บทที่ 0152

หลิ่วเซียวฝานส่ายหัวอย่างรวดเร็ว "พี่สาวเชื่อข้า ข้าไม่ได้เหยียบรองเท้าของเขา เขาเหยียบข้า และเขายังตบข้าอีกด้วย..."

หลิ่วเซิงเซิงหรี่ตาลงมองไปที่เด็กน้อยที่หยิ่งยโสข้าง ๆ แล้วพูดด้วยน้ําเสียงอึมครึม "เจ้าตบเขาเหรอ?"

เด็กคนนั้นพูดอย่างภาคภูมิใจ "เขาเหยียบข้าจะทำไม? ต่อให้ตบเขาก็สมควรแล้ว"

"ฝานฝาน ตบกลับไป"

หลิ่วเซียวฝานตกตะลึง และเด็กหลายคนที่อยู่ตรงนั้นก็ตกตะลึงในเวลาเดียวกัน

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็มองไปที่หลิ่วเซียวฝานอย่างจริงจังและพูดว่า "ฝานฝาน เจ้าเชื่อฟังพี่สาวไหม?"

"อืม…"

"งั้นก็ตบกลับไป"

โดยไม่รู้ตัว ก็มีผู้คนมากมายที่ดูความตื่นเต้นอยู่รอบ ๆ หลิ่วเซียวฝานกลัวเล็กน้อย แต่หลิ่วเซิงเซิงพูดตรง ๆ ว่า "ถ้าเจ้าไม่กล้าตบ ต่อไปก็อย่าคิดว่าเป็นพี่สาวอีกเลย"

เมื่อได้ยินคำพูดที่รุนแรงของหลิ่วเซิงเซิง หลิ่วเซียวฝานก็รู้สึกกลัวเล็กน้อย "พี่สาวอย่าไม่เอาข้า ข้าจะลงมือ..."

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็รีบวิ่งเข้าไปตบเด็กคนนั้น

ดวงตาของเด็กชายเบิกกว้างทันที "เจ้าเด็กเถื่อน เจ้ากล้าดียังไงมาตบข้า?"

"ไม่ได้กินข้าวเหรอ? ออกแรงหน่อย"

หลิ่วเซิงเซิงมองไปที่หลิ่วเซียวฝานอย่างเฉยเมย หลิ่วเซียวฝานกัดฟันและตบเขาอีกครั้ง

เด็กคนนั้นโกรธมากจนอยากจะสู้กลับ แต่หลิ่วเซิงเซิงพูดตรง ๆ "เจ้ากล้าลงมือก็ลองดู! ถ้าเจ้าแตะต้องเขา ข้าจะสับมือของเจ้าออก ถ้าเจ้าจ้องมองเขาอีกครั้ง ข้าจะควักตาเจ้า! ถ้าไม่เชื่อก็ลองดู!"

คำพูดที่ดุร้ายนี้ทําให้เด็กตัวเล็ก ๆ แข็งทื่อในที่เกิดเหตุและมือที่ยกขึ้นก็ไม่ได้ตบใบหน้าของหลิ่วเซียวฝาน

เด็กที่อยู่เคียงข้างเคยเห็นการต่อสู้เช่นนี้ที่ไหน? กลัวมากจนต้องซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน...

หลิ่วเซิงเซิงมองไปที่หลิ่วเซียวฝานและพูดว่า "ถ้ามือของเจ้าอ่อนแอ แค่เตะที่ท้อง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นพี่สาวของเจ้าจะจัดการเอง"

ด้วยคำพูดของหลิ่วเซิงเซิง ในที่สุดหลิ่วเซียวฝานก็มีความกล้าและเตะเด็กคนนั้นที่ท้อง ทำให้เขาล้มลงกับพื้นและร้องไห้สะอึกสะอื้นในจุดนั้น

เขายังเป็นเด็กอยู่ และเขาก็ร้องไห้เมื่อหลิ่วเซิงเซิงทำให้เขากลัวเช่นนี้

หลิ่วเซิงเซิงเพิกเฉยต่อเขา แต่พาหลิ่วเซียวฝานกลับไปที่รถม้าและขอให้องครักษ์ทั้งสองที่อยู่ข้าง ๆ ส่งเขากลับไปก่อน

ผู้คนในเหตุการณ์มองดูหลิ่วเซิงเซิงอย่างว่างเปล่า ไม่เคยคิดว่าผู้หญิงที่สวยเช่นนี้จะพูดคำที่เลวร้ายเช่นนี้ได้...

แต่วิธีที่เธอปกป้องน้องชายของเธอนั้นเจ๋งจริง ๆ...

"พวกเจ้ากล้าตบข้า ท่านพ่อข้าจะไม่ปล่อยพวกเจ้าไป พวกเจ้ารอก่อน!"

เด็กร้องไห้และสาปแช่ง

หลิ่วเซิงเซิงเดินตรงไปข้างหน้าเขา "งั้นเจ้าก็กลับไปฟ้องพ่อของเจ้า ให้พ่อของเจ้าไปที่จวนแม่ทัพโดยตรงเพื่อตามหาพ่อของข้า เจ้าคิดว่าพ่อของเจ้าจะฆ่าพ่อของข้าเพื่อเจ้าหรือเปล่า?"

"เจ้า เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? ข้าเป็นทายาทของจวนอำมาตย์..."

"โอ้ ใช้อำนาจมากดดันข้าเหรอ? เด็กสารเลว เจ้ารู้ไหมว่าอำนาจคืออะไร?"

หลิ่วเซิงเซิงหัวเราะและพูดว่า "พ่อของข้าเป็นท่านแม่ทัพของเมือง ไม่ว่าพ่อของเจ้าจะเก่งแค่ไหนก็ไม่สามารถฆ่าพ่อของข้าเพื่อเจ้าได้? ไม่ว่ายังไงเจ้าก็เป็นเด็กผู้ชายเหมือนกัน พ่อของเจ้าไม่เคยสอนหลักการนี้ให้เจ้าเหรอ? หรือเจ้าให้พ่อของเจ้ามาหาข้าก็ได้ แต่อย่าลืมว่าข้าคือพระชายาอ๋องชาง สามีของข้าคืออ๋องชาง แตะต้องข้าก็ต้องดูตัวเองก่อนว่าตัวเองเก่งแค่ไหน"

"แน่นอน หากเจ้ามีความสามารถจริง ๆ เจ้าสามารถนำเรื่องนี้ไปฟ้องฮ่องเต้ได้ จากนั้นเจ้าจะเห็นว่าฮ่องเต้จะเข้าข้างน้องชายของเขาหรือเด็กสารเลวตัวน้อยอย่างเจ้า"

"เจ้าใช้อำนาจกดขี่ผู้อื่นตั้งแต่อายุยังน้อย รู้ไหมว่าอำนาจที่แท้จริงคืออะไร? เจ้าเป็นเหมือนลมใต้ฝ่าพระบาทของฮ่องเต้ ไม่มีใครเอาจริงเอาจังกับเจ้า ดังนั้นหากเจ้ายังรังแกผู้อื่นไปทั่วอีก บางทีวันไหนมือของเจ้าจะขาด หรือขาหักก็ไม่มีคนช่วยเจ้าได้"