนแก้วเหล้าได้อย่างไร?"

"เป็นพวกเจ้า! ไม่มีใครนอกจากพวกเจ้าที่จะทำร้ายข้าแบบนี้!"

หรงหรงตะโกนอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นเฉินโย่วกลับมา เธอก็รีบวิ่งไปหาเขาอย่างรวดเร็ว

"สามี ท่านต้องช่วยข้า สามี! ต้องเป็นพวกเขาวางยาในเหล้าของข้าแน่ ๆ ต้องเป็นพวกเขาที่ทำให้ข้าขายหน้าต่อหน้าสาธารณชน นังขี้เหร่นั่นตัวเองขี้เหร่ ในใจต้องอิจฉาข้ามาก ดังนั้นพวกเขาจึงทำให้ข้าขายหน้าเช่นนี้ ท่านต้องช่วยข้า"

อี้โจวพูดอย่างฉุนเฉียว "เจ้าเมืองน้อย โปรดดูแลฮูหยินของท่านด้วย อยู่ดี ๆ เธอก็พูดว่าเราเปลี่ยนแก้วเหล้าของเธอ ประโยคนี้ลึกซึ้งเกินไป! ดูเหมือนว่าเธอจะวางยาในเหล้าของแม่นางของเรา ถ้าเป็นแบบนั้น งั้นฮูหยินน้อยทำตัวเองจริง ๆ!"

"เจ้าพูดมั่ว!"

หรงหรงตื่นเต้นแล้วตดเสียงดังทำให้คนรอบข้างถอยหนี...

แม้แต่เฉินโย่วก็อดไม่ได้ที่จะถอยกลับไป

อี้โจวปิดจมูกด้วยความรังเกียจ "ฮูหยินน้อยควรกลับไปอาบน้ำก่อนค่อยออกมา"

เมื่อเห็นว่าทุกคนรอบตัวเธอกำลังหลีกเลี่ยงตัวเอง สีหน้าหรงหรงก็เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความลำบากใจและความโกรธในใจทำให้เธอควบคุมตัวเองได้ยาก เธอพุ่งเข้าหาหลิ่วเซิงเซิง!