บทที่ 156 ถูกวางแผนอย่างชัดเจน

ที่แท้หนานเทียนรออยู่ข้างนอกตลอด

หนานลั่วเฉินเศร้าใจมาก ตอนนี้จิตใจของเขายุ่งเหยิงมาก ไม่ค่อยสนใจคำพูดของหนานเทียน

หนานเทียนเดินตามเขาอย่างไม่ใส่ใจ "ทําไมอยู่ในนั้นนานขนาดนั้น? ถ้าไม่ใช่ว่าช่วงนี้เจ้าไม่ชอบผู้หญิงเหรอ ข้าคิดว่าเจ้าทําอะไรกับเธออย่างกล้าหาญแล้ว"

"เสด็จพี่ชอบล้อคนอื่นเล่นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

หนานลั่วเฉินยิ้มอย่างแข็งกระด้าง และพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อให้ดูเป็นปกติเหมือนเมื่อก่อน

หนานเทียนพูดอย่างมีความหมาย "นี่จะเป็นเรื่องล้อเล่นได้ยังไง?"

น้ำเสียงนี้ทำให้หนานลั่วเฉินรู้สึกไม่มีความสุขมากทันที เขาคิดจริง ๆ ว่าเขาได้ทำอะไรบางอย่างกับหลิ่วเซิงเซิงในห้องขังหรือเปล่า?

ไม่น่าแปลกใจที่ตัวเองไม่ได้ออกมาเป็นเวลานานและเขาไม่เข้ามาตามหาตัวเอง บางทีเขาอาจจะอยากให้ตัวเองทำผิดครั้งใหญ่ใช่ไหม?

ประการแรกสามารถทรมานหลิ่วเซิงเซิง และประการที่สองเขาสามารถควบคุมตัวเองได้...

หนานลั่วเฉินตกใจกับความคิดฉับพลันของเขา เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขามีความคิดเช่นนั้น เป็นเพราะสิ่งที่หลิ่วเซิงเซิงพูดเมื่อกี้หรือเปล่า?

เขาส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่าย "เสด็จพี่พูดตลกแล้ว ไม่ว่าข้าจะชอบคนสวยมากแค่ไหน ข้าก็ยังรู้ว่าใครควรแตะและใครไม่ควรแตะ ตราประทับฟีนิกซ์เป็นเรื่องใหญ่ หากไม่ระวัง จะพาดพิงถึงเสด็จอา เหตุผลที่อยู่นานหน่อย ก็อยากหาอะไรให้ชัดเจน"

"น้องสองหาอะไรเจอบ้างไหม?"

หนานลั่วเฉินส่ายหัว "หลิ่วเซิงเซิงปากแข็งมาก เธอคิดว่าเราเป็นพวกเดียวกัน ถามยังไงก็ไม่สนใจ"

"อย่างนี้เองเหรอ..."

"อืม เสด็จพี่ช่วงนี้ตัวท่านมีกลิ่นหอมมาก ท่านเปลี่ยนถุงหอมหรือเปล่า?"

สีหน้าหนานเทียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย และเขาก็ฝืนยิ้มและพูดว่า "มันยังคงเป็นถุงหอมเดิม ไม่ได้เปลี่ยน"

"อ๋อ จมูกข้าผิดปกติไปหรือเปล่า"

หนานลั่วเฉินพูดเช่นนี้ แต่เขาพอเข้าใจอะไรแล้ว

น้ำเสียงของหนานเทียนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความทดสอบในเวลาเดียวกัน

และทันทีที่เขาทดสอบ หนานลั่วเฉินก็เข้าใจทุกอย่างอย่างสมบูรณ์

บางทีตัวเองอาจจะไร้เดียงสาเกินไป...

ตำหนักอันหนิง

"เสด็จแม่ เสด็จอายังไม่มาเลย พวกท่านไม่สามารถลงโทษเสด็จอาหญิงเป็นการส่วนตัวได้ อีกอย่างเธอไม่ใช่คนที่ขโมยของเลย เรื่องนี้เข้าใจผิดอย่างเห็นได้ชัด เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะยังคงช่วยข้าในนาทีก่อน นาทีต่อมาก็ขโมยของของท่านแล้ว ขอให้เสด็จแม่ตรวจสอบความจริงด้วย!"

หนานซินยืนอยู่ต่อหน้าฮองเฮาด้วยสีหน้ากังวล เมื่อเห็นว่าฮองเฮายังคงดื่มชาราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอก็รู้สึกอึดอัดมาก

"ข้ารู้ว่าหลิ่วเซิงเซิงมีชื่อเสียงที่ไม่ดี แต่นั่นเป็นเพียงข่าวลือ ตั้งแต่อยู่กับเธอข้าก็รู้ว่าเธอไม่ได้แย่เหมือนข่าวลือเลย ถ้าเธอขโมยของจริง ๆ เธอก็ไม่สามารถมาหาข้าเพื่อช่วยข้าได้ และไม่ว่าเธอจะโง่แค่ไหนก็จะไม่โง่พอที่จะมาที่ตำหนักอันหนิงเพื่อขโมยของ ทำเรื่องแบบนั้นต่อหน้าทุกคน มันต่างจากการหาความตายตรงไหน?"

หลังจากพูดอย่างนั้น หนานซินยังคงพูดต่อทีละคำ "หวังว่าเสด็จแม่จะปล่อยเธอไป ข้าจะช่วยเสด็จแม่ตามหาผู้กระทำผิดที่แท้จริงอย่างแน่นอน!"

"เห้อ…"

ในที่สุดหลิวฟางก็พูดขึ้นและถอนหายใจ "ข้าไม่อยากจะเชื่อว่าหลิ่วเซิงเซิงจะทำสิ่งนั้นได้ แต่พบตราประทับฟีนิกซ์บนตัวสาวใช้ส่วนตัวของเธอ หลักฐานเป็นที่แน่ชัด เจ้าจะให้ข้าจะทำอย่างไร?"

สีหน้าหนานซินแข็งทื่อ "เป็นไปไม่ได้ นี่..."

"เจ้าสาม เจ้าต้องรู้ว่าหัวใจของผู้คนเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ ผู้คนไม่สามารถเรียบง่ายอย่างที่ปรากฏ บางคนดูเรียบง่ายจากภายนอก แต่หัวใจของพวกเขานั้นไม่อาจหยั่งรู้ได้ หลิ่วเซิงเซิงก็เป็นคนเช่นนี้"

"อย่างไรก็ตาม ก็ยังหวังว่าเสด็จแม่จะไม่ทําร้ายเธอ ถ้าเธอเป็นขโมยจริง ๆ ก้ต้องรอให้เสด็จอามาแล้วค่อยลงโทษเธอ ข้าจะไปหาเสด็จพ่อต่อไปจนกว่าเสด็จพ่อจะยอมไว้ชีวิตเธอ ยังไงเธอก็ช่วยชีวิตข้าไว้ หากเกิดอะไรขึ้นกับเธอในคุก ข้าจะสอบสวนให้ถึงที่สุดแน่นอน!"

หลังจากพูดเช่นนี้ หนานซินก็โค้งคำนับและจากไปด้วยท่าทางเศร้าหมอง