บทที่ 113 ต้องไม่ปล่อยเธอไว้

หลิ่วเซิงเซิงตรวจชีพจรอย่างระมัดระวังอีกครั้ง ก็ถูกวางยาพิษจริง ๆ

พิษนี้จะไม่ส่งผลต่อร่างกายของแม่ แต่จะส่งผลต่อชีวิตของลูก

ผู้ที่ถูกพิษนี้ส่วนใหญ่จะมีอายุไม่ถึงสิบขวบ

เกรงว่าแม้แต่หมอที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวง ก็ไม่สามารถรักษาเขาได้...

เมื่อมองดูเด็กน่ารักที่อยู่ตรงหน้าเธอ หลิ่วเซิงเซิงก็ทนไม่ไหว "ฝานฝานปวดท้องทุกวันหรือเปล่า?"

หลิ่วเซียวฝานพยักหน้า

"มีตรงไหนไม่สบายใจอีกหรือเปล่า?"

หลิ่วเซียวฝานส่ายหัว

เมื่อเห็นว่าเขายังคงเงียบ หลิ่วเซิงเซิงจึงพูดว่า "อย่ากลัวเลย เราเป็นครอบครัวเดียวกัน พ่อของเจ้าก็เป็นพ่อของข้าเช่นกัน ข้าเป็นพี่สาวของเจ้า ไม่ทำร้ายเจ้าหรอก"

"ท่านแม่บอกว่าควรคุยกับคนที่นี่ให้น้อยลง ไม่อย่างนั้นจะถูกตี เหมือนพี่สาวคนนั้นที่ตีคนอื่น..."

ในที่สุดหลิ่วเซียวฝานก็พูด น้ำเสียงของเขาน่าสงสาร

"เจ้ากำลังพูดถึงคนที่นั่งข้างเจ้าเมื่อกี้เหรอ?"

หลิ่วเซียวฝานก้าวถอยหลังอย่างขี้อาย

เมื่อเห็นว่าเด็กที่อยู่ตรงหน้าเธอช่างน่าสงสารเพียงใด หลิ่วเซิงเซิงก็รู้สึกสับสน "ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ชอบพี่สาวคนนั้นเหมือนกัน เจ้าช่วยบอกข้าหน่อยได้ไหมว่าพี่สาวคนนั้นตีเจ้ายังไง?"

หลิ่วเซียวฝานเล่นก้อนกรวดในมืออย่างไม่สบายใจ "ตอนท่านแม่ทัพอยู่ที่นี่ พี่สาวคนนั้นก็อ่อนโยนมาก เมื่อท่านแม่ทัพไม่อยู่เธอก็หยิกข้าอย่างแรง..."

หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้ว "เธอหยิกเจ้าที่ไหน?"

"ที่นี่ นี่..."

หลิ่วเซียวฝานชี้ไปที่แขนของเขาแล้วชี้ไปที่ต้นขาของเขา

หลิ่วเซิงเซิงกำลังจะดึงแขนเสื้อขึ้นเพื่อดู ทันใดนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ

"เด็ก ๆ ก็แค่พูดเรื่องไร้สาระ พระชายาอย่าไปใส่ใจ…"

คนที่มาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากมารดาผู้ให้กำเนิดของหลิ่วเซียวฝาน หลิ่วชูดึงหลิ่วเซียวฝานไว้ข้างหลังด้วยสีหน้าประหม่า "บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าคุยกับคนที่นี่ไปทั่ว? นี่คือพระชายารีบทักทายกับพระชายาเร็วเข้า"

หลิ่วเซิงเซิงลุกขึ้นยืนช้า ๆ "ในเมื่อเราเป็นครอบครัวเดียวกัน จึงไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนี้ และไม่จำเป็นต้องเรียกข้าว่าพระชายา แค่ให้เขาเรียกข้าว่าพี่สาวก็พอ"

หลิ่วชูพยักหน้าอย่างไม่สบายใจ "ฝานฝาน รีบเรียกพี่สาวสิ…"

"พี่สาว..."

เสียงของหลิ่วเซียวฝานน่ารักและนุ่มนวลเป็นพิเศษ

เธอมองเห็นความกังวลของแม่และลูกชาย และเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ หลิ่วเซิงเซิงจึงพูดว่า

"เมื่อกี้ตอนกินข้าวพวกเจ้าก็เห็นแล้ว ข้าคือน้ําที่ถูกสาดออกไปแล้ว เรื่องจวนแม่ทัพนี้ข้าจัดการไม่ได้แล้ว แต่ข้าเห็นว่าฝานฝานน่ารักมาก ถ้าพวกเจ้าสามารถอยู่ได้ ข้ายินดีต้อนรับมาก ต่อไปเบื่อแล้ว มาหาข้าที่จวนอ๋องชางได้"

"เซิงเซิง เจ้ายังรุ้เรื่องดี เจ้าสามารถปฏิบัติต่อฝานฝานเสมือนเป็นน้องชายของเจ้าได้ ข้ามีความสุขมากในฐานะพ่อ"

เสียงของแม่ทัพหลิ่วดังมาไม่ไกล เห็นแต่แม่ทัพหลิ่วไม่รู้เดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่

หลิ่วเซิงเซิงเงียบ "พ่อก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?"

ทำไมไม่เห็นเขาเมื่อกี้?

สมกับเป็นท่านแม่ทัพจริง ๆ เขาเดินโดยไม่มีใครสังเกตเห็น...

โชคดีที่ตัวเองไม่ได้พูดอะไรไม่ดี

เมื่อเห็นแม่ทัพหลิ่วเข้ามา หลิ่วเซิงเซิงก็ยิ้มและพูดว่า "ข้าจะต้องกลับไปแล้ว ท่านพ่อจะพาฝานฝานไปหาหมอเหรอ? ข้าได้ยินมาว่าหลิวเล่าท่านนั้นเก่งมาก บางทีอาจให้หลิวเล่ามาที่จวนเพื่อตรวจดู"

แม่ทัพหลิ่วพยักหน้า "ใช่ ใช่ พ่อกำลังวางแผนที่จะพาฝานฝานไปหาเขา หลิวเล่ามีงานยุ่งมากในวันธรรมดาและจะมาเฉพาะเมื่อเขาว่างเท่านั้น ฝานฝานแทบรอไม่ไหวแล้ว ดังนั้นพ่อจะไปหาเขาเอง"

ขณะที่เขาพูด เขาก็ตบหัวของหลิ่วเซียวฝานด้วยความรัก

"เจ้าคิดว่าฝานฝานหน้าเหมือนพ่อมั้ย? พูดตามตรง เขาหน้าเหมือนพ่อตอนเด็ก ๆ เลย ดูตาและปากเล็ก ๆ พวกนั้น อย่ามองว่าตอนนี้เขาอ้วน พอโตขึ้นจะผอมเหมือนพ่อของเจ้าในไม่ช้า"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "ดวงตาคู่นี้ดูเหมือนดวงตาของท่าน ถึงเวลาที่ข้าจะต้องกลับไปแล้ว เมื่อข้าว่าง ข้าจะมาหาฝานฝานอีก"

หลังจากพูดเช่นนั้น เธอก็หันหลังจะจากไป แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินหลิ่วเซียวฝานพูดว่า "ไว้พบกันใหม่ พี่สาว"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "ไว้พบกันใหม่"