บทที่ 100 ชาตินี้คงไม่กลับมาแล้ว

บางทีอาจเป็นเพราะจิ่งฉุนไม่ได้พูดอะไรเลย หลิ่วเซิงเซิงจึงรีบลงไปชั้นล่างทันที กลับเห็นแค่มู่ชิงชิงกำลังร้องไห้และเป็นลมอยู่บนพื้น และมีศพอยู่ทั่วสวนหลังบ้าน

มู่หงและท่านเสนาบดีก็ตายทั้งคู่...

มู่เหยียนซีเป็นคนลงมือเหรอ?

ตอนนี้เรื่องใหญ่แล้ว...

หลิ่วเซิงเซิงจับชีพจรมู่ชิงชิง และในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเธอพบว่าพิษในร่างกายของเธอได้รับการล้างพิษแล้ว

เธอพยายามดิ้นรนที่จะอุ้มมู่ชิงชิงไว้บนหลังของเธอและเตรียมที่จะพาเธอออกไป แต่จู่ ๆ ก็มีองครักษ์กลุ่มใหญ่ปรากฏตัวรอบ ๆ พวกเธอและล้อมรอบพวกเธอทันทีที่พวกเขาเข้ามา

"พระชายา ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่?"

เสียงของเสี่ยวเจียงดังออกมาในหูของเธอ หลิ่วเซิงเซิงมองย้อนกลับไปและตระหนักว่าเสี่ยวเจียงและหนานมู่เจ๋อต่างก็มาแล้ว

เมื่อมองดูสถานการณ์ที่น่าเศร้าตรงหน้า หนานมู่เจ๋อก็ขมวดคิ้ว "มู่เหยียนซีล่ะ?"

"พี่เจ๋อ ข้าว่าท่านก็มาสายเกินไป ทุกคนในจวนเสนาบดีตายหมดแล้วท่านพึ่งจะมาถึง"

จิ่งฉุนเดินลงบันไดอย่างไม่ใส่ใจ

ทันทีที่เห็นจิ่งฉุน ใบหน้าของหนานมู่เจ๋อก็ดูน่าเกลียดยิ่งขึ้นไปอีก "เจ้าเป็นคนฆ่า?"

"ท่านอย่าพูดแบบนี้เลย ข้ากับพระชายาของท่านมาที่นี่เพื่อช่วยชีวิตคน ใครจะไปรู้ว่าพอมาถึงพวกเขาก็ฆ่ากันเองแล้ว มู่เหยียนซีถูกมู่เหยียนซีฆ่าตาย มู่เหยียนซีก็หมดลมหลังจากถูกท่านเสนาบดีทำให้บาดเจ็บสาหัส ไม่จําเป็นต้องให้ข้าลงมือเลยใช่ไหม?"

ขณะที่ทั้งสองกําลังคุยกันอยู่ หลิ่วเซิงเซิงก็แบกมู่ชิงชิงออกจากที่นั่นไปแล้ว

ใบหน้าของเสี่ยวเจียงหนักใจ "ท่านอ๋อง พระชายาน่าจะมาช่วยคุณหนูสาม ไม่รู้ว่าพวกเธอเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เมื่อไหร่…"

หนานมู่เจ๋อเพียงแค่มองไปที่จิ่งฉุนอย่างตั้งใจ ทำให้จิ่งฉุนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

"อย่ามองข้าแบบนั้นสิ ข้าก็อยากบอกท่านว่าพวกเขาอยู่ที่นี่ นี่ไม่ใช่ท่านวิ่งเร็วเกินไปเหรอ?"

"เจ้าเป็นคนพาหลิ่วเซิงเซิงมา?"

หนานมู่เจ๋อมองดูเขาราวกับว่าไม่เข้าใจเขา

เขายิ้มและพูดว่า "เมื่อกี้พี่เจ๋อไม่ได้มองเธอเลยด้วยซ้ำ ทําไมเธอจากไปแล้วกลับมาสนใจอีก?"

หนานมู่เจ๋อขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา และขอให้คนแบกท่านเสนาบดีกลับไป

ขณะเดินผ่านจิ่งฉุน จิ่งฉุนก็ถอนหายใจ "ทุกสิ่งในโลกนี้คาดเดาไม่ได้ ใครจะคิดว่าแก๊งอู่ชิวจะถูกกำจัดอย่างง่ายดายขนาดนี้..."

หนานมู่เจ๋อหยุดแล้วพูดว่า "ไม่เป็นไปตามที่เจ้าปรารถนา?"

จิ่งฉุนส่ายพัดในมือ "ไม่ใช่?"

"..."

มู่ชิงชิงถูกหลิ่วเซิงเซิงนำตัวกลับไปที่จวนอ๋อง จนกระทั่งเที่ยงคืน ในที่สุดเธอก็ตื่นขึ้นมา

หลังจากตื่นขึ้นมาเธอก็ไม่ได้พักผ่อนอีกเลย เอนกายพิงเตียงเหม่อลอยทั้งคืน

จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อหลิ่วเซิงเซิงเข้ามาในห้องเพื่อดูเธอ เธอยังคงนั่งเหม่อ

หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจ "ข้ารู้ว่าเจ้าเสียใจ แต่อาการบาดเจ็บของเจ้ายังไม่หายดี ดังนั้นเจ้าควรกินอะไรบ้าง"

"พี่รองเขาไม่เป็นไรใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงสะดุ้ง เธอคิดว่ามู่ชิงชิงจะไม่ถามถึงมู่เหยียนซี เพราะว่าท่านเสนาบดีก็ตายในมือของเขา

เมื่อนึกถึงคําพูดของมู่เหยียนซีก่อนตาย นานมากกว่าหลิ่วเซิงเซิงจะพูด: "อืม เขายังไม่ตาย แต่เขาหนีออกจากเมืองหลวงแล้ว คาดว่าชาตินี้คงไม่กลับมาแล้ว"

เมื่อฟังคำพูดของหลิ่วเซิงเซิง มู่ชิงชิงก็ค่อย ๆ หลับตาลงและไม่พูดอะไรเลย

หลิ่วเซิงเซิงขอให้คนเอาชามโจ๊กมาให้เธอ แต่เธอก็ไม่ดื่ม

"เรื่องเกิดขึ้นแล้ว เจ้าต้องเข้มแข็ง"

"ทุกคนไม่อยู่แล้ว ข้าจะเข้มแข็งยังไง?"