บทที่ 0112

หลังจากได้ยินสิ่งที่หลิ่วเซิงเซิงพูด อี้เฉินก็เริ่มวิตกกังวล "เจ้าช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน!"

อี้โจวขมวดคิ้ว "เราไม่สามารถกินยานี้ได้ ใครจะรับประกันได้ว่าเจ้าจะไม่ต้องการควบคุมเราไปตลอดชีวิต?"

"กินไม่กินก็แล้วแต่พวกเจ้า ข้าไม่ใช่คนดี ข้าไม่มีหัวใจเมตตา การรับพวกเจ้าไว้ก็เป็นสิ่งที่อันตรายมาก หากข้าไม่สามารถรับประกันความภักดีของพวกเจ้าได้ ทำไมข้าต้องเสี่ยงขนาดนั้นด้วย"

หลิ่วเซิงเซิงโยนขวดยาในมือของเธอไปที่เท้าของพวกเขา "แน่นอนข้าไม่รีบ พวกเจ้าค่อย ๆ คิดดูก็ได้"

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็ดึงมู่ชิงชิงแล้วจากไป

มู่ชิงชิงติดตามหลิ่วเซิงเซิงไปอย่างว่างเปล่า "เซินเอ๋อ เราไม่ได้ช่วยพวกเขาเหรอ? ทำไมเราถึงวางยาพิษพวกเขา... "

"ความเมตตาเป็นมีดสองคม ไม่ว่าจะช่วยใคร ก็ต้องมั่นใจในความปลอดภัยของตัวเอง ถ้าพวกเขาไม่มีเจตนาแอบแฝง ข้าจะช่วยล้างพิษไม่ช้าก็เร็ว ถ้าพวกเขามีเจตนาแอบแฝง พวกเขาก็หาเรื่องตายเอง"

พูดจบ หลิ่วเซิงเซิงกล่าวเสริมว่า "ที่จริงข้าไม่อยากรับเรื่องยุ่งยากแบบนี้ แต่อยู่ ๆ ข้าก็นึกถึงความคิดที่เจ้าเคยบอกว่าอยากสร้างแก๊ง จำได้ไหมว่าข้าเคยบอกเจ้าว่าข้าก็มีความคิดนั้นเหมือนกัน"

มู่ชิงชิงพยักหน้า "เจ้าอยากจะเริ่มกับพวกเขาเหรอ?"

"พูดได้แค่ว่าลองดู ครั้งหนึ่งเจ้าอยากใช้ดาบไปสุดขอบฟ้า ตอนนี้ก็ไม่สายเกินไป ถ้าเราทำสำเร็จ เจ้าก็สามารถลงโทษความชั่วช่วยความดีได้ทุกที่ และไม่ต้องกลัวว่าจะถูกแก้แค้นแล้ว"

หลังจากหยุดชั่วคราว หลิ่วเซิงเซิงก็กล่าวต่อ "แต่การก่อตั้งแก๊งไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องใช้คน เราต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง เราเพิ่งเจอคนเหล่านั้นและไม่สามารถรับประกันความภักดีของพวกเขาได้ การใช้พิษเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด"

มู่ชิงชิงพยักหน้าอย่างแรง "เซินเอ๋อฉลาดอีกแล้ว ข้าคิดไม่เรื่องพวกนี้ไม่ได้"

หลิ่วเซิงเซิงแค่ยิ้มแล้วพูดว่า "เจ้าก็มีข้อดีและจุดแข็งเหมือนกัน เราแค่มีความคิดที่แตกต่างกัน ในบางทีเจ้าอาจจะคิดถูกในบางเรื่อง"

ขณะที่พูดคุยกัน ทั้งสองก็เดินลงไปชั้นล่างแล้ว หลิ่วเซิงเซิงเมื่อมองไปที่โรงเตี๊ยมที่อัดแน่นอยู่ตรงหน้าก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ธุรกิจที่นี่ดีมากแม้กระทั่งมุมก็ยังเต็ม

มู่ชิงชิงกล่าวว่าทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณฝีมือการทำอาหารที่ดีของลุงอิง

"เดิมทีข้าอยากทําธุรกิจของคนธรรมดา แต่ไม่รู้ทําไม คนที่มาที่นี่ส่วนใหญ่เป็นคนที่มีชื่อเสียง แต่ละคนไม่รวยก็มีเงิน คนธรรมดาที่มาก็น้อยลงเรื่อย ๆ ตอนนี้ไม่ค่อยกล้าเข้ามาแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มแล้วพูดว่า "เป็นไปได้ไหมที่เจ้าคิดราครสูงเกินไป"

"ไม่นะ มันเกือบจะเหมือนกับหอชมดอกไม้ แต่คนส่วนใหญ่ที่ไปหอชมดอกไม้ก็แค่พูดคุยและดื่มชา ของเรายังมีอาหารและที่พักด้วย"

หลิ่วเซิงเซิงมองไปรอบ ๆ แล้วพูดว่า "การตกแต่งของเจ้าหรูหราเกินไป และการบริโภคของหอชมดอกไม้ก็เป็นหนึ่งในการบริโภคที่ดีที่สุด เมืองหลวงหากเจ้าเปรียบเทียบกับหอชมดอกไม้ เจ้าก็จะจบลงด้วยการทำธุรกิจเพื่อคนรวยอย่างแน่นอน"

โรงเตี๊ยมยุ่งมาก ดังนั้นหลิ่วเซิงเซิงและมู่ชิงชิงจึงไปเดินเล่นที่ตลาด เดินไปพูดไป "แต่แบบนี้ก็ดีนะ ธุรกิจดี หาเงินได้เยอะ ลุงอิงพวกเขาจะไม่ตกอับอีกแล้ว"

มู่ชิงชิงจับมือหลิ่วเซิงเซิงไว้แน่น "ข้าก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่ช่วงนี้ในร้านมีพื้นที่ไม่เพียงพอ ข้ากำลังคิดอยู่ว่าจะรับช่วงต่อโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงข้ามและเปิดสาขาเพิ่ม แต่ข้าก็กลัวว่าลุงอิงจะยุ่งเกินไป"

"ความคิดในการเปิดสาขามีได้ แต่การหาร้านเล็ก ๆ แบบนั้นก็ไม่มีความจำเป็น ในเมื่อจะทำให้ใหญ่ขึ้น ก็หาร้านที่ใหญ่กว่านี้ ถ้าจะเปิดสาขา ลุงอิงคงยุ่งมากแน่นอน ทางที่ดีควรหาลูกศิษย์ให้เขาเพิ่มอีกสักสองสามคน มาช่วยอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับเรียนรู้ฝีมือ จะได้มีโอกาสเติบโตใหญ่ขึ้น"

ขณะพูด หลิ่วเซิงเซิงก็มองไปที่มู่ชิงชิงแล้วพูดว่า "แต่เจ้าเป็นคุณหนูที่ร่ำรวย ดังนั้นไม่จำเป็นต้องหาเงินจากการทำธุรกิจใช่ไหม?"

มู่ชิงชิงยิ้มและพูดว่า "นี่ไม่ใช่เพราะรู้สึกว่าสนุกเหรอ? นอกจากนี้ฉันมักจะรู้สึกว่าผู้หญิงควรมีเงินส่วนตัวเป็นของตัวเอง ไม่เช่นนั้นชีวิตของเธอก็จะไม่ง่ายแม้ว่าเธอจะได้พบกับครอบครัวที่ดีในอนาคต"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มนี่เป็นครั้งแรกที่เธอค้นพบว่าโลกนี้ยังคงมีผู้หญิงที่มีความคิดแบบนี้

ต้องรู้ว่า ในโลกที่ผู้ชายเหนือกว่าผู้หญิง ผู้หญิงเกือบทุกคนมีชีวิตเพื่อรอตาย รู้สึกว่าตัวเองสวยเหมือนดอกไม้ก็พอแล้ว...

ดวงตาของหลิ่วเซิงเซิงเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

"ความคิดของเจ้าถูก ผู้หญิงควรมีความเป็นอิสระทางการเงิน เพราะความอิสระทางการเงินสามารถต้านทานได้หลายสิ่งหลายอย่างจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นของที่บ้านหรือสามีในอนาคตมอบให้ ก็ไม่ดีเท่าของที่หาได้เอง"

ทั้งสองคุยไปหัวเราะไป คุยกันไปมาอย่างมีความสุขมาก

แต่บนถนนที่อยู่ไม่ไกล มีรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน