บทที่ 187 ทำไมต้องทรมานกัน?

"อย่าพูดเลย พูดเรื่องอื่นกันดีกว่า"

หลิ่วเซิงเซิงดื่มเหล้าในมือของเธอด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

มู่ชิงชิงพูดอย่างช่วยไม่ได้ "ข้าไม่เข้าใจเจ้าจริง ๆ เห็นได้ชัดว่าชอบกัน ทำไมถึงยังทรมานกัน? เหมือนข้าตอนแรกที่ไม่มีทางเลือก แต่เจ้าสองคนเป็นสามีภรรยากัน ทำไมยัง..."

"ใครชอบเขา?"

หลิ่วเซิงเซิงกลอกตา

มู่ชิงชิงยิ้ม "ดูสิว่าเจ้าสติแตกแค่ไหน ยังไม่ยอมรับอีกเหรอ? ถ้าเจ้าไม่ชอบเขา ทําไมต้องมากินหล้าที่นี่ด้วย?"

หลิ่วเซิงเซิงวางแก้วเหล้าลงแล้วพูดว่า "ข้าแค่รู้สึกไม่สบายใจ ข้าสติแตกที่ไหนกัน?"

"ยังสติแตกไม่พอเหรอ?"

มู่ชิงชิงท้าวคางขึ้นแล้วมองเธอด้วยรอยยิ้ม "ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่รู้ใจตัวเองเลยด้วยซ้ำนะ?"

เมื่อเธอพูดสิ่งนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็รู้สึกไม่สบายใจทันที "อย่าพูดเรื่องไร้สาระ แค่คร่ำครวญให้หนานลั่วเฉิน ตอนนี้เขาถูกลดระดับเป็นคนธรรมดาสามัญแล้วและเป็นเพราะข้า ข้าโทษตัวเองอยู่"

"สุดท้ายเขาก็จะเป็นองค์ชาย แล้วเจ้าทำไมต้องโทษตัวเองด้วย? ข้าคิดว่าคุณตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัว อิอิ"

เมื่อพูดเช่นนี้ มู่ชิงชิงกล่าวเสริม "ยังไงก็ตาม อี้โจวนั่นรอเจ้ามาตลอด เขาบอกว่าเขามีเรื่องสำคัญจะคุยกับเจ้า ดังนั้นเจ้ารีบขึ้นไปชั้นบนกันเถอะ"

หลิ่วเซิงเซิงพยักหน้าแล้วรีบไปที่ห้องส่วนตัวชั้นบน

ทันทีที่เขาเห็นเธอ อี้โจวก็รีบก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า "ในที่สุดท่านก็มาแล้ว ถ้ายังไม่มาข้าคิดว่าท่านทิ้งเราไปแล้ว"

"เกิดเรื่องนิดหน่อย"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อี้โจวก็พยักหน้าอย่างหนัก "ได้ยินแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงหาที่นั่งแล้วนั่งลง "บอกมา หาข้าเรื่องอะไร?"

"ก็คือสิ่งที่ท่านสั่งให้พวกเราทําก่อนหน้านี้ ตอนนี้พวกเราทําเสร็จแล้ว ร้านขายยาเปิดประมาณห้าสิบแห่ง กระจายอยู่ตามเมืองใหญ่ ๆ แต่ตอนนี้แค่หาร้านให้ดี ๆ แม้ว่าจะเปิดแล้ว แต่ยากลับมีไม่มาก เพราะหลิวเล่าไม่สามารถจ่ายยาได้มากขนาดนั้นในช่วงเวลาหนึ่ง ดังนั้นตอนนี้ธุรกิจจึงธรรมดามาก"

หลังจากหยุดไปสักพัก อี้โจวก็พูดอีกครั้ง

"แต่หลิวเล่าขอให้คนงานเร่งการผลิต และคนของข้าทั้งหมดก็ถูกส่งไปยังทุกส่วนของประเทศ ตามที่ท่านบอก คนอ่อนแอจะถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม และแบ่งออกเป็นประมาณยี่สิบกลุ่ม มีเพียงคนเดียวที่ดูแลร้านขายยายี่สิบแห่ง ร้านค้าบางแห่งไม่มีธุรกิจ และร้านค้าบางแห่งก็ล้นหลาม ช่วงนี้ทุกคนรีบร้อน นี่เป็นครั้งแรกที่ทำธุรกิจและพวกเขาก็รู้สึกอยู่เสมอว่า พวกเขาจะสูญเสียเงิน"

"ช่วงแรกมันก็เป็นแบบนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความอดทน" หลิ่วเซิงเซิงกล่าว

อี้โจวพยักหน้า "ความคิดของท่านดีมาก อย่างน้อยพี่น้องก็มั่นคงแล้ว และไม่มีใครในราชสำนักไล่ล่าเราอีกต่อไป แม้ว่าธุรกิจจะไม่ง่าย แต่อย่างน้อยชีวิตของพี่น้องก็ได้รับการช่วยชีวิต"

"แต่ด้วยความที่ร้านค้าเปิดพร้อมกันมากมายพวกเราพี่น้องกลัวว่าจะจัดการไม่ได้จึงพบพวกพ้องสี่คนในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาและแบ่งคนด้านล่างออกเป็นสี่กลุ่มซึ่งแต่ละกลุ่มรับผิดชอบของพวกพ้องทั้งสี่คนนั้น มานี่วันนี้เพื่อจะบอกท่าน"

หลิ่วเซิงเซิงพยักหน้า "นี่เป็นความคิดที่ดี เจ้าคอยดูเถอะ มีอะไรอย่างอื่นอีกไหม?"

อี้โจวพยักหน้า

"นอกจากนี้ เงินที่ท่านให้เรายังถูกใช้เพื่อจ่ายค่าเช่าอีกด้วย แม้ว่าแรงงานจะฟรี แต่ทุกคนก็ต้องกิน หลังจากที่แก๊งอู่ชิวถูกกวาดล้าง เงินส่วนใหญ่ที่พี่น้องเก็บเอาไว้ก่อนหน้านี้ถูกศาลยึดไป ทุกคนเหลือแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น แทบจะไม่พอสำหรับอาหารสองสามมื้อ"

"แม้ว่ายาของหลิวเล่าจะไม่เรียกเก็บเงินจากเราในตอนนี้ แต่หากธุรกิจยังย่ำแย่อยู่ ข้าเกรงว่าจะไม่มีการขายยาในอนาคตและเราจะไม่สามารถจ่ายเงินซื้อได้ แล้วพวกพี่น้องก็จะหิวเหมือนกัน..."

หลังจากหยุดไปชั่วครู่หนึ่ง อี้โจวกล่าวต่อ "แน่นอนว่ามีข่าวดี ผลิตภัณฑ์เสริมความงามทางการแพทย์ที่ท่านพัฒนานั้นขายดีอย่างมากในทุกร้าน อย่างไรก็ตาม พนักงานไม่สามารถรักษาความเร็วในการผลิตได้ ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องหาพนักงานเพิ่มการผลิต ถ้าความเร็วสามารถรักษาได้ ธุรกิจของแต่ละร้านก็ค่อนข้างจะรับประกันได้"

หลังจากฟังคำพูดของเขา หลิ่วเซิงเซิงก็เข้าใจทุกอย่างทันที