บทที่ 141 ไม่สวยเหมือนเมื่อก่อน

การร้องเพลงและการเต้นรำบนเวทีมีชีวิตชีวา แต่ผู้คนในกลุ่มผู้ชมก็ซุบซิบกันไม่หยุด

"เธอขี้เหร่และมีจิตใจไม่ดี เธอแต่งงานกับอ๋องชางมาหลายปีแล้ว แต่ข้าไม่เห็นการเคลื่อนไหวใด ๆ ในท้องของเธอ บางทีอ๋องชางอาจไม่เคยแตะต้องเธอเลย"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่เคยแตะต้องเธออยู่แล้ว เจ้าไม่เคยได้ยินคืนแต่งงานใหม่ของพวกเขา เธอยังเฝ้าห้องว่างอยู่คนเดียวเหรอ และช่วงเวลานี้เธอไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ คาดว่าการซ่อนตัวอยู่ในห้องส่วนตัวทุกวันจะไม่กล้าเจอใครแล้ว..."

"เมื่อพูดถึงหน้าตาดี หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนนั้นสวยที่สุด"

"เดิมทีมีคนบอกว่าเธอสวยขึ้นมาก แต่ข้าอยากเห็นว่าเธอจะเปลี่ยนไปสักขนาดไหน..."

"เฮ้ อย่าหัวเราะเยาะเธอ แม้ว่าเธอจะไม่เป็นที่โปรดปรานอีกต่อไป แต่เธอก็ยังคงเป็นพระชายาอ๋องชาง แม้ว่าอ๋องชางจะมีคนรักอยู่แล้วก็ตาม"

"ข้ารู้เรื่องนี้ อ๋องชางเคยพาคนนั้นเข้ามาในวังมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงว่าล้ำค่าแค่ไหน…"

"ดูเหมือนว่าพระชายากำลังมีชีวิตที่น่าสังเวชตอนนี้…"

"..."

เมื่อผู้คนพูดคุยกันอย่างมีความสุข จู่ ๆ ก็มีคนพูดว่า "นั่นคือหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนเหรอ? ทำไมเธอถึงปกปิดใบหน้าของเธอขนาดนั้น?"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนก็มองไปในทิศทางนั้น

เห็นแต่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนกำลังเดินไปหาฝูงชนที่สวมชุดสีขาวด้วยจิตวิญญาณแห่งนางฟ้า จากนั้นจึงนั่งลงข้างหลิ่วหย่งอย่างเชื่อฟัง

ท้ายที่สุดแล้ว เธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในตำนาน ทันทีที่เธอปรากฏตัว ชายหนุ่มทุกคนก็มองมาที่เธอ จนกระทั่งร่างอื่นปรากฏขึ้นช้า ๆ...

"ซีด สวยมาก..."

"ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร? ทำไมข้าไม่เคยเห็นเธอมาก่อน?"

ด้วยเสียงอุทาน ทุกคนจึงมองไปทางเข้าอีกครั้ง

จากนั้นพวกเขาก็เห็นหลิ่วเซิงเซิงสวมชุดสีม่วงยิ้มและเดินไปข้างหน้าทีละก้าว

สายลมพัดและทำให้เส้นผมบนหน้าผากของเธอปลิวซึ่งทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้ตกตะลึง

"ผู้หญิงคนนี้ก็สวยเกินไปแล้ว? เธอสวยกว่าหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนหลายเท่า…"

"นั่นน่ะสิ? ทำไมข้าไม่เคยเห็นมาก่อนล่ะ?"

"ดูเหมือนว่าจะเป็นหลิ่วเซิงเซิง!"

มีคนในฝูงชนพูดออกมา และสถานที่ทั้งหมดก็ตกอยู่ในความโกลาหล

"หลิ่วเซิงเซิง? นี่จะเป็นหลิ่วเซิงเซิงได้อย่างไร?"

"โอ้พระเจ้า เธอแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่เธอแน่นอน?"

"นั่นเธอเอง! ใบหน้าพวกนั้นจะไม่มีวันเปลี่ยนไม่ว่าเธอจะเปลี่ยนไปขนาดไหนก็ตาม!"

"เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน! หลิ่วเซิงเซิงมีท่าทางเช่นนี้ได้อย่างไร? เธอไม่เคยเรียนรู้อะไรเลยตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับดนตรี หมากรุก การประดิษฐ์ตัวอักษร หรือภาพวาด เธอมีออร่าเช่นนี้ได้อย่างไร?"

"..."

เสียงอุทานดังขึ้นเรื่อย ๆ ภายใต้สายตาที่ไม่น่าเชื่อของทุกคน หลิ่วเซิงเซิงเดินไปที่หนานมู่เจ๋อทีละก้าวและค่อย ๆ นั่งลงที่ตําแหน่งข้าง ๆ เขา

ทุกคนต่างสูดหายใจเข้าลึก ๆ

เป็นเธอจริง ๆ!

การเปลี่ยนแปลงนี้ใหญ่เกินไป!

หลิ่วเซิงเซิงนั่งเงียบ ๆ โดยไม่สนใจทุกคนรอบตัวเธอโดยสิ้นเชิง แน่นอนว่าตั้งแต่ต้นจนจบหนานมู่เจ๋อก็ไม่เคยมองเธอแม้แต่น้อย เห็นเธอนั่งข้าง ๆ ตัวเอง เขายังตั้งใจขยับไปข้าง ๆ นิดหน่อย

ดูเหมือนจะเกลียดเธอมาก

หลิ่วเซิงเซิงพูดไม่ออก ตัวเองขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา จำเป็นต้องขยับไปด้วยเหรอ?

"เสด็จอา ถ้ารู้ว่าท่านจะมาเร็วขนาดนี้ ข้าคงมาเร็วกว่านี้"

เสียงที่ร่าเริงของหนานซินดังเข้ามาในหูของเธอ ซึ่งแตกต่างจากบนถนนเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง

หนานมู่เจ๋อตอบรับด้วยท่าทีเย็นชา

เห็นได้ชัดว่าหนานซินคุ้นเคยกับรูปร่างหน้าตาของเขา ดังนั้นเธอจึงมองไปที่หลิ่วเซิงเซิงที่อยู่ข้าง ๆ เขาแล้วพูดว่า