บทที่ 164 ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่?

เธอวางแผนไว้ในใจแล้ว เสี่ยวถังต้องได้รับการช่วยเหลือ เธอจะใช้ตัวตนอื่นของตัวเองเพื่อช่วย

หลังจากช่วยเหลือกลับมาก็ให้เธอกลับไปซ่อนในป่า สำหรับบัญชีขององค์รัชทายาทนั้น ต่อไปค่อย ๆ คิดกับเขา!

หลิ่วเซิงเซิงก็แอบย่องออกจากจวนอ๋องชาง กระโดดข้ามกำแพงจวนและมาที่ถนนทันที

กำลังจะวิ่งไปเปลี่ยนชุด แต่ภายในไม่กี่ก้าว ก็เห็นหนานลั่วเฉินอยู่ข้างหน้า

เธอสะดุ้ง ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว ทำไมหนานลั่วเฉินยังไม่กลับไป?

แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?

"รู้ว่าเจ้าจะต้องแอบข้ามกำแพงมา เมื่อก่อนวิ่งออกมาจากที่นี่ทุกครั้งใช่ไหม?"

มันเป็นถนนที่ห่างไกลมากในวันธรรมดาคนเดินถนนไม่มากนัก หนานลั่วเฉินยืนอยู่ไม่ไกลและมองดูเธออย่างสงบ

เธอกลืนน้ำลาย "เจ้ารู้ได้อย่างไร?"

"จวนอ๋องชางได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา มีทหารลับเฝ้าอยู่หลายแห่ง นอกจากทหารลับแล้ว สถานที่อื่น ๆ ก็ลาดตระเวนอยู่ตลอดเวลา แต่ที่เจ้าอาศัยอยู่ไม่มีใคร เสด็จอาไม่เคยส่งใครมาปกป้องเจ้า ดังนั้นที่นั่นของเจ้าก็ไม่มีทหารลับ เจ้าอยากออกมาก็ง่ายมาก แต่ทางเดียวที่จะออกมาคือข้ามกำแพงนี้"

หนานลั่วเฉินมองเธอด้วยความภาคภูมิใจ จากนั้นพูดต่อ "ข้าเดาไว้แล้วว่าเจ้าจะแอบออกไป ดังนั้นข้าจึงรออยู่ที่นี่มานานแล้ว"

มุมปากของหลิ่วเซิงเซิงกระตุก การเดาของเขาไม่แม่นยำเกินไปเหรอ?

กลายเป็นว่าเดาได้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?

"ทำไมเจ้าถึงรอข้าอยู่ที่นี่?"

ถ้าเดาผิด เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนทั้งคืน ตอนนี้มืดแล้ว เขาไม่รู้สึกเหนื่อยเหรอ?

"ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนที่เห็นคุณค่าของความรักและความยุติธรรม เมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าจะทนดูคนของตัวเองถูกตัดหัวได้อย่างไร?"

ขณะพูด หนานลั่วเฉินก็ค่อย ๆ ยื่นมือออกช้า ๆ "ไปเถอะ ข้าจะหาวิธีแก้ปัญหาร่วมกับเจ้า"

สถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้กับจวนอ๋องชางมากเกินไป และมันก็อันตรายเกินไปที่จะยืนคุยอยู่ที่นี่ตลอดเวลา ดังนั้นหลิ่วเซิงเซิงจึงไม่คิดมาก สุดท้ายก็ตามหลังหนานลั่วเฉิน

เธอสวมเสื้อผ้าธรรมดา ๆ ตามปกติ เปลี่ยนทรงผม ใส่หน้ากากที่เธอมักจะสวมใส่ และรูปลักษณ์ของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

หนานลั่วเฉินที่ติดตามเธอ ถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำอีก "ข้าเห็นเจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยตาของข้าเอง ดูเหมือนจะไม่มีความแตกต่างมากนักหลังจากที่เจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำไมข้าถึงจำเจ้าไม่ได้? ลักษณะก่อนหลังของเจ้าเปลี่ยนไปมากจริง ๆ?"

"ข้าคิดว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เป็นเพราะเจ้าไม่ค่อยคลุกคลีกับข้ามากกว่า"

หนานลั่วเฉินเลิกคิ้ว เหมือนว่าเป็นแบบนั้นจริง ๆ...

หลังจากใช้เวลากับเธอมากขึ้นในช่วงสองวันที่ผ่านมา ก็พบว่าเธอดูเหมือนมีบุคลิกเหมือนกันไม่ว่าจะสวมหน้ากากหรือไม่ก็ตาม ดังนั้นไม่ใช่ว่าเธอจะแตกต่างกันมากก่อนและหลังสวมหน้ากาก แต่เมื่อก่อนเธอแตกต่างจากเธอตอนนี้มาก...

"เจ้าวางแผนจะช่วยสาวใช้คนนั้นอย่างไร?"

หนานลั่วเฉินถามเธอ

หลิ่วเซิงเซิงนิ่งเงียบอยู่นาน "ไม่ได้บอกว่าจะตัดหัวพรุ่งนี้เหรอ? งั้นตอนนี้เราก็เฝ้าอยู่รอบ ๆ แดนประหาร พรุ่งนี้จะปล้นแดนประหารโดยตรงก็ได้ แค่ฆ่าสาวใช้คนหนึ่ง ดังนั้นแดนประหารในวันพรุ่งนี้ไม่น่าจะมีคนเฝ้ามากนักใช่ไหม?"

"เจ้ากำลังคิดมาก เนื่องจากเป็นแดนประหาร จะไม่มีคนเฝ้ามันมากเกินไปได้อย่างไร? ไม่ว่าใครจะไปที่แดนประหาร การรักษาก็จะเหมือนเดิม หากเจ้ามีความกล้าที่จะปล้นแดนประหาร สู้ไปช่วยคนออกมาจากคุกในคืนนี้เลยดีกว่า"

"คุกมีการป้องกันอย่างแน่นหนา ไม่ต้องพูดถึงการช่วยคน ข้ากลัวว่าเราจะเข้าไปไม่ได้ด้วยซ้ำ"

หนานลั่วเฉินพูดด้วยความภาคภูมิใจ "มันขึ้นอยู่กับว่าเป็นใคร ถ้าเป็นข้า เจ้าคิดว่าจะเข้าไปไม่ได้เหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวว่า "ไม่เหมาะสม ถ้าเรื่องถูกเปิดเผย เจ้าก็..."