บทที่ 0147

หลิ่วเซิงเซิงเลิกคิ้วแล้วพูดว่า "มันค่อนข้างคล้ายกัน แต่สิ่งนี้มีชื่ออื่น แน่นอนว่าบอกไปเจ้าก็ไม่เข้าใจ อย่างไรก็ตามแค่จัดการกับคนเหล่านี้ทั้งหมดก็พอ"

หนานมู่เจ๋อมองไปที่หลิ่วเซิงเซิงด้วยความตกใจเล็กน้อย "เจ้ามีอาวุธแบบนี้กี่อัน?"

"ไม่มาก แค่สิบกว่าอัน..."

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างเชื่องช้า "ถ้ามีเยอะ ทำไมข้าต้องวิ่งไปหนีไปมาด้วย? โยนอันหนึ่งตรงนี้ โยนอันหนึ่งตรงนั้นแล้ว แต่เจ้าก็รู้ว่าของแบบนี้ไม่สามารถโยนเข้าไปในป่าได้ มิฉะนั้นป่าทั้งหมดจะถูกไฟไหม้ ดังนั้นข้าจึงให้เจ้าพาพวกเขามาที่โล่งนี้และต้องรวมตัวกันถึงจะดี ไม่อย่างนั้นใช้อาวุธอื่นดีกว่า"

หนานมู่เจ๋อไม่ได้พูด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นดินปืนเช่นนี้ มันดูเหมือนลูกบอลสีดำลูกเล็ก ๆ เขาไม่คิดว่ามันจะมีผลกระทบใหญ่แบบนี้

หากสามารถนำไปใช้กับสนามรบได้...

บางทีเหมือนเดาได้ว่าหนานมู่เจ๋อกำลังคิดอะไรอยู่ หลิ่วเซิงเซิงก็อธิบายอย่างรวดเร็วว่า "ข้าไม่รู้วิธีทำสิ่งนี้ ดังนั้นเจ้าไม่ต้องคิดมาก นี่เป็นเพียงสิ่งที่ข้าใช้เพื่อปกป้องตัวเอง"

ขณะที่พูด หลิ่วเซิงเซิงก็เดินเข้าไปในถ้ำ "แม่นางคนนั้นเข้าไปนานขนาดนี้ก็ยังไม่ออกมา พวกเราเข้าไปดูกันเถอะ ถ้าข้างในยังมีพวกที่เหลืออยู่ก็เดือดร้อนแล้ว"

หนานมู่เจ๋อไม่พูด รู้สึกอยู่เสมอว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาเต็มไปด้วยความลับ

แต่ยิ่งเดินเข้าไปข้างในก็ยิ่งมืดลง ทุก ๆ สิบเมตรจะมีคบเพลิงเพียงอันเดียวซึ่งไม่สามารถส่องสว่างทั่วทั้งถ้ำได้

ทันใดนั้นหลิ่วเซิงเซิงที่เดินอยู่ข้างหน้าก็ตะโกน จากนั้นทั้งตัวก็ล่วงลง

หนานมู่เจ๋อดึงเธออย่างรวดเร็ว แต่เท้าของเขาว่างเปล่าและเขาก็ตกลงไปด้วย

กระบวนการล่วงนั้นใช้เวลาไม่นานนัก และในไม่ช้าทั้งสองก็ล่วงลงกับพื้น

สีหน้าของหนานมู่เจ๋อเปลี่ยนไป "มันเป็นกับดัก"

นี่คือหลุมดำที่อาจขุดโดยโจรเพื่อป้องกันไม่ให้บุคคลภายนอกบุกรุก ในหลุมนี้ หนานมู่เจ๋อไม่สามารถมองเห็นได้ว่าหลิ่วเซิงเซิงอยู่ที่ไหน

โชคดีที่ทั้งสองจับมือกันไว้แน่น ทันใดนั้นหนานมู่เจ๋อก็นึกถึงไฟแช็กจึงรีบหยิบมันออกจากอ้อมแขนของเขา

"ไม่ต้องกลัว ข้ามีไฟอยู่"

"อย่า…"

ขณะที่ หนานมู่เจ๋อกดไฟแช็ก หลิ่วเซิงเซิงก็เหวี่ยงตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของเขาและซุกหัวไว้ที่หน้าอกของเขา

ความรู้สึกอบอุ่นทำให้หนานมู่เจ๋อเสียสติไปชั่วขณะหนึ่ง

ทันทีที่ไฟแช็กสว่างขึ้น เขาก็ตระหนักว่าหน้ากากของหลิ่วเซิงเซิงหลุดออกไปแล้ว

ดังนั้นตอนนี้เธอไม่ได้สวมหน้ากากเหรอ?

พอเผลอไฟแช็กก็ไหม้มือ เขาจึงรีบเก็บนิ้วหัวแม่มือไว้ และไฟก็ดับลงในพริบตา

หลิ่วเซิงเซิงยังคงกอดเขาแน่น "อย่ามอง..."

จบเห่แล้ว

ครั้งนี้จบเห่แล้วจริง ๆ

เมื่อกี้หนานมู่เจ๋อไม่น่าจะเห็นหน้าของตัวเองชัดเจนใช่ไหม?

ไม่แน่นอน ไม่เช่นนั้นตอนนี้เขาคงจะผลักตัวเองออกไปแล้ว

แต่ตอนนี้จะทำอย่างไร?

ตัวเองไม่สามารถกอดเขาไว้ตลอดได้...

ตราบใดที่เขาจุดไฟแช็กอีกครั้ง ตัวเองก็จะ...

"ข้าเคยบอกแล้วว่า ไม่ว่าเจ้าจะขี้เหร่แค่ไหน ข้าก็จะไม่รังเกียจเจ้า"

"ไม่ใช่เรื่องรังเกียจไม่รังเกียจ เจ้าสามารถหยิบหน้ากากมาให้ข้าได้ไหม?"

หนานมู่เจ๋อเงียบ "มันไกลไปหน่อย"

"งั้นหลับตาแล้วข้าจะไปหยิบเอง..."

หนานมู่เจ๋ออกอดมือเธอแน่นและทันใดนั้นก็ไม่ยอมปล่อยมือ

"ข้าไปเอง"

พูดจบเขาก็จุดไฟแช็กอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าหน้ากากอยู่ไม่ไกล เขากอดหลิ่วเซิงเซิงไว้ในมือข้างหนึ่งและปล่อยไฟแช็กด้วยมืออีกข้าง เขาเก็บไฟแช็กไว้เหมือนสมบัติก่อนที่จะเอื้อมมือไปแตะหน้ากาก

เพียงแต่ว่าหลิ่วเซิงเซิงกอดแน่นเกินไป และเขาไม่สามารถสัมผัสมันได้เป็นเวลานาน

เขาต้องการขยับไปในทิศทางนั้นเล็กน้อย แต่หลิ่วเซิงเซิงตกใจ "อย่าขยับ ให้ข้าเก็บเองเถอะ!"

เธอยื่นมือเล็ก ๆ ออกมาสัมผัสเป็นเวลานาน และในที่สุดก็สัมผัสใบหน้าของหนานมู่เจ๋อ ใช้มือข้างหนึ่งปิดตาของหนานมู่เจ๋อ จากนั้นปล่อยหนานมู่เจ๋อ แล้วเริ่มคลำหาไปรอบ ๆ

รอบตัวมันมืดเกินไป แม้กระทั่งเธอมองไม่เห็นมือของเธอเอง ตกลงไปที่ไหนกันแน่?

หรือจะอยู่อีกด้านหนึ่งหรือเปล่า?

เธอดึงมือของเธอกลับและกำลังจะสัมผัสอีกด้านหนึ่ง แต่บังเอิญดูเหมือนว่าเธอจะสัมผัสสิ่งที่เธอไม่ควรแตะ