บทที่ 0186

"นี่คือแผนขององค์รัชทายาททั้งหมด เจ้าใจเย็น ๆ! อย่าลืมทำเป็นไม่รู้จักข้าต่อไป!"

หลังจากพูดอย่างนั้น หลิ่วเซิงเซิงก็ปล่อยมือของหนานลั่วเฉิน และใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายเพื่อวิ่งออกจากพระราชวังอย่างรวดเร็ว

ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ จู่ ๆ หนานเทียนก็ตะโกนเสียงดัง "จับผู้หญิงคนนั้นไว้! อย่าปล่อยให้เธอหนีไป!"

ไม่นานองครักษ์จำนวนนับไม่ถ้วนก็ไล่ล่าหลิ่วเซิงเซิงในทันที เมื่อเห็นว่าหลิ่วเซิงเซิงกำลังจะถูกจับ หนานลั่วเฉิน ก็รีบรุดไปข้างหน้าและฟันองครักษ์ทั้งสองคนจนตาย

เลือดกระเซ็นไปทั่วพื้น แต่หนานเทียนกลับหัวเราะออกมาในขณะนี้

"ฮ่าฮ่าฮ่า น้องสอง ในที่สุดเจ้าก็ยอมรับว่าตัวเองเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด!"

ขณะพูด เขาก็ยกดาบขึ้นสูง "องค์ชายสองมีความสัมพันธ์กับนักฆ่า ไม่เพียงแต่ปล้นคุก แต่ยังส่งคนจำนวนมากมาลอบสังหารข้าด้วย ตอนนี้ข้าสั่งให้พวกเจ้าจับองค์ชายสองและนักฆ่าคนนั้น! เร็ว!"

ขณะที่พวกเขาพูด องครักษ์นับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้าหาพวกเขาทั้งสองแล้ว หลิ่วเซิงเซิงที่วิ่งออกจากประตูไปแล้วก็หมดหนทาง เมื่อมองไปที่หนานลั่วเฉินที่ตามมา ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความหมดหนทาง

"เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ? ข้าให้เจ้าแกล้งทำเป็นไม่รู้จักข้าไม่ใช่เหรอ? เจ้ารีบจับข้าแล้วบอกพวกเขาว่าเจ้าไม่ได้เป็นพวกเดียวกับข้า แบบนี้เจ้าจะได้ไม่เป็นไร!"

แต่หนานลั่วเฉินก็รีบจับมือเธอแล้ววิ่งหนีไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"เจ้าโง่ไปแล้วเหรอ? ถ้าหนีไปแบบนี้ ความพยายามก่อนหน้านี้ทั้งหมดของเราจะสูญเปล่า!"

หนานลั่วเฉินจับมือเธอไว้แน่น "ทุกสิ่งที่เราพยายามทำก็เพื่อความปลอดภัยของเจ้า ถ้าทิ้งเจ้าไว้ที่นี่ มันถึงจะสูญเปล่าจริง ๆ!"

พวกเขาทั้งสองเดินอย่างรวดเร็วและรีบวิ่งไปที่ถนน แต่ องครักษ์อยู่ข้างหลังพวกเขากำลังไล่ตามพวกเขา ราวกับว่าพวกเขาจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะจับได้

หนานลั่วเฉินกอดหลิ่วเซิงเซิงอย่างกังวล "ขอโทษ"

หลังจากพูดสิ่งนี้ เขาก็กระโดดขึ้นไปบนหลังคาริมถนนด้วยวิชาตัวเบา และในไม่ช้า เขาก็อยู่ห่างจากผู้ไล่ตามที่อยู่ข้างหลังเขา

หนานเทียนที่กำลังไล่ตามเขา เยาะเย้ยว่า "ทุกคนตามไป คนที่รู้วิชาตัวเบาใช้วิชาตัวเบาไล่ตาม ผู้ที่ไม่รู้ก็ไล่ตามพวกเขาไปตามถนนสายนี้ ไม่ว่าอะไรก็ตามต้องจับพวกเขาให้ได้!"

"ขอรับ!"