บทที่ 117 จะไม่มีทางฟ้อง

หลิ่วเซิงเซิงสงบลงอย่างรวดเร็วและฝังเข็มต่อไป

"ทำไมฝานฝานถึงคิดว่าข้าเป็นพี่สาวของเจ้า"

"ดวงตาของพี่สาวสวยที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา เป็นแวววาวและดูเหมือนจะเป็นประกาย ไม่น่าจะมีดวงตาใดในโลกนี้ที่จะสวยไปกว่าของพี่สาว"

เมื่อฟังคำพูดแบบเด็ก ๆ ของเขา หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "นั่นเป็นเพราะฝานฝานเห็นผู้หญิงน้อยเกินไป ถ้าเขาเห็นผู้หญิงมากขึ้นในอนาคต เขาจะไม่รู้สึกเช่นนี้ เนื่องจากโลกนี้ใหญ่มาก"

หลังจากพูดแบบนั้น เธอกล่าวเสริมว่า "ในเมื่อฝานฝานจำข้าได้ ทำไมถึงไม่กลัวล่ะ?"

"พี่สาวเป็นคนดี"

หลิ่วเซียวฝานพูดเบา ๆ "แม่ของข้าบอกว่ามีคนไม่ดีมากมายในจวนแม่ทัพ จึงให้ข้าอย่าพูดกับทุกคน แต่พี่สาวเป็นคนดี ไม่เช่นนั้นพี่สาวคงไม่มาที่นี่เพื่อรักษาข้า"

โดยไม่รู้ตัว หลังทั้งหมดของหลิ่วเซียวฝานถูกปกคลุมไปด้วยเข็มเงิน

หลิ่วเซิงเซิงกลัวว่าเขาจะไม่สามารถทนได้ "ถ้ามันเจ็บก็บอกพี่สาวนะ..."

"ไม่เจ็บ มีหมอหลายคนฝังเข็มให้ข้า ข้าไม่กลัวมานานแล้ว"

แม้ว่าจะมีเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แต่หลิ่วเซียวฝานก็ยังคงกัดฟันและพูดว่า "แม่ของข้าบอกว่า เธอมีเพียงข้าเท่านั้นและเธอกำลังรอให้ข้าเติบโต ปกป้องเธอ ข้าเป็นผู้ชายและข้าไม่กลัวเจ็บ"

หลิ่วเซียวฝานอายุยังน้อยต่แสดงให้เห็นถึงวุฒิภาวะที่ผู้ใหญ่เท่านั้นที่สามารถมีได้ ซึ่งทำให้หลิ่วเซิงเซิงตกตะลึง เธอตกใจและกังวลเล็กน้อยในเวลาเดียวกัน

น่าจะเป็นเด็กที่ต้องทนทุกข์ทรมานมามากตั้งแต่เด็ก ในโลกนี้ที่ผู้ชายเหนือกว่าผู้หญิง ผู้หญิงอ่อนแอที่เลี้ยงลูกคนเดียวจะต้องทนทุกข์ทรมานมาก ไม่กล้าแม้แต่จะคิดเรื่องนี้

หลิ่วเซิงเซิงหายใจออก "เอาล่ะ ตราบใดที่พี่สาวอยู่ที่นี่ เจ้าจะสบายดี ในอนาคตเจ้าจะสามารถปกป้องแม่ของเจ้าได้อย่างแน่นอน"

"นั่นเป็นเรื่องปกติ เมื่อเพื่อนบ้านไม่ดีเอาก้อนหินขว้างหน้าต่างของข้า ข้าก็กล้าที่จะขว้างก้อนหินกลับ"

หลิ่วเซิงเซิงสะดุ้ง "ทำไมพวกเขาถึงขว้างหน้าต่างของเจ้า?"

"พวกเขาบอกว่าข้าเป็นเด็กเถื่อน พูดจาไม่ดีเกี่ยวกับแม่ แม่ตอบกลับก็จะถูกคนอื่นด่า พวกเราสู้คนอื่นไม่ได้ เลยได้แต่หลบ แม่บอกว่าข้าเป็นผู้ชาย พอข้าโตขึ้น พวกเขาก็จะไม่กล้ารังแกเราแล้ว ดังนั้นข้าจะต้องกินเก่ง ๆโตไว ๆ และปกป้องแม่ให้ดี"

แม้ว่าเสียงของหลิ่วเซียวฝานจะนุ่มนวลและน่ารัก แต่ทุกคำพูดก็เต็มไปด้วยพลัง

"ฝานฝานเก่งจังเลย"

"พี่สาวก็เยี่ยมมาก พี่สาวสามารถรักษาคนด้วยการฝังเข็มได้ด้วย"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้ม "ถ้าอย่างนั้นพี่สาวก็จะรักษาเจ้า เมื่อเจ้าโตขึ้นเจ้าจะปกป้องพี่สาวด้วยหรือเปล่า?"

"พี่สาวและข้ามีพ่อคนเดียวกัน ดังนั้นเราจึงเป็นพี่น้องกัน ดังนั้นเมื่อข้าโตขึ้น ข้าจะปกป้องพี่สาวด้วย"

แม้ว่าจะรู้ว่าคำพูดของเด็กไม่ควรจริงจัง แต่หลิ่วเซิงเซิงก็ยังคงรู้สึกสะเทือนใจมากในขณะนี้

จากนั้นก็ได้ยินหลิ่วเซียวฝานพูดว่า "แต่พี่สาวคนรองดูเหมือนจะไม่ชอบแม่ของข้าและข้า เธอทุบตีคนอื่นซึ่งน่ากลัวมาก แม้ว่าข้าจะอยากมีพ่อและพี่สาวมาโดยตลอด และก็อยากมีพี่ชายปกป้องแม่ด้วย แต่พ่อและพี่สาวในปัจจุบันดูเหมือนจะแตกต่างจากที่ข้าคิด..."

"พูดแบบนี้ฝานฝานอาจจะไม่เข้าใจ แต่โลกนี้มีคนดีและคนเลวมากมาย แม้แต่คนที่อยู่ใต้ชายคาเดียวกันก็เป็นแบบนี้ มีพี่สาวที่ดีและพี่สาวที่ไม่ดี เจ้ายังเด็กอยู่ ไม่ต้องคิดมาก เจ้าเพียงแค่ต้องเติบโตอย่างแข็งแรงก็พอ"

ขณะที่พูด หลิ่วเซิงเซิงได้เอาเข็มเงินออกจากร่างกายของเขาทีละอัน

"ถ้ากลัวพี่สาวคนรองคนนั้น ต่อไปก็อยู่ข้างพ่อให้มากขึ้น และถ้าพี่สาวคนรองตีเจ้าอีก เจ้าก็แอบบอกพ่อ อย่ากลัว เจ้าก็เป็นลูกของพ่อเหมือนกัน เจ้ายังเป็นลูกผู้ชายอีกด้วย พ่อชอบเจ้ามากกว่า"

"จริงเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "แน่นอน มันเป็นเรื่องจริง"

"งั้นพี่เป็นพี่สาวที่ดีใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงแตะหัวของเขา "โลกนี้ไม่มีใครดีอย่างแน่นอน อย่าไว้ใจใครเลยยกเว้นแม่ของเจ้า เช่นเจ้าคิดว่าข้าดี แต่ข้าอาจจะไม่ดีเสมอไป ถ้าข้าใช้ความไว้วางใจของเจ้าทําร้ายเจ้า งั้นเจ้าก็จบเห่แล้วไม่ใช่เหรอ?"

หลิ่วเซียวฝานกระพริบตาเปล่า ๆ ไม่เข้าใจ

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวเสริมว่า "ยังไงก็ตาม เจ้าช่วยพี่สาวเก็บเป็นความลับได้ไหม? พี่สาวแอบออกมา เจ้าเป็นลูกผู้ชาย จะไม่ไปฟ้องใช่ไหม?"