บทที่ 1 กล้าวางยาข้า

กลางคืน

แสงจันทร์สลัว ๆ ส่องผ่านหน้าต่างมาที่เตียง บนเตียงมีชายหนุ่มรูปงามกำลังบีบคอผู้หญิงขี้เหร่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

"กล้าวางยาข้า หลิ่วเซิงเซิง เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้าใช่ไหม?"

ใบหน้าของผู้หญิงเต็มไปด้วยน้ำตา

สามปีแล้ว

เพื่อที่จะแต่งงานกับเขา เธอบังคับพ่อของเธอซึ่งเป็นวีรบุรุษทางทหารไปขอพระราชทานแต่งงานจากฮ่องเต้ เธอผ่านความยากลำบากมาทุกรูปแบบและในที่สุดก็ได้แต่งงาน แต่หลังจากรออยู่หนึ่งปี แต่แม้แต่ใบหน้าของเขาก็ไม่ได้เห็น

วางยาเขาเพราะไม่มีทางเลือกจริง ๆ สามปีแล้วไม่มีออกมาเลย เธอเป็นขี้ปากชาวไปหมดแล้ว

แม้รู้ว่าเขารังเกียจตน แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะรังเกียจมากขนาดนี้ แม้กระทั่งคิดจะลงมือฆ่า...

"ฉึก เจ็บ..."

ไม่แน่ใจว่าเป็นความเจ็บปวดบนร่างกายหรือคอ หลิ่วเซิงเซิงจับข้อมือของหนานมู่เจ๋อด้วยความเจ็บปวด

"เจ้ารังเกียจข้าขนาดนี้เลยเหรอ? ทนไม่ไหวถึงกลับจะฆ่าข้าถึงจะพอใจ?"

"เจ้าทำให้ข้ารู้สึกขยะแขยง ฆ่าเจ้า ยังสกปรกมือข้า"

หลังจากทำแบบลวก ๆ หนานมู่เจ๋อก็ดึงมือของเขากลับในที่สุด

เขาสวมเสื้อคลุมของเขาด้วยความน่ารังเกียจ "ใครก็ได้ มาลากพระชายาไปในจวนเย็น อย่าให้ข้าเห็นเธออีก!"

ขณะที่หนานมู่เจ๋อออกไป เสียงของเขาเย็นชาราวกับใบมีดคมกริบ บาดใจเธอทุกถ้อยคำ

น้ำตาไหลลงมาอย่างเงียบ ๆ

เธอประคองตัวนั่ง แขวนคาน ยืนอยู่บนเก้าอี้สูง

"ไม่จําเป็น ถ้าท่านอ๋องไม่อยากเห็นข้าจริง ๆ ข้าจะฆ่าตัวตายเดี๋ยวนี้"

ขังในจวนเย็น ต่างจากการถูกขังในวังเย็นตรงไหน

เขาแน่วแน่ขนาดนี้ ตนหน้าจะตัดใจตั้งนานแล้ว

แต่สีหน้าสิ้นหวังนั้นไม่ได้รับความเห็นอกเห็นใจใด ๆ...

เห็นว่าเธอสวมเพียงเสื้อคลุมบาง ๆ และพันคอของเธอด้วยผ้าขาว ดวงตาของหนานมู่เจ๋อก็เต็มไปด้วยความขยะแขยงและหงุดหงิด

"ขอให้เจ้าไปตายจริง ๆ"

หลังจากพูดเช่นนั้นหนานมู่เจ๋อก็หันหลังกลับและจากไปอย่างไร้ความเมตตา

ผู้หญิงบ้าที่ฆ่าแม่ของเขาและคิดที่จะให้เขาโปรดปราน ถ้าไม่ได้พึ่งพาท่านแม่ทัพที่ปกป้องเมือง ถ้าไม่ใช่ฮ่องเต้พระราชทานแต่งงาน เขาคงลงมือฆ่าไปนานแล้ว

เขาเดินอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่จะไปไกล เขาได้ยินเสียงเก้าอี้ถูกเตะลงมาข้างหลังเขา...

อีกแล้ว

ใช้การทําร้ายตัวเองเพื่อดึงดูดความสนใจ ผู้หญิงบ้าคนนี้ใช้เป็นวิธีเดียว?

เขาเร่งฝีเท้าด้วยความรังเกียจ แต่คนใช้ที่อยู่ข้างหลังเขากลับก้มหน้าไล่ตาม

"ท่านอ๋อง คราวนี้ดูเหมือนพระชายาจะเอาจริง..."

"ช่างเธอ"

"ท่านอ๋อง สิ้นลมแล้ว..."

หัวใจของหนานมู่เจ๋อแน่นขึ้น และความรู้สึกหงุดหงิดที่ไม่รู้จักก็หลั่งไหลเข้ามาในใจ

"งั้นก็ลากไปฝัง"

"..."

"สมควรแล้วจริง ๆ ละครร้องไห้คร่ำครวญและผูกคอตายนี้เล่นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว นึกว่าที่นี่เป็นจวนแม่ทัพหรือไง ทุกคนจะตามใจเธอ? ก่อเรื่องฆ่าตัวตายมาหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้ตายจริง ๆ ใช่ไหม?"

"นั่นสิ แถมวางยาท่านอ๋องอีกด้วย ก็ไม่ดูว่าตัวเองขี้เหร่แค่ไหน! ถุย..."

นอกห้องนอน สาวใช้สองคนยกศพของหลิ่วเซิงเซิงด้วยความรังเกียจ ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าทันใดนั้นตาของศพก็ลืมขึ้นมา...

เจ็บคอจัง

หัวก็ปวดมาก

ความทรงจำมากมายที่ไม่ได้เป็นของเธอปะปนกับความทรงจำดั้งเดิมของเธอ เธอคิดว่าเธอกำลังฝัน แต่ความรู้สึกไม่สบายกายของเธอทำให้เธอตระหนักได้อย่างชัดเจนว่านี่ไม่ใช่ความฝัน...

เธอเคลื่อนไหวด้วยความตื่นตระหนก และร่างของเธอก็ล้มลงกับพื้นทันที

"โอ๊ย! ศพ ศพกระตุก.."

สาวใช้วิ่งหนีไป แต่หลิ่วเซิงเซิงหดตัวลงด้วยความเจ็บปวด

ในฐานะแพทย์ปาฏิหาริย์ชั้นนำแห่งศตวรรษที่ 22 เธอได้ศึกษานิ้วทองในห้องปฏิบัติการเป็นเวลาสามวันแบบไม่ได้หลับไม่ได้นอน

เธอจำได้ว่าในที่สุดการทดลองของเธอก็ประสบความสำเร็จ มีความจุนับพันล้านในนิ้วทอง และเธอกำลังจะได้รับทั้งชื่อเสียงและโชคลาภ ทำไมเธอถึงตายกะทันหันและเดินทางข้ามเวลาในช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้...

อาการปวดหัวค่อย ๆ ลดน้อยลง และความทรงจำก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น...

หลิ่วเซิงเซิง ลูกสาวท่านแม่ทัพ ชอบองค์ชายเก้าตั้งแต่เด็ก นั่นก็คือหนานมู่เจ๋ออ๋องชางในปัจจุบัน เมื่ออายุสิบห้าปีก็แต่งงานกับเขาที่อายุเพียงสิบหกปี

หลังจากเข้ามาในจวนสามปี ทำร้ายตัวเองหลายครั้งเพื่อเรียกร้องความสนใจ ทำทุกวิถีทางเพื่อให้อ๋องชางสนใจตน

ในที่สุดเธอก็มีโอกาสได้วางยา บรรลุเป้าหมายแต่ก็ต้องแลกด้วยชีวิต...

ช่างคลั่งรักจริง ๆ