บทที่ 0306

เมื่อมองดูหญิงชราที่หวาดกลัว อี้โจวก็ทำได้แต่ปลอบเธออีกครั้ง "ไม่หรอกยาย ครั้งนี้เรามีคนเยอะ อีกฝ่ายน้อย เป็นไปไม่ได้ที่จะแพ้อีก อีกอย่างต่อให้แพ้ คนอื่นก็จะไปโจมตีเมืองใหญ่เท่านั้น จะแวะพักที่หมู่บ้านเล็ก ๆ แบบนี้ที่ไหนกัน?"

ขณะที่เขากำลังพูด เสียงขององครักษ์มาจากด้านนอก

"ฝ่าบาทมีคำสั่ง ใกล้จะมืดแล้ว พักผ่อนที่เดิม ค่อยเดินทางต่อพรุ่งนี้!"

อี้โจว "..."

คนเหล่านี้รู้วิธีเลือกสถานที่จริง ๆ

เมื่อเทียบกับทุกคนที่ทำอะไรไม่ถูก หลิ่วเซิงเซิงแค่กินเพียงไม่กี่คำก็วางชามและตะเกียบลง

"อิ่มแล้วก็กลับกันเถอะ"

"แม่นาง อาเฉินยังไม่ฟื้นเลย..."

อี้โจวพูดเบา ๆ

หญิงชรากังวล "ตอนนี้เกือบจะมืดแล้ว และมีทหารอยู่ข้างนอกมากมาย มันไม่ปลอดภัยที่จะเดินทาง…"

"ใช่แล้ว แม่นาง เราใช้เวลาทั้งคืนกว่าจะถึงทะเลสาบ ตอนนี้เราออกเดินทางกลับแล้ว ไม่ว่ายังไงเราก็จะไปถึงรุ่งเช้าพรุ่งนี้ และยังต้องข้ามภูเขาและเดินเส้นทางเล็ก ๆ ตลอดทางถึงจะใช้วิชาตัวเบาถึงเร็วขนาดนี้ เมื่อวานพวกเราไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ พักหนึ่งคืนก่อน รุ่งสางค่อยเดินทางเถอะ"

หลังจากฟังคำพูดของอี้โจว หญิงชราก็ชี้ไปที่ห้องข้าง ๆ เธอแล้วพูดว่า "ไม่งั้นแม่นางกลับห้องไปพักก่อน? ห้องนั้นเป็นห้องรับรอง สะอากมาก"

เป็นเวลาพระอาทิตย์ตกแล้ว หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเหนื่อย จึงไม่ลังเลและเดินตรงเข้าไปในห้องเพื่อพักผ่อน

เสียงฝีเท้าดังมาและเดินไปตามถนน แค่นั่งอยู่ในลานบ้านก็ได้ยินเสียงเกือกม้า ความรู้สึกกดขี่อย่างแรงทำให้ทุกคนในบ้านกลัวที่จะส่งเสียง เมื่อมืดลงทุกคนก็กลับเข้าห้องไปพักผ่อน

ขณะนี้ถนนใหญ่เต็มไปด้วยผู้คน มีองครักษ์นับไม่ถ้วนกำลังพักผ่อนอยู่ริมถนน บางคนกำลังนั่งอยู่ที่จุดนั้น ในขณะที่คนอื่น ๆ กำลังพิงอยู่ใต้ต้นไม้ หลายคนก่อไฟ เมื่อมองไปก็เป็นทหารเต็มไปหมด

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องอันแหลมคมของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากลานข้างถนน ทหารด้านนอกมองหน้ากัน แต่ไม่มีใครกล้ารีบเข้าไปในลาน