บทที่ 0308

เมื่อมองดูเขาล้มลงกับพื้น หลิ่วเซิงเซิงก็ยังคงเฉยเมย แม้ว่าเขาจะเลือดกำเดาไหลจากการล้ม แต่เธอก็ยังคงอยู่ข้าง ๆ อย่างเย็นชา

เขาเสแสร้งเก่งจริง ๆ

"ถ้ายังไม่ลุกขึ้น เจ้าจะไม่มีวันลุกขึ้นได้อีก"

เสียงของหลิ่วเซิงเซิงเบามาก แต่หนานหว่านหนิงยังคงนิ่งเฉยราวกับว่าเขาหมดสติไปจริง ๆ

อีกไม่กี่นาที เขาจะตายที่นี่ และตัวเองจะแก้ไขภัยคุกคามนี้

"แม่นาง ถ้าท่านฆ่าเขาแบบนี้ พรุ่งนี้ยายจะต้องเจ็บปวดอย่างแน่นอนเมื่อตื่นขึ้นมา…"

เสียงของอี้โจวดังมาจากข้าง ๆ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

หลิ่วเซิงเซิงหันไปมอง "นี่คือชะตาของเขา"

อี้โจวขมวดคิ้วและก้าวไปข้างหน้าเพื่ออุ้มหนานหว่านหนิง "ข้าไม่เชื่อในโชคชะตา ข้ารู้แค่ว่าเขาช่วยชีวิตข้าสองพี่น้อง ข้าจะคืนชีวิตให้เขาตอนนี้ หากพรุ่งนี้ท่านต้องการฆ่าเขา ข้าจะไม่หยุดท่านอีกต่อไป"

พูดจบเขาก็อุ้มหนานหว่านหนิงแล้วเดินจากไป

หลิ่วเซิงเซิงหายใจเข้าลึก ๆ ยาพิษที่เธอใช้ไม่ใช่การฆ่าด้วยนัดเดียว แต่หากต้องการใช้พลังภายในเพื่อกำจัดพิษ อี้โจวคงไม่ได้นอนทั้งคืน

แต่นี่เป็นทางเลือกของอี้โจว และเธอไม่ต้องการเข้าไปยุ่ง หากอี้โจวสามารถช่วยเขาได้จริง ๆ คิดซะว่าชีวิตของเขาไม่ควรจบ...

บางทีเธออาจจะเหนื่อยเกินไป การนอนนี้ หลิ่วเซิงเซิง หลับจนถึงสาย เธอไม่ตื่นจนกว่าดวงอาทิตย์จะส่องเข้ามาในห้อง

"เจ้ามาหาเราสิ เรากำลังซ่อนตัวอยู่!"

ทันทีที่เธอตื่นขึ้นมาเธอก็ได้ยินเสียงของเด็กหลายคน

เสียงดังมาจากนอกลานบ้าน เสียงของเด็ก ๆ ดังและรุนแรง หลิ่วเซิงเซิงล้างหน้าแบบสบาย ๆ แล้วเดินออกจากห้อง ไกลออกไป เธอเห็นหนานหว่านหนิงนอนอยู่บนประตูลานนับเลข

ด้านนอกลาน มีเด็กน้อยสามหรือสี่คนกระโดดไปรอบๆ และซ่อนตัวตามสถานที่ต่าง ๆ ตะโกนเสียงดัง "เรากำลังซ่อนตัวอยู่!"

จากนั้นหนานหว่านหนิงก็วิ่งออกไปอย่างมีความสุข...

มุมปากของหลิ่วเซิงเซิงกระตุก เขาไม่เป็นอะไรจริง ๆ เหรอ?

และเขากำลังเล่นซ่อนแอบกับเด็กน้อยกลุ่มหนึ่งจริง ๆ เหรอ?

"แม่นาง ตื่นแล้วเหรอ? ข้าทำโจ๊กให้พวกเจ้าแล้ว รีบมากินเถอะ"

เสียงของหญิงชราดังมาจากข้าง ๆ เธอ และในไม่ช้า เธอก็ตักโจ๊กใส่ชามแล้วนำไปให้หลิ่วเซิงเซิง

เมื่อเห็นหญิงชราที่สุภาพและเป็นมิตรเช่นนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็สูญเสียอารมณ์และหยิบชามอย่างสุภาพ "ขอบคุณยาย"

"สาวน้อย ขอบคุณอะไรล่ะ? เพื่อนทั้งสองของเจ้าตื่นขึ้นมาแล้วและกำลังอาบแดดอยู่ข้างนอกเช่นกัน"

ขณะที่พูด หญิงชราก็กลับไปที่ครัวและกำลังยุ่งอยู่

หลิ่วเซิงเซิงหยิบโจ๊กกินสองสามคำแล้วออกไป แต่เธอไม่เห็นสองพี่น้องอี้โจวหลังจากออกไปข้างนอก แต่กลับเห็นหนานหว่านหนิงถูกปกคลุมไปด้วยโคลน

จากนั้นก็เห็นหนานหว่านหนิงยืนอย่างสมเพชอยู่ที่มุมถนน ข้างหน้าเขา มีเด็กน้อยสามคนกำลังขว้างโคลนใส่เขา

"สัตว์ประหลาดตัวใหญ่! เราจะไม่เล่นกับเจ้าอีกต่อไป!"

"เจ้าสัตว์ประหลาดจอมโกง ไม่ต้องมาเล่นกับพวกเราอีก!"

"เราไม่อยากเป็นเพื่อนกับเจ้าอีกต่อไป เจ้าไม่ต้องมาเล่นกับพวกเราอีกต่อไป! เจ้าไสหัวไปให้พ้น!"

"..."

เด็กชายหลายคนตะโกนใส่กัน และหนึ่งในนั้นถึงกับหยิบก้อนหินขึ้นมาขว้างใส่หัวของหนานหว่านหนิง

เมื่อก้อนหินผ่านไป ผิวหนังบนหน้าผากของหนานหว่านหนิงก็แตกทันที และในขณะที่เลือดไหลออกมา การมองเห็นของหนานหว่านหนิงก็มืดลง และเขาก็เอนตัวพิงกำแพงด้านหลังทันที และมีความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ศีรษะของเขา...

ภาพที่คุ้นเคยก็แวบขึ้นมาในหัว

ในภาพตัวเองยังถูกรายล้อมไปด้วยเด็กกลุ่มหนึ่ง และก้อนหินก้อนเดียวกันนี้ก็ถูกขว้างใส่เขาทีละก้อน

"แม่ของเจ้าเป็นเพียงสนมฉายเหริน แต่เจ้ายังกล้าที่จะเท่าเทียมกับองค์รัชทายาท เจ้าอยากตายใช่ไหม?"

"ต่อไปเห็นองค์รัชทายาทอย่างข้าต้องคุกเข่าพูด ได้ยินไหม?"

"หากเจ้ากล้าเผยแพร่เรื่องนี้ ข้าจะฆ่าแม่ของเจ้า!"

"..."