บทที่ 0293

ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ไม่ไกลจากตัวเมือง พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน ผู้คนก็หลบกลับบ้านราวกับว่ามีสัตว์ดุร้ายอยู่ข้างนอก

"ก็แค่พระชายาคนหนึ่งตาย กลับกลายเป็นที่รู้จักของคนทั้งประเทศ เป็นครั้งแรกตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน"

ในบ้านริมถนนเล็ก ๆ ของหมู่บ้าน มีคู่รักคู่หนึ่งนั่งอยู่ในบ้านเพื่อกินข้าวเย็น

ผู้ชายส่ายหัว "โลกก็เป็นแบบนี้ ผู้หญิงในครอบครัวที่ร่ำรวยตาบเป็นที่รู้กันของคนทั้งประเทศ คนยากจนตายในป่าก็ไม่แน่ว่าจะมีใครรู้ เรื่องของคนใหญ่คนโตเหล่านั้น เราฟังก็พอแล้ว"

"ข้าได้ยินมาว่าพระชายามีความงามที่ไม่มีใครทัดเทียมได้ น่าเสียดายที่ต้องตาย ข้ายังคิดว่าวันไหนไปเมืองหลวงแล้ว จะได้ไปเยือนโฉม"

ชายคนนั้นเยาะเย้ย "ผู้หญิงในโลกนี้ก็เหมือนกันหมด ก็จะสวยสักแค่ไหน? แค่เป็นลูกสาวตระกูลร่ำรวยและมีอํานาจ เครื่องประดับเยอะ เสื้อผ้าก็สวย ทำให้คนสวยขึ้น ถ้าเจ้าแต่งตัว เจ้าก็สวยมากเหมือนกัน"

หลังจากได้รับคำชมจากผู้ชายแล้ว จู่ ๆ ผู้หญิงก็ยิ้มและหน้าแดง

"ก็พูดแบบนั้นไม่ได้ ยังต้องดูคน ผู้หญิงที่ย้ายมาอยู่ข้าง ๆ เราเมื่อไม่นานมานี้ ดูบาดแผลบนใบหน้าสิ ขี้เหร่ขนาดนั้น แต่งตัวยังไงก็ดูไม่ได้ใช่ไหม?"

"ใช่ใช่ เจ้าพูดถูก ฟ้ากำลังจะมืดแล้ว รีบกลับห้องพักผ่อนเถอะ ช่วงนี้หมู่บ้านข้าง ๆ โดนโจรภูเขาโจมตีแล้ว ตอนกลางคืนพวกเราไม่กล้าจุดไฟเลย"

"..."

ทั้งคู่คุยกันอย่างมีความสุข แต่คั่นด้วยกำแพงบ้าน ดังนั้นทุกคำพูดจึงเข้าหูของคนข้างบ้าน

พระอาทิตย์ตกเหนือภูเขาด้านตะวันตก ย้อมเมฆบนท้องฟ้าเป็นสีแดง

กลางสนามหญ้า มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ใต้ต้นไม้และมองดูตัวเองในกระจกทองแดง

ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธออย่างช้า ๆ แล้วพูดว่า "แม่นาง ที่พักในเจียงเฉิงได้จัดเตรียมไว้แล้ว พรุ่งนี้ก็สามารถไปที่นั่นได้แล้ว"

ผู้หญิงพยักหน้า "อี้เฉินล่ะ?"

เมื่อได้ยินเสียงดังกล่าว อี้เฉินก็กระโดดลงมาจากหลังคา "อยู่นี่ ข้าได้ยินมาว่ากลุ่มโจรปล้นหมู่บ้านหลายแห่งภายในครึ่งเดือน ข่มขืนผู้หญิงจำนวนมาก และสังหารชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ไปหลายคน เมื่อวานนี้ฆ่ามาถึงหมู่บ้านข้าง ๆ แล้ว ข้าคิดว่าคืนนี้พวกเขาอาจจะปรากฏตัว เลยตรวจดูรอบ ๆ"