บทที่ 148 พระราชบุตรเขยรีบร้อนจริง ๆ

เมื่อมองดูหลิ่วเซิงเซิงที่ก้าวร้าวต่อหน้าเขา หยูเหวินซื่อก็จมดิ่งลงไปในความคิดอย่างลึกซึ้ง

ในใจของเขา เขายังไม่อยากจะเชื่อว่าหรงหรงเป็นคนแบบนั้น แต่หลิ่วเซิงเซิงที่อยู่ตรงหน้าเขามั่นใจมากจนยากที่จะไม่คิดมาก

เขาเดินเข้าไปในห้องอีกครั้ง แต่หมอในห้องก็ออกไปทีละคน เหลือเพียงสาวใช้เพียงไม่กี่คนที่ยังคงยุ่งอยู่กับการดูแลหรงหรง

ใบหน้าของหรงหรงงซีดเซียวบนเตียง และสาวใช้จับมือของหยูเหวินซื่ออย่างใจจดใจจ่อ

"พระราชบุตรเขยโปรดช่วยคุณหนูของข้าด้วย ฮูหยิน ของข้าออกไปทำธุรกิจแล้ว หากพวกเขากลับมาและพบว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นกับคุณหนู พวกเขาจะฆ่าข้าน้อยอย่างแน่นอน!"

"ใช่แล้วพระราชบุตรเขย ท่านเป็นคนเดียวที่สามารถช่วยคุณหนูของข้าได้ในตอนนี้! หมอทุกคนที่มาที่นี่บอกว่าคุณหนูของข้าหมดหวังแล้ว หมอหลวงมีทักษะด้านการแพทย์ที่ดีมาก หากท่านเชิญมาได้ คุณหนูก็จะรอด!"

"ถ้ามันไม่ได้ผลจริง ๆ ก็ไปขอร้ององค์หญิงดู เพราะองค์หญิงอยู่ที่นี่ หมอหลวงก็จะสามารถออกมาได้อย่างแน่นอน…"

"คุณหนูของข้าเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอ ท่านต้องช่วยเธอนะ"

"..."

สาวใช้หลายคนพูดด้วยสีหน้ากังวล และในไม่ช้าก็คุกเข่าลงกับพื้นทีละคน

เตียงมีเลือดเปื้อนสีแดงเต็มไปหมด และหยูเหวินซื่อก็ถอนหายใจ

"ไปเชิญหมอหลวงมาตอนนี้ อย่าพูดว่าจะเชิญมาได้ไหม แม้ว่าจะเชิญมาได้ แต่เมื่อหมอหลวงมาถึงก็จะสายเกินไปแล้ว…"

ไม่มีทางอื่นแล้วจริงๆ ในที่สุดหยูเหวินซื่อก็เดินออกไป มองไปที่หลิ่วเซิงเซิงที่ยังคงรออยู่ที่ประตูแล้วพูดว่า "เจ้าช่วยเธอได้จริง ๆ เหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "ข้าบอกไปแล้วว่าเธอกินยาทำแท้งมากเกินไป ซึ่งเป็นเหตุว่าทำไมการแท้งบุตรถึงร้ายแรงมาก เธอคงเริ่มกินยาตั้งแต่อายุสิบสามหรือสิบสี่ปีแล้ว และเธอก็มั่วเรื่องพวกนั้นตั้งแต่อายุยังน้อย มีชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้ก็เป็นปาฏิหาริย์ เห้อ..."

"ช่วยได้ไหมพูดแค่ประโยคเดียว ทําไมต้องใส่ร้ายป้ายสีแบบนี้ด้วย?"

หลิ่วเซิงเซิงเลิกคิ้ว "นี่จะเป็นการใส่ร้ายป้ายสีได้ยังไง? ข้ามแค่พูดความจริงเท่านั้น แต่ถ้าจะเสียเวลาต่อไปก็เป็นชีวิตคนหนึ่งจริง ๆ ช่างมันเถอะ พวกเจ้าทุกคนรออยู่ที่ประตูเถอะ"

หลังจากพูดอย่างนั้น หลิ่วเซิงเซิงก็เดินเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ

เห็นได้ชัดว่าสาวใช้ข้างในไม่เชื่อเธอ แต่สุดท้ายแล้วเธอก็เป็นพระชายา ดังนั้นพวกเธอจึงไม่กล้าพูดอะไรและทำได้เพียงเฝ้าประตูอย่างเงียบ ๆ

หยูเหวินซื่อเดินไปรอบ ๆ ประตูอย่างใจจดใจจ่อ และสวดภาวนาในใจอย่างเงียบ ๆ ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสี่ยวถังก็เดินไปรอบประตูด้วย

พระชายาคิดอะไรอยู่กันแน่?

เข้าไปยุ่งวุ่นวายเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร?

หมอมากมายก็ช่วยไม่ได้ เธอเข้าไปคนเดียว ถ้าเธอช่วยไม่ได้ เธอจะไม่จุดไฟเผาตัวเองเหรอ?

ไม่อย่างนั้นกลับไปเชิญโม่เล่ามาดีกว่า?

บางทีถ้าโม่เล่าอยู่ที่นี่ ความหวังของหรงหรงก็ยังมีริบหรี่อยู่...

เมื่อทุกคนตื่นตระหนก หลิ่วเซิงเซิงในห้องพักก็มีสีหน้าสงบ

ขั้นแรกเธอให้หรงหรงกินยาเม็ดหนึ่ง จากนั้นค่อย ๆ แก้เสื้อผ้าของหรงหรง

คิ้วของหรงหรงขมวด ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ก็ลืมตาขึ้น

"พระชายา? ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ ท่าน…"

"ถ้าไม่อยากตายก็หุบปากซะ "

หลิ่วเซิงเซิงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วปิดตาของเธอ

หรงหรงตกใจมาก "พระชายาทำอะไร? นี่คือบ้านของข้า ท่านทำร้ายข้าไม่ได้..."

"นอกจากจะช่วยเจ้าแล้วยังจะทำอะไรได้อีก? เจ้าทําเรื่องเลวร้ายไปมากแล้ว กลัวเหรอ?"