บทที่ 116 กลับจำตัวเองได้

"คนเหล่านี้อ่อนแอมากในด้านศิลปะการต่อสู้ ไม่เหมือนคนจากแก๊งอู่ชิว"

ประโยคนี้พูดโดยหนานมู่เจ๋อ ไม่คิดว่าเขาจะมองออก

แต่ได้ยินเสี่ยวเจียงพูดว่า "ไม่ใช่พวกเขาจะเป็นใครได้? ช่วงนี้พวกเราล้อมปราบพวกเขามาตลอด มีแต่พวกเขาเท่านั้นที่จะเสี่ยงขนาดนี้ มาลอบสังหารท่านอ๋องกลางวันแสก ๆ"

"อาจมีบางคนต้องการปลอมเข้ามา และใช้ประโยชน์จากโอกาสในการลอบสังหาร?"

หลิ่วเซิงเซิงที่อยู่ด้านข้างขัดจังหวะ

จากนั้นเสี่ยวเจียงก็หันความสนใจไปที่หลิ่วเซิงเซิง และเหลือบมองมือของหนานมู่เจ๋อที่จับมือเธอโดยไม่รู้ตัว เสี่ยวเจียงไม่ได้พูดอะไรเลย

หลิ่วเซิงเซิงตอบสนองและรีบผลักมือของหนานมู่เจ๋อออกไป...

หนานมู่เจ๋อก็ไม่ได้บังคับกอด แต่พูดอย่างจริงจัง "ไปหาดูว่าใครอยู่เบื้องหลัง"

"ขอรับ!"

เสี่ยวเจียงพาคนถอยออกไป

จากนั้นหนานมู่เจ๋อก็หันกลับไปมองหลิ่วเซิงเซิง กำลังจะถามเธอว่าทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่ แต่กลับเห็นว่าไม่มีใครอยู่ข้างหลังเขา...

เขาเงียบและถอนสายตากลับ

หนีไม่พ้นความเศร้าในใจ

ดูเหมือนเธอไม่อยากอยู่ใกล้ตัวเองเลย...

เมื่อรู้ว่าเธอไม่ได้ไปไกล หนานมู่เจ๋อจึงไม่บังคับเธอ

จนกระทั่งมีองครักษ์เดินเข้ามาหาเขาด้วยความระมัดระวังและกระซิบคำพูดสองสามคำข้างหู

สีหน้าของเขาอ่อนลงเล็กน้อย และมุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย "นำทาง"

"..."

หลังจากที่พวกเขาทั้งหมดจากไปแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็โผล่ออกมาจากซอยใกล้ ๆ

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าหนานมู่เจ๋อจะตามมา...

แบบนี้ก็ดี แค่รักษาระยะห่างจากเขาเท่านั้นที่จะปลอดภัย

ขณะที่คิดอยู่เธอก็นั่งยอง ๆ ลงบนพื้นและวางงูลงเบา ๆ "ชะตากรรมระหว่างเจ้าและข้าจบลงที่นี่ จากนี้ไปเจ้าเป็นอิสระแล้ว ติดตามข้ามันอันตรายจริง ๆ เจ้าควรกลับไปสู่โลกของเจ้า"

ขณะที่เธอพูด เธอก็หยิบเข็มเงินออกมาแล้วแทงร่างของงูเบา ๆ

ด้วยวิธีนี้งูจึงได้รับพิษกลับคืนมาและอย่างน้อยก็สามารถอยู่รอดได้ตามธรรมชาติ

เมื่อเห็นว่างูไม่จากไป หลิ่วเซิงเซิงก็ลุกขึ้นยืนและจากไปเพียงลำพังโดยไม่พูดอะไร

ในตอนนี้ไม่สะดวกที่จะกลับไปที่จวนอ๋องชาง เนื่องจากเพิ่งประสบกับการลอบสังหาร หนานมู่เจ๋อคงกลับไปแล้วในเวลานี้ หากบังเอิญไปพบเขาคงลำบากมาก

"ใช่แล้ว ร้านร้อยปี"

ในเวลานี้แม่ทัพหลิ่วน่าจะพาหลิ่วเซียวฝานไปหาหลิวเล่า และร้านร้อยปีเพิ่งเปิด ตอนนี้หลิวเล่าก็อยู่ที่นั่นแล้ว ดังนั้นพวกเขาคงจะไปที่นั่นในขณะนี้

สำหรับพิษที่หลิ่วเซียวฝานโดน หลิวเล่าคงไม่มีวิธี ตัวเองต้องไปสักหน่อย

ด้วยเหตุนี้ หลิ่วเซิงเซิงจึงใช้เวลาไม่นานก็ปรากฏตัวที่ประตูร้านร้อยปี

ทันทีที่หลิ่วเซิงเซิงผ่านไป เธอก็เห็นองครักษ์กลุ่มใหญ่เฝ้าประตูอยู่ เมื่อเดินเข้าไป แม่ทัพหลิ่วและพรรคพวกของเขากำลังคุยกับหลิวเล่า

หลิ่วชูกอดหลิ่วเซียวฝานด้วยใบหน้าเศร้า ๆ "ท่านเป็นหมอเทวดา ทำไมท่านทำอะไรไม่ได้ล่ะ? ฝานฝานของข้าประพฤติตนดีและมีเหตุผลมากจริง ๆ ได้โปรดช่วยเขาด้วย…"

ในขณะนี้หลิวเล่ายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา "ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยเขา ข้าไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับความเจ็บป่วยของเด็กคนนี้มาก่อน แม้ว่าข้าจะพยายามอย่างเต็มที่ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้..."

หลังจากพูดอย่างนั้น หลิวเล่าก็ถอนหายใจอย่างอ่อนแรง