บทที่ 288 ปกป้องบ้านเกิดของเรา

"ทหารเป็นแสนนายแล้วไง? เจียงเฉิงของเราใหญ่โตมาก และมีชาวบ้านในเมืองหลายแสนคน หรือว่าคนของเราไม่มีมือเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงพูดคำต่อคำชาวบ้าน "ใช่ ทุกคนที่นี่เป็นชาวบ้านที่ไม่มีอาวุธ แต่คนที่เฝ้าอยู่บนกําแพงเมืองเป็นกำแพงเหล็กเหรอ? ลองถามทหารเหล่านั้นว่าคนไหนไม่ใช่ลูกของชาวบ้านธรรมดา ถามหน่อยว่าพวกเขาสมควรตายอย่างโดดเดี่ยวและไร้ความช่วยเหลือที่นั่นเหรอ?"

"เราไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้จริง ๆ แต่อย่างน้อยเราก็สามารถปิดกั้นประตูเมืองและชะลอเวลาได้! แต่ถ้าเราหนีไปทั้งหมด เจียงเฉิงก็จะไม่มีความหวังจริง ๆ เจียงเฉิงแห่งนี้ไม่ใช่บ้านของข้า และไม่ใช่บ้านของคนคนเดียว แต่มันคือบ้านของทุกคนที่นี่!"

"พวกเจ้าสามารถหิ้วกระเป๋าแล้ววิ่งได้ แต่คนที่วิ่งหนีไม่ได้ล่ะ? พวกเจ้ามองย้อนกลับไปดูว่ามีคนแก่กี่คนยืนอยู่ที่ประตู มองพวกเจ้าอย่างว่างเปล่า พวกเจ้ามองย้อนกลับไปดูเด็ก ๆ และหญิงตั้งครรภ์เหล่านั้น แม้แต่ทหารที่เลือดท่วมตัวบนกำแพงเมืองแล้วแต่ยังยืนอยู่ที่นั่นเพื่อปกป้องทุกคน แล้วพวกเขาจะทำอย่างไร?"

คำพูดเหล่านั้นกระทบใจผู้คนโดยตรง และบางคนก็เริ่มมองย้อนกลับไป

มีคนอุ้มเด็กสองคน สภาพร่างกายเละเทะ เหงื่อท่วมตัว

ชายชราสองคนยืนอยู่ที่ประตูบ้าน จับมือกันแน่นทั้งน้ำตา

ตอนนี้ดูเหมือนว่าหญิงตั้งครรภ์ใกล้จะคลอดแล้ว และผู้หญิงคนหนึ่งในฝูงชนก็วิ่งเข้ามาอย่างกังวลใจและตะโกนหาที่ที่จะคลอดลูก

ยังคงมีความสับสนวุ่นวายอยู่รอบ ๆ แต่ในขณะนี้ ผู้คนค่อนข้างเศร้า

ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็กระโดดลงจากหลังคารถ เธอดึงอี้โจวแล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ"

อี้โจวตกใจ "แม่นาง ท่านแน่ใจว่าจะไม่หนี?"

"ไม่ พวกเราไปที่ประตูเมืองกัน!"

หลังจากพูดอย่างนั้นเธอก็เดินไปในทิศทางตรงกันข้าม

อี้โจวสีหน้าน่าเกลียด "แค่เราสองคนก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก..."

"ข้า ข้าอยากไปกับพวกเจ้า"

ท่ามกลางฝูงชน มีหญิงสาวคนหนึ่งยกมือขึ้นอย่างอ่อนแอ

หลิ่วเซิงเซิงมองย้อนกลับไป จึงพบว่าเป็นผู้หญิงเมื่อกี้

หลิ่วเซิงเซิงอ้าปากแล้วพูดว่า "เจ้าเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ไม่มีแรงอะไรมาก พาครอบครัวหนีไปเถอะ"

"ไม่! บ้านของข้าอยู่ที่นี่! ถ้าข้าหนีไป ข้าจะต้องอาศัยอยู่ข้างถนน! ข้าไม่ไป!"

หญิงสาวเดิมตามมาอยู่ข้าง ๆ หลิ่วเซิงเซิง

ทันทีที่เธอไป ผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ได้รับการช่วยเหลือจากพวกเขาก็เดินไปเช่นกัน

"พาเราไปด้วย แม้ว่าเราจะไม่แข็งแกร่งนัก แต่เราสามารถช่วยนำอาวุธไปให้ทหารบนกำแพงได้"

"ใช่ แม้ว่าข้าจะกลัว แต่ข้าก็จะร้องไห้และช่วยเหลือไปด้วย"

"..."

คนที่ติดตามหลิ่วเซิงเซิงเกือบทั้งหมดเป็นผู้หญิง ก่อนที่ หลิ่วเซิงเซิงจะไปไกลก็มีผู้หญิงมากกว่ายี่สิบคนอยู่ข้างหลังแล้ว

สำหรับประตูเมืองใหญ่ที่ใหญ่โต นี่เป็นเหมือนกองทับมด

สำหรับทหารนับหมื่นเหล่านั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

แต่พวกเธอไม่มีใครถอย!

แม้ว่าจะช่วยได้เพียงเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ต้องพยายามปกป้องบ้านของตัวเองให้ดีที่สุด!

ในขณะที่ชาวบ้านหลายหมื่นคนกำลังวิ่งไปที่อีกฟากหนึ่งของประตูเมือง มีผู้หญิงร่างผอมกลุ่มหนึ่งวิ่งไปในทิศทางตรงกันข้ามและรีบวิ่งไปที่ประตูเมืองที่ใกล้พังทลายท่ามกลางสายตาของทุกคน

ฉากนั้นน่าตกใจมาก

บนกำแพงเมือง

"ฝ่าบาท คนของพวกเขามีเยอะเกินไป เป็นแบบนี้ต่อไป รักษาไว้ไม่ได้แน่!"

ท่านแม่ทัพนายหนึ่งมองไปที่หนานมู่เจ๋ออย่างใจจดใจจ่อ หนานมู่เจ๋อถือธนูและยิงธนูออกไปสามลูกพร้อมกัน ยิงทหารศัตรูสามนายที่ปีนขึ้นไปบนกำแพงเมืองล้มลง!

เฉินโย่วเต็มไปด้วยเลือด เขาใช้ดาบฟาดฟันคนที่ปีนขึ้นไปบนกำแพงเมืองอย่างต่อเนื่อง ปีนขึ้นไปหนึ่งก็โค่นลงมาหนึ่ง สักพักก็หอบ

บางครั้งก็มีคนกลิ้งลงมาจากกำแพงเมือง หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว "จุดไฟลูกศร ราดน้ำมันลงไป"

"ขอรับ!"

ทหารบนกำแพงเมืองยุ่งมาก และมีบันไดจำนวนนับไม่ถ้วนถูกวางบนกำแพงเมือง แต่ดูเหมือนว่าศัตรูที่ปีนขึ้นไปไม่สามารถทำลายให้หมดได้

ใต้กำแพงเมืองมีกองกำลังศัตรูมากขึ้นถือไม้มหึมาพุ่งเข้าชนประตูเมือง ครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ประตูเมืองโยกเยกไปทุกที

ราวกับว่าวินาทีถัดไปประตูเมืองจะพังทลายลง!

ทันใดนั้น ทหารคนหนึ่งชี้ไปที่กำแพงเมืองแล้วถามว่า "ผู้หญิงพวกนั้นกำลังทำอะไร?"

ทุกคนมองลงไปก็เห็นแต่ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งรีบวิ่งไปที่ประตูเมือง ตามพวกทหารที่อยู่ด้านล่างมาขวางประตูเมือง

เฉินโย่วพูดด้วยความโกรธ "ไร้สาระ! พวกผู้หญิงจะช่วยอะไรได้? รีบให้พวกเธอออกไป!"