บทที่ 0309

หลิ่วเซิงเซิงหันกลับมาแล้วถามว่า "มีเรื่องอะไรอีก?"

เห็นแต่หนานหว่านหนิงก้าวเข้ามาหาพวกเขาแล้วหยิบถุงอาหารแห้งออกมาแล้วพูดอย่างหอบ "ยายให้ข้าเอาสิ่งนี้ให้พวกท่าน การเดินทางทั้งวันเหนื่อยมาก จะหิว ยายกลัวพวกท่านหิว"

อี้โจวรับอย่างสุภาพแล้วพูดว่า "ขอบคุณยายแทนพวกเราด้วย"

หนานหว่านหนิงเกาหัวแล้วพูดว่า "ยายบอกว่าไม่ต้องขอบคุณ ยายบอกว่าเธออยากจะขอบคุณพวกท่านเช่นกัน ต่อไปพวกท่านว่างก็มาเที่ยวหายายได้"

เขายิ้มอย่างไร้เดียงสา ท่าทางโง่เขลาของเขาแตกต่างไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง...

เมื่อเห็นหลิ่วเซิงเซิงจ้องมองเขา เขาก็ลดสายตาลงด้วยความเขินอาย "พี่สาวก็สามารถมาเที่ยวหายายได้ในอนาคต ยายยินดีต้อนรับท่าน..."

"แน่ใจเหรอว่ายินดี?"

เสียงของหลิ่วเซิงเซิงพูดติดตลกเล็กน้อย

บางทีเมื่อได้ยินเสียงของเธอผ่อนคลาย หนานหว่านหนิงก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ยินดี! ข้ายินดีต้อนรับพี่สาวด้วย!"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "ช่างโง่เขลาจริง ๆ เมื่อวานเจ้าเกือบตายด้วยมือข้า"

เมื่อหนานหว่านหนิงได้ยินดังนั้น เขาก็ถอยถอยหลังทันทีและเอื้อมมือไปแตะจมูก นับตั้งแต่ตื่นมา เขาก็รู้สึกเจ็บจมูกและยังไม่บรรเทาลงจนบัดนี้...

แต่เมื่อมองไปที่หลิ่วเซิงเซิง ซึ่งยิ้มครึ่งเดียวตรงหน้า หนานหว่านหนิงก็ยิ้มแล้วพูดว่า "พี่สาวจะไม่ฆ่าคน เพราะพี่สาวเป็นคนดี..."

"เจ้าอย่าเรียกว่าพี่สาวเลย เธอแก่กว่าเจ้าไม่เท่าไหร่ เจ้าเรียกว่าพี่ก็พอแล้ว"

อี้โจวพูดแทรกจากด้านข้าง

หนานหว่านหนิงยิ้มอย่างไร้เดียงสา "ได้เลยพี่ พี่เป็นคนดี ยายบอกว่าสาเหตุที่พี่ใจร้ายก็เพราะข้าเคยทำร้ายพี่มาก่อน แต่ข้าจำไม่ได้ ข้าไม่รู้ว่าตัวเองได้ทำร้ายพี่หรือเปล่า แต่ยายจะไม่โกหก ดังนั้นข้าขอโทษพี่"

ขณะที่พูด เขาก็โค้งคำนับให้หลิ่วเซิงเซิง

"พี่ ขอโทษ ข้าจะไม่ทำเรื่องเลวร้ายอีกต่อไป ข้าจะเป็นหลานที่ดีของยาย"

อี้โจวยิ้ม "แม่นาง ท่านดูสิว่าจริงใจแค่ไหน?"

หลิ่วเซิงเซิงไม่เข้าใจว่าตัวเองกำลังคิดอะไร ดังนั้นเธอจึงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยในใจ "คงจะดีมากถ้าเจ้าไม่สามารถฟื้นความทรงจำได้"

หลังจากพูดอย่างนั้นเธอก็หันหลังและจากไป

"ออกเดินทางเถอะ"

อี้โจวยิ้มและโบกมือให้หนานหว่านหนิง "ลาก่อน อาหนิงน้อย"

หนานหว่านหนิงยิ้มและโบกมือทันที

"ลาก่อนพี่ชายและน้องสาว!"

อาหนิงน้อยนี้ฟังดูดีมาก

มันคงเป็นชื่อเล่นของเขาใช่ไหม?

เยี่ยมมากเขาอยากกลับไปบอกยายทันที

เขารู้ชื่อเล่นตัวเองแล้ว!

"..."

เส้นทางต้องปีนขึ้นไปบนภูเขาและสันเขา และทั้งสามคนใช้วิชาตัวเบาเป็นส่วนใหญ่ เมื่อพวกเขาเหนื่อย พวกเขาจะลงมาและเดินไปสองสามก้าว

พวกเขาเดินทางแบบนั้นตลอดทั้งวัน และจนกระทั่งค่ำพวกเขาจึงปีนขึ้นไปบนภูเขาและมาถึงตีนเขาในที่สุด

ทันใดนั้นกลุ่มโจรก็รีบวิ่งจากริมถนนไปกลางถนน

"หัวหน้า มีรายได้แล้ว!"

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน โจรหลายคนก็ออกมาจากด้านหลังและปิดกั้นทางด้านหลังพวกเขา

หนึ่งในนั้นพูดอย่างร่าเริง "เฝ้ามาทั้งวันแล้ว ในที่สุดก็เจอคนแล้ว! พวกเจ้าสองสามคนจับผู้ชายสองคนนั้นก่อน ทิ้งผู้หญิงไว้ให้ข้า"

ทันทีที่เขาพูดแบบนี้ โจรที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็หัวเราะ

"เจ้าไม่เลือกจริง ๆ ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาขี้เหร่ขนาดนั้น เจ้าก็สามารถลงปากได้!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า แค่หน้ามีแผลก็ดูขี้เหร่นิดหน่อย ถ้ามองอีกด้านก็น่าประทับใจ"

"ฟังที่เจ้าพูดก็ดูเหมือนจริงนะ ฮ่าฮ่าฮ่า พวกเจ้ารีบไปจับเด็กน่ารักสองคนนั้นซะ อย่ากังวลเรื่องสาวเลย มาเล่นกับเธอกันเถอะ"

"..."