บทที่ 165 ท่านกำลังสงสัยข้าเหรอ?

เพื่อไม่ให้ถูกค้นพบ หนานลั่วเฉินจึงรีบออกจากรถม้า "เสด็จพี่มีสายตาที่เฉียบคม ข้าเพิ่งมาถึงก็สังเกตุเห็นแล้ว"

องครักษ์เพียงนำเขาอย่างเชื่อฟัง ในขณะที่หนานลั่วเฉินติดตามเขาไปหาหนานเทียนด้วยใบหน้าที่สงบ

"เสด็จพี่ ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ทำไมท่านยังอยู่ที่นี่?"

ตอนนี้หนานเทียนนั่งพิงเก้าอี้ตัวหนึ่งด้วยสีหน้าซีดเซียว สีหน้าน่าเกลียดมาก "วันนี้เกิดอะไรขึ้นในพระราชวัง เจ้าน่าจะได้ยินบ้างแล้วไม่ใช่เหรอ?"

หนานลั่วเฉินถอนหายใจ "ข้าได้ยินมานิดหน่อย ตอนนี้ทุกคนกำลังพูดถึงท่านและเสด็จแม่ใส่ร้ายเสด็จอาหญิงว่าขโมยของ แน่นอนว่าข้าไม่เชื่อ คนเหล่านั้นกล้าพูดเรื่องไร้สาระโดยไม่มีหลักฐาน ฉีกปากของพวกเขาไม่ช้าก็เร็ว"

หนานเทียนหรี่ตาลง "ข้ากำลังพูดถึงที่เสด็จอาลงมือกับข้า"

หนานลั่วเฉินแสร้งทำเป็นประหลาดใจ "อะไรนะ เสด็จอาลงมือกับท่านเหรอ?"

"โอ้ ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าทำไมข้าถึงยังนั่งอยู่ล่ะ?"

หนานเทียนพูดอย่างเศร้าโศก "ถ้าไม่ใช่เพราะทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของหมอหลวง เกรงว่าขาของข้าจะเสียไปแล้ว แล้วจะสามารถยืนขึ้นได้หลังจากพักผ่อนเหรอ สิบเข็มเต็ม เสด็จอาเกือบจะเอาชีวิตข้าไปแล้ว!"

หนานลั่วเฉินรีบนั่งยอง ๆ ข้าง ๆ เขาแล้วตบขาของเขาเบา ๆ "มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ? งั้นเสด็จพ่อตรัสว่าอย่างไร?"

"หยุดตบได้แล้ว ตอนนี้ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว"

หนานเทียนเอามือของเขาออกไปด้วยความรังเกียจ "เจ้าคิดว่าเสด็จพ่อจะตรัสยังไง? เขาลำเอียงมาโดยตลอด แม้ว่าจะมีหลักฐานพิสูจน์ว่าเสด็จอาทำอะไรบางอย่างกับข้า เสด็จพ่อก็จะไม่ลงโทษเขาเพื่อข้า"

"เป็นไปไม่ได้หรอก? เสด็จอาอยู่ดี ๆ ทำไมถึงลงมือกับท่านล่ะ?"

"ทุกคนไม่เชื่อข้า แม้กระทั่งเจ้าก็ไม่เชื่อข้าด้วยเหรอ?"

หนานลั่วเฉินถอนหายใจ "ข้าเชื่อท่านแน่นอน แต่เสด็จอาอยู่ดี ๆ จะลงมือกับท่านทำไม? หรือว่าทำเพื่อหลิ่วเซิงเซิง?"

"เจ้าคิดว่าไง?"

"ข้าคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ เขาเกลียดหลิ่วเซิงเซิงมาก เขาจะทำเพื่อเธอได้อย่างไร? ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อ แต่จริง ๆ เอ่อ..."

พูดพลาง หนานลั่วเฉินค่อย ๆ ลุกขึ้น "ถ้าเสด็จอาลงมือกับท่านจริง ๆ แสดงว่าเขาก็ไม่ถูกต้องจริง ๆ แต่ตอนนี้ท่านบาดเจ็บขนาดนี้แล้วทําไมยังนั่งรับลมอยู่ที่นี่ได้? ข้าได้ยินมาว่าท่านอยู่ที่นี่ เลยตั้งใจมาดูแลท่าน ดึกแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ"

หนานเทียนหรี่ตาลง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

หนานลั่วเฉินมองไปที่องครักษ์ข้าง ๆ แล้วพูดว่า "กำลังทำอะไรกันอยู่ รีบไปพยุงเสด็จพี่กลับเร็ว ๆ มันหนาวมาก อยู่ที่นี่ตลอดเวลา ถ้าเป็นหวัดจะทำยังไง?"

องครักษ์ที่อยู่รอบ ๆ ทุกคนมองไปที่หนานเทียน แต่หนานเทียนก็ลุกขึ้นยืนตรง

"น้องชายไม่ต้องกังวล ข้าแค่เจ็บขาไม่ถึงจุดที่ข้าไม่สามารถยืนได้ แค่วันนี้สาวใช้ตัวน้อยในคุกขโมยตราประทับฟีนิกซ์ไป เจ้าก็รู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหลาย ๆ คน ใครจะไปรู้ว่าจะมีคนมาปล้นคุกไหม? เพราะเสด็จพ่อสั่งตัดหัวพรุ่งนี้ ข้าย่อมต้องเห็นเธอถูกตัดหัวด้วยตาของข้าเองถึงจะสบายใจได้"

หนานลั่วเฉินถอนหายใจ "สิ่งที่เสด็จพี่พูดนั้นสมเหตุสมผล สาวใช้คนนั้นสมควรตาย แต่สาวใช้เพียงคนเดียวจะให้ท่านเฝ้าตากลมเองอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? หากท่านกังวลจริง ๆ ข้าจะช่วยท่านเฝ้าอยู่ที่นี่ ท่านรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ"

"ปกติเจ้าไม่ใช่นอนเร็วมากเหรอ? ทำไมวันนี้..."

"ยังไม่ใช่เพราะเสด็จพี่เหรอ? เราสองคนมีสัมพันธ์แบบไหน? ข้าจะปล่อยให้ท่านตากลมหนาวอยู่คนเดียวได้อย่างไร?"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้หนานเทียนก็ยิ้มอย่างมีความหมาย "ก็ได้ งั้นข้าจะกลับไปก่อน"

"ข้าไปส่งท่าน ตอนนี้หนาวขึ้นทุกวัน ถ้าท่านเป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง?"

หนานลั่วเฉินตามหนานเทียนตามปกติ และพยุงเขาในขณะที่เขาจากที่นั่นไปทีละก้าว

เมื่อเห็นร่างของพวกเขาหายไป หลิ่วเซิงเซิงในรถม้าก็ลดม่านลง