บทที่ 153 อย่าให้เกียรติแล้วไม่เอา

เมื่อเห็นทัศนคติของฮ่องเต้ หนานซินและหนานลั่วเฉินก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกจากห้องหนังสือหลวง

ใบหน้าของหนานซินไม่มีสีสัน "หลิ่วเซิงเซิงไม่ใช่คนแบบนั้น แค่วันนี้เธอช่วยข้ามากขนาดนี้ ข้าจะไม่ยอมให้อะไรเกิดขึ้นกับเธอ ข้าจะไปหาเสด็จแม่เดี๋ยวนี้ บางทีตราประทับฟีนิกซ์อาจถูกคนอื่นขโมยไป..."

หนานลั่วเฉินดึงเธอไว้แล้วพูดว่า "น้องสาม เจ้าใจเย็น ๆ หากคนอื่นขโมยตราประทับฟีนิกซ์ไปและเสด็จแม่หาฆาตกรไม่ได้ เสด็จแม่จะเป็นผู้ที่ต้องลำบากในที่สุด"

"ถ้าอย่างนั้นเราจะปล่อยให้คนอื่นแบกรับโทษใหญ่นี้โดยไม่มีเหตุผลไม่ได้ใช่ไหม? แม่มดเฒ่าคนนั้นไม่สามารถดูแลตราประทับฟีนิกซ์ด้วยตัวเองได้ ยังกล้า…"

ก่อนที่เธอจะพูดจบ หนานลั่วเฉินก็ปิดปากของเธอไว้ "เจ้าอยากตายเหรอ?"

หนานซินผลักมือของเขาออกไป "ข้าแค่เรียกเธอว่าแม่มดเฒ่า เก่งจริงก็ให้เธอมาจัดการข้าด้วย? ปกติแล้วเธอมักจะรังแกเสด็จแม่ของข้าตลอดอยู่แล้ว และตอนนี้เธอก็รังแกเพื่อนของข้า ข้าต้องไปถามให้เข้าใจ!"

หลังจากพูดอย่างนั้นหนานซินก็วิ่งไปด้วยความโกรธ

หนานลั่วเฉินไม่โต้ตอบเลย แม้ว่าเขาจะไม่ได้เกลียดหลิ่วเซิงเซิงอีกต่อไป แต่เรื่องของหลิ่วเซิงเซิงก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา เหตุผลที่เขาช่วยพูดก็เพราะเห็นแก่เสด็จอาเท่านั้น

ถ้าเขาไม่กลัวว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับเสด็จอา เขาคงไม่อยากเข้าไปยุ่งเลย

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ก็มีองครักษ์คนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเขาแล้วพูดว่า "ฝ่าบาท องค์รัชทายาทไปที่คุกแล้ว..."

หนานลั่วเฉินเงียบ "ฮองเฮาไม่ได้ไปเหรอ?"

"ฮองเฮาให้องค์รัชทายาทจัดการกับเรื่องนี้..."

หนานลั่วเฉินหรี่ตาลง ไม่ได้บอกว่าฮองเฮาจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองเหรอ?

กลับให้องค์รัชทายาทจัดการ...

เมื่อนึกถึงคำพูดที่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนพูดตอนมาหาพวกเขาเป็นพิเศษก่อนหน้านี้และความอับอายที่เธอได้รับในวันนี้ หรือว่าองค์รัชทายาทจะช่วยเธอเอาคืน?

เมื่อคิดนึงถึงสิ่งนี้ เขาจึงรีบเดินไปยังคุก

ขณะเดียวกันภายในคุก

ตั้งแต่หลิ่วเซิงเซิงถูกขังอยู่ในคุกก็เงียบสงบมาตลอด ราวกับว่าไม่กลัวเลย

เมื่อหนานเทียนมาถึง เห็นแต่เธอนั่งเงียบ ๆ อยู่ที่มุมห้อง

"สมกับเป็นเสด็จอาจริง ๆ เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้ว ยังสงบอยู่ได้"

หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้ว "ข้าไม่ได้ขโมยอะไรเลย แล้วทำไมต้องกังวลด้วยล่ะ?"

"หึ ไม่ได้ขโมย? งั้นทำไมตราประทับฟีนิกซ์ถึงอยู่บนตัวสาวใช้ของเจ้า?"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของหลิ่วเซิงเซิงก็เปลี่ยนไป "ถ้าเดาไม่ผิด เจ้าเป็นคนเอาของไปใส่ไว้ที่เธอใช่ไหม? จงใจแยกเราสองคนออกจากกัน เพื่อความสะดวกในการใส่ร้ายป้ายสีพวกเราไม่ใช่เหรอ?"

"จะพูดแบบนั้นได้ยังไง นั่นคือตราประทับฟีนิกซ์ การขโมยตราประทับฟีนิกซ์เป็นโทษประหารชีวิต ข้ากล้าแค่ไหนก็ไม่กล้าทำ"

หนานเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็เล่นกล่องอย่างไม่ใส่ใจและพูดว่า

"ไม่ว่ายังไงก็ตามเจ้าถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานขโมยของแล้ว ของก็พบที่ตัวสาวใช้ของเจ้าแล้ว ถ้าตอนนี้เจ้าสารภาพอย่างเชื่อฟัง สามารถให้ศพแบบเต้มตัวได้ มิฉะนั้น หลังจากสาวใช้ของเจ้าตาย เจ้าก็ยากที่จะหลุดพ้น"

"เจ้าคิดว่าอ๋องชางจะเชื่อแผนการที่น่ารังเกียจเช่นนี้เหรอ?"

"เหอะเหอะ ฮ่าฮ่าฮ่า ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เสด็จอาก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เจ้าคิดว่าเขาจะมาช่วยเจ้าเหรอ? คนทั้งโลกรู้ว่าเขาไม่มีความรู้สึกอะไรกับเจ้า เข้าอยากให้เจ้าตายจะตาย ยังหวังว่าเขาจะมาช่วยเจ้า สู้หวังว่าพระอาทิตย์จะออกมาทางทิศตะวันตกดีกว่าไหม"

หนานเทียนโบกมือและผู้คุมที่ประตูก็เปิดประตูคุก

"ใครก็ได้ ผูกพระชายาผู้สูงศักดิ์ของเราไว้ที่เสานั้น อย่าลืมเบามือด้วย"

หลิ่วเซิงเซิงต้องการต่อต้านจริง ๆ แต่เธอรู้ชัดเจนว่าการต่อต้านในเวลานี้จะไม่ส่งผลดีต่อเธอเลย

เธอไม่เชื่อว่าหนานมู่เจ๋อจะเฉยเมยจริง ๆ ดังนั้นเธอจึงรอ

ปล่อยให้ผู้คุมสองคนมัดเธอไว้ หลิ่วเซิงเซิงก็ไม่ขัดขืนเลย แต่พูดอย่างใจเย็น