บทที่ 172 จะรอตายอยู่ตรงนี้เหรอ

หนานลั่วเฉินยิ้มและพูดว่า "สาวน้อยโง่เขลา หากตัวตนของเจ้าถูกค้นพบ เจ้าจะทำให้เสด็จอาเดือดร้อนไปด้วย แน่นอนว่าข้าแตกต่างจากเจ้า มันเป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะทำให้เสด็จพ่อเดือดร้อนด้วยใช่ไหม? ทหารองครักษ์ในพระราชวังนั้นเก่งวิชาตัวเบามาก วันนี้หากมีความวุ่นวายครั้งใหญ่พวกเขาจะถูกส่งไปเร็ว ๆ นี้และมีหลายคนที่ไล่ตามเราอยู่ตอนนี้คาดว่าผู้ไล่ตามจะมาถึงเร็ว ๆ นี้และไม่มีเวลาแล้ว เจ้ารีบไปเถอะ!"

"จะไปก็ต้องไปด้วยกัน"

"ให้เจ้าไปเจ้าก็ไป ทำไมเจ้าถึงพูดมากขนาดนี้ ตราบใดที่เจ้าถอดหน้ากากออกแล้วกลับไปที่จวนอ๋องชาง จะไม่มีใครหาเจ้าเจอ รีบไป!"

หนานลั่วเฉินหอบและตบหน้าอก จากนั้นค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

"พอประตูเมืองปิด ข้าคงออกไปไม่ได้แน่นอน ถ้าให้ข้าซ่อนตัวก็ซ่อนได้ไม่นาน ข้าจะรออยู่ที่นี่ เยื้อเวลาให้เจ้า เชื่อข้าเถอะ ข้าจะไม่เป็นอะไร"

"เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเจ้าเหรอ? องค์รัชทายาทที่น่าขยะแขยงคนนั้น เขาน่ารังเกียจและไร้ยางอายมาก อาจจะกล้าฆ่าก่อนแล้วค่อยบอก เมื่อกี้มีคนเห็นเจ้าพาข้าออกมามากมาย ตอนนี้ในสายตาของทุกคน เจ้าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของนักฆ่า แม้ว่าจะถูกฆ่าก่อนค่อยบอกจริง ๆ ฮ่องเต้ก็จะทำอะไรองค์รัชทายาทไม่ได้ เจ้าอยู่ที่นี่มีแต่ตายกับตายเท่านั้น!"

หลิ่วเซิงเซิงกัดฟันแล้วพูดว่า "ถ้าเจ้าไม่มีแรงที่จะวิ่งหนี ข้าจะอยู่และเผชิญหน้ากับเจ้า"

"ทำไมเจ้าฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง?"

"คนที่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องจริง ๆ แล้วเป็นเจ้า! ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าจะไปหาสนมโหรว และข้าก็ยืนกรานให้เจ้าตัดความสัมพันธ์กับข้า ทำไมเจ้าถึงริเริ่มที่จะบุกเข้าไปล่ะ? ในเมื่อองค์รัชทายาทเอาถุงมาคลุมหัวของผู้หญิงคนนั้น เห็นได้ชัดว่ามีแผนการอยู่ แสดงให้เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ข้า ถ้าเป็นข้าจริง ๆ องค์รัชทายาทแทบอดใจรอไม่ได้ที่จะประกาศตัวตนของข้าต่อโลกและจะคลุมหัวข้าได้ยังไง? แต่สมองเจ้าว่างเปล่า แบบนั้นก็ยังเชื่อได้ ข้าไม่รู้จะว่าเจ้ายังไง!"

หนานลั่วเฉินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งหลังจากถูกดุ เขาลดสายตาลงด้วยความสำนึกผิดเล็กน้อยในดวงตา

หลิ่วเซิงเซิงกัดฟันแล้วพูดว่า "เอาล่ะ อย่าทำหน้าแบบนี้ ข้ารู้ว่าเจ้าก็เป็นห่วงข้า..."

"เจ้าพูดถูก ข้าโง่เกินไปจริง ๆ"

ความกังวลนำไปสู่ความสับสนวุ่นวาย หนานลั่วเฉินต้องการอธิบายเรื่องนี้ให้ตัวเองจริง ๆ แต่เมื่อคำพูดนี้มาถึงที่ปาก เขาก็ไม่สามารถพูดออกมาได้

หลิ่วเซิงเซิงหายใจออก ในขณะนี้พวกเขากำลังยืนอยู่บนหลังคาข้างถนน ผู้คนเดินไปมาบนถนนและไม่มีตรอกซอกซอยรอบ ๆ ที่พวกเขาสามารถซ่อนตัวได้

อย่างน้อยพวกเขาก็ต้องวิ่งหนีไกลเพื่อหาที่ซ่อน แต่มี องครักษ์มากขึ้นเรื่อย ๆ ที่ไล่ตามพวกเขา แม้แต่รังขอทานมุม ๆ ก็หาแล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะซ่อนอยู่ที่ไหนก็อาจจะพบพวกเขา …

ทำได้แค่รอตายอยู่ตรงนี้เหรอ?

"องค์ชายสอง อย่าหนีอีกเลย พวกท่านหนีไม่พ้น!"

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ จู่ ๆ ก็มีเสียงชายคนหนึ่งดังมาจากด้านหลัง

หลิ่วเซิงเซิงหันศีรษะของเธออย่างกะทันหันและเห็นองครักษ์ในทันที

หนานลั่วเฉินปกป้องหลิ่วเซิงเซิงไว้ข้างหลังเขาอย่างรวดเร็ว "นี่คือผู้นำของราชองครักษ์ เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ รีบไป"

หลิ่วเซิงเซิงหรี่ตาลง ไม่น่าแปลกใจที่เขาแอบย่องมาข้างหลังพวกเขาโดยไม่มีใครสังเกตเห็น...

ใช้เวลาไม่นานองครักษ์อีกหลายคนก็ตามทันและปิดกั้นทางด้านหลังของพวกเขาแล้ว

หลังคาทั้งด้านหน้าและด้านหลังถูกปิดกั้น และองครักษ์กลุ่มใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นบนถนนใต้หลังคา...

หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้ว "เมื่อกี้ไปได้ข้ายังไม่ไป เจ้าคิดว่าตอนนี้ข้าจะไปเหรอ?"

"เพราะแะนั้นเจ้ามันโง่! เจ้าพูดไร้สาระมากมาย ถ้าเมื่อกี้เจ้าไปแล้ว เจ้าก็หนีได้ไปนานแล้ว"

หนานลั่วเฉินมองไปที่หลิ่วเซิงเซิงอย่างช่วยไม่ได้ "เจ้าฟังข้าหน่อยไม่ได้เหรอ? ข้าจะช่วยเจ้ารั้งคนเหล่านี้ไว้ เจ้ารีบหนีไปได้ไหม?"

"องค์ชายสอง ข้าขอพูดตรง ๆ วันนี้พวกท่านหนีไม่รอด! การนำนักฆ่ามากมายบุกพระราชวังถือเป็นโทษร้ายแรง ตอนนี้พวกท่านยังลอบสังหารองค์รัชทายาทด้วย ฮ่องเต้ได้ออกรับสั่งแล้ว หลังจากจับพวกท่านได้แล้ว ฆ่าทันทีโดยไม่มีการนิรโทษกรรม!"

ขณะพูด ผู้นำของทหารก็ชักดาบออกมาแล้วพูดว่า "ขอโทษด้วย"

ในขณะที่เขารีบไปข้างหน้า องครักษ์ที่อยู่รอบ ๆ ก็รีบไปข้างหน้าเช่นกัน และในไม่ช้าพวกเขาก็ต่อสู้กับหนานลั่วเฉิน