บทที่ 0307

"พูดเรื่องไร้สาระให้น้อยลงที่นี่ ความคิดของผู้หญิงอย่างพวกเจ้าเหมือนกันหมดหรือเปล่า? ตลอดทางนี้ มีผู้หญิงไม่ต่ำกว่าห้าคนที่ล้มลงในอ้อมแขนของท่านอ๋อง มีไม่ต่ำกว่าสิบคนที่เป็นลมอยู่กลางถนน ท่านอ๋องของเรากำลังจะไปสงคราม ไม่ใช่ออกมาเลือกนางสนม เจ้ากลับมีที่ลึกซึ้งที่สุด คาดไม่ถึงว่าจะแต่งตัวเป็นผู้ชาย เจ้าตายก็ไม่เสียดาย!"

เสี่ยวเจียงโกรธมาก และมองไปที่หนานมู่เจ๋อแล้วพูดว่า "ท่านอ๋อง บางทีการฆ่าเธออาจง่ายเกินไปสำหรับเธอ เนื่องจากเธอต้องการเป็นผู้ชายมาก ก็ควรโยนเธอเข้าค่ายทหารจะดีกว่า"

ในสายตาที่หวาดกลัวของผู้หญิงคนนั้น หนานมู่เจ๋อพูดเบา ๆ "อนุญาติ"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ดวงตาของหญิงสาวก็เปลี่ยนเป็นสีขาวและเป็นลมไปทันที...

ขณะที่ผู้หญิงคนนั้นถูกลากลงไป ความโกรธของเสี่ยวเจียงก็ลดลงเล็กน้อย "ด้วยการลงโทษที่หนักหน่วงเช่นนี้ มาดูกันว่าผู้หญิงเจ้าเล่ห์เหล่านั้นจะกล้ามีความคิดชั่วร้ายเช่นนี้อีกหรือไม่"

หนานมู่เจ๋อผอมไปมาก น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "ยังเหลืออีกไกลไหม?"

"ตอบท่านอ๋อง เดินหน้าไปตามถนนสายหลักคงต้องใช้เวลาอีกสองสามวัน..."

หลังจากหยุดชั่วคราว เสี่ยวเจียงกล่าวเสริมว่า "ถนนเล็ก ๆ จะใกล้หน่อย แต่ถนนเล็ก ๆ ต้องข้ามภูเขา ถนนแคบและคดเคี้ยว ไม่เหมาะสำหรับทหารที่จะไปด้วยกัน อย่างไรก็ตามเส้นทางเล็ก ๆ หลายแห่งม้าก็ไม่สามารถผ่านได้..."

หนานมู่เจ๋อไม่พูด หันหลังกลับเข้าห้อง แต่นั่งเงียบ ๆ ริมหน้าต่าง มองดูพระจันทร์ขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

ในเวลาเดียวกัน หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้นอนเป็นเวลานานหลังจากกลับมาถึงห้อง

เธอนั่งอยู่คนเดียวริมหน้าต่าง มองดูดวงจันทร์ห้อยสูงบนท้องฟ้า ความรู้สึกผสมปนเปอยู่ในใจ

ไม่รู้ว่าการออกจากเมืองหลวงถูกหรือผิด

เดิมทีเธอคิดว่าเธอจะมีชีวิตที่ผ่อนคลายหลังจากตัวเองแกล้งตายและหลบหนี เธอคิดว่าตราบใดที่เธอเป็นอิสระตัวเองก็จะมีความสุขทุกวัน แต่เธออยู่คนเดียวจริง ๆ แต่หัวใจของเธอกลับรู้สึกว่างเปล่า

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตู และใบหน้าหลิ่วเซิงเซิงก็มืดลง "ใคร?"

"พี่สาว อยากกินส้มไหม..."

หลิ่วเซิงเซิงเปิดประตูอย่างระมัดระวัง มองดูหนานหว่านหนิงที่น่าสงสารอยู่ข้างนอก และพูดอย่างเย็นชา "เคาะประตูตอนกลางดึก ทำไม ทนไม่ไหวแล้ว?"